*Psst* Notice anything different? 👀 Find out more about Wattpad's new look!

Learn More

Bölüm 36: Cehennem-Durum Analizi-2

En başından başla

Biliyorum.

Derin bir nefes alıp konuştum. "Görev ne?"

"Cygnus X-1. Mavi turuncu kod. Hafif teçhizat."

"Tamam."

"O eli de alayım." Herif kaşla göz arası sol elimi dediği gibi alıp odadan çıktı.

Annemin yattığı yatağa doğru yürüdüm. Bayan Stone sağ olsun şu an gayet iyi hissediyordum. Kadıncağız Arcstein'ın iyi versiyonu gibiydi.

Gibiydi değil öyleydi zaten.

Yatağın kenarına oturdum. Annem. Annem ya.

Garip gelmiyor da değildi yani. Senden çok daha genç görünen birinin seni doğurmuş olması.

Annem genetik şeye on beş yaşında girmişti. O yüzden.

Alnındaki teri elimin tersiyle sildim. Gecenin köründen beri ayaktaydı herhalde. Yani yanıma geldiğini zorlukla da olsa hatırlayabiliyorum.

Ellen Harriet Claws.

Nedense buradaki on kişiden sekizi çift isimli. Neden hiç bilmiyorum. Arada benim gibi tek isimlilere de rastgeliyorum ama çok değil.

Aman. Ha tek ha çift. Ne fark eder.

Yarın görev vardı ha. Takım aslında fena değildi. Kırmızı saçlı kadın tehlikeli gibi. Sarışın ufak velet de. Pembe o kadar gözümü korkutmuyor ama. Yani gayet hoppa bir kız imajı çiziyor. Yine de bilemiyorum.

Bi de Julia'nın vücudundaki o köpek var. Umarım ayak bağı olmaz.

O değil vay Julia be. Eğitim arkadaşlarımdan biriydi Julia. Julia Ryder. Beyni yandığında gayet üzülmüştüm. Ama ölüm de hayatın parçası. Yine de cesediyle aynı takımda olmayı beklemiyordum.

"Eddy."

Düşüncelerimden annemin sesiyle uyandım. Kadın gözlerini yarım açmış bana doğru gülümsüyordu.

"Efendim annem?"

"Saat kaç?"

"Sekiz küsür olmuştur herhalde."

Yarım güçle doğrulmaya çalışsa da engel oldum. "Yarın görev var. İyice dinlen."

"Beni de mi dahil etti?"

"Evet. İstersen Bay Reinhardt'la konuş-..."

"Hayır. Seni yalnız bırakmam. Hele o adamla."

Güldüm. "Böyle diyeceğini biliyordum."

O da hafiften güldü. Ama sonra ciddileşti. "Yine de kalkmam lazım. Doktoru görmeliyim."

"Hangisini?"

"Pislik olanı."

Ufak bir gülüşmeden sonra omuzlarından tutarak kaldırdım.

-Claire-

"2 milimetre yedigen."

İnce tornavidayı babamın havadaki eline uzattım.

Victoria teyzenin odasından geldikten sonra nedense garip şekilde daha hızlıydı. İşini yaparken yani. On dakikada Edward'ın protezini bitirmişti. Yarım saattir de Hope'un protezleriyle uğraşıyordu ve bitirmek üzereydi.

Hem de sıfırdan.

"Doktor konuşmamız lazım."

Ellen Claws yavaşça yanımıza yaklaştı.

"Tabi. Konuş. Protezler hakkında değil mi?"

"Evet. Sen ne yapıyorsun orada?"

"Protez. Claire terimi silsene."

Proje E.D.E.N. [Son]Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!