Bu Yazı Kesinlikle Kendime Olan bir Yardım Çığlığı

58 0 0

Çok güzel olan duygular korkutur hep beni. Tıpkı çok güzel olan her şey gibi. Tedirgin olurum bu duyguyu tadarken. Elim ayağıma dolaşır, ne yapacağımı bilemem.

Çok güzel duyguların, hayatların hep facia ile sonlandığına inanırım. Bir şeye içtenlikle gülerken bile bir yanım mutsuz kalır.

Ben kendimi o çok güzel duygulardan şu zamana kadar hep soyutladım. Hayatımda bir şeyler mükemmelliğe doğru giderken hep yolumu değiştirdim. Bilirdim çünkü nasılsa güzel bitmeyecekti, kıralacaktım.
Gerek yoktu...
Etrafım kalabalıkken ben yalnızlığın dibine vurabilmiş bir insandım. Mutsuzdum ama güvende hissediyordum. Şu anda da; Mutluluğun içinde mutsuzluğu yaşıyor olmam gibi.

Kendimi kandırmakta da üstüme yoktur zaten. Yaptığım herhangi bir şey yanlış olsa bile sanki doğruymuşcasına inatla ilerlediğim olmuştur. Ha, ne mi kazandım orası meçhul...

Sonuç olarak çok güzel duyguları yaşamaktan çekinip kaçan ve şu anda da korkarak bu duyguyu yaşayan bir insanım.

İnsan kalp gibi sıradan bir organa saçma anlamlar yüklememeli ama alışkanlık işte, tutamayacağım kendimi.


'Yüreğimin bir kısmı paramparça ve korkarak yaşıyorum.'


İlk defa bu konuda kendime izin verdim onu da tam anlamıyla yaşayamıyorum. Beynim yine kontrol etmeye çalışıyor bir şeyleri.

Bu hayatta en çok korktuğum şey 'Hissettiğim mükemmel duygunun facia ile sonlanması' bir gün bu mutlaka olacak ve dağılacağım.
Bunu düşünerek şu anımı yaşayamamam büyük aptallık ama kendime engel olamıyorum.

Bu yazı, kesinlikle kendime olan bir yardım çığlığı...

Hedef KorkuBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!