1.HAZIR OL YENİ BİR CİNAYET VAR!

1.7K 88 83
                                    

Bugün şehir sesizdi

Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.

Bugün şehir sesizdi . Son dosyayı dün çözmüş , sanığı tutuklayıp yargıya teslim etmiş birinin uyuması için harika bir sessizlik vardı. Dün öğlen saatleri ekipçe bizi çok zorlayan bir cinayet dosyasını çözüp derin bir "oh" çektik çünkü uzun süredir bu kadar zorlayan bir dosyaya baktığımızı hatırlamıyorum. 

Eve döndüğümde ise duş almaya bile takatimin olmadığını hissetmiştim. Üstümü değiştirip,kafam bu kadar boşken direkt uyumak istedim . Üstümü değiştirirken gözüm kitaplığımdaki cinayet polisiye romanlarına takıldı. 

Ne büyük tutkuyla okurdum onları, bir vakayı çözmek, etrafta delil toplamak, sorgu odaları bunlar beni heyecanlandıran şeylerdi. Bir katil psikolojisini de hep merak etmiştim.

Ama bunun göründüğü kadar basit bir şey olmadığını ve sağlam bir psikoloji istediğini mesleğe başlayınca, aldığım eğitimler ve karşılaştığım vakalarda daha iyi kavramıştım.

Gözünü bile kırpmadan seri cinayetler işlemiş bir adamla sorgu odasında yalnız olduğunu, karşında oturduğunu, gözlerinin içine baktığını düşünmek... Mesleğin tutkusu bence burada başlıyor zaten. 

Üstümü değiştirdikten sonra yatağa uzandım. Meslek hayatım dışında da özel hayatımda kafa dolduran şeyler olduğundan hemen uykuya dalamadım tabii.

                                            🔪🚨⚰️

Ama uykuya daldıktan sonra da ne ara sabah olmuş anlayamadan geri uyandım. Dün almayı ertelediğim duşu mu almak için banyoya girdim. Su ile uzun vakit geçiren biriyim. Duş almam bazen bir saati bile geçer. Bunu düşününce bir tebessüm dudaklarımı kapladı ve zihnime bir anının görüntüleri düştü...

Banyonun kapısı tıklatıldı. Hem de bilmem kaçıncı kere . " hadi artık miray" bir şey söylemedim . "yaşıyor musun?" .

Suyu kapattım. Havluyu alıp vücuduma sarmaya başladım "çok şakacısın, ölmemi mi dilerdin bilmiyorum ama hayattayım " kapıyı açtım.

Emre banyo kapısının pervazına yaslanmış duruyordu, "hayır ölmeni falan dilemiyorum " beni kolumdan tutup dışarı çekti ve kendi banyoya girdi. Yüzüme baktı " sadece şu banyo için artık sıra beklemek istemiyorum" dedi ve kapıyı kapattı .

"o zaman kendi başına eve çıkmaya ne dersin Emreciğim?". Banyo kapısı aralandı , Emre aradan kafasını uzattı, bir parmağını kaldırdı , "bir cüzdansız dışarı çıkmam" , bir parmağını daha kaldırdı ," iki sensiz yatmam" dedi ve göz kırpıp banyonun kapısı kapattı.

Bu haline gülümsemeden edemedim. Emre hayatımda tanıdığım en matrak insandı gerçekten. Tam ağzımı açmıştım ki su sesini duyunca onu rahat bırakmaya karar verdim ve banyonun önünden ayrılıp odamıza gittim.

UÇURUM KATİLİHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin