part 42

21.1K 3.1K 134
                                    

ဒီေန႔နဲ႔ဆို ဟန္စစ္နိုင္း သတိေမ့ေနခဲ့တာ ၅ရက္ရွိၿပီျဖစ္သည္။အသက္အႏၲာရာယ္ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး ဆိုေသာ္ျငားလည္း သတိျပန္မလည္လာေသးတာကိုေတာ့ အားလံုးက ရတက္မေအးနိုင္ေပ။သတိျပန္လည္သင့္တဲ့ ရက္ထက္ကို ပိုၾကာေနၿပီမလို႔ ကိုမာဝင္သြားမွာကို အားလံုး စိုးရိမ္ေနၾကရသည္။ကုသမႈမွာ ဘာအမွားအယြင္းမွ မရွိတာေတာင္မွ ဟန္စစ္နိုင္း၏ အေျခအေနက ထူးျခားမႈမရွိလာခဲ့ေပ။ေဒါန ကိုယ္တိုင္လည္း ေန႔တိုင္း ေဆးရံုကို လာေစာင့္ျဖစ္ေနေပမဲ့ ဟန္စစ္နိုင္း၏ အေမက အခန္းထဲ အၿမဲရွိေနတာမလို႔ ေဒါနအတြက္ေတာ့ အျပင္ကေစာင့္ၾကည့္ဖို႔သာ အခြင့္သာခဲ့သည္။ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အခန္းအျပင္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနသာ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း ဟန္စစ္နိုင္း သတိရလာဖို႔သာ ေမ်ွာ္လင့္ေနမိ၏။

"ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလား ေဒါန.."

အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ျခင္းႀကီးျခင္းငယ္ဆြဲ၍ ေရာက္လာေသာ မမဟန္နီတို႔ လင္မယားနွင့္အတူ အိမ္အကူေကာင္မေလးကိုပါ ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"သိပ္မၾကာေသးပါဘူး မမ..."

"လာေလ အထဲဝင္ေလ..."

မမဟန္နီေခၚေတာ့ ေဒါန ေခါင္းကို အသာယမ္းျပကာ...

"မဝင္ေတာ့ဘူး မမ ကြၽန္ေတာ္ အျပင္မွာပဲ ေစာင့္ၿပီး ညေနေလာက္က် ျပန္ေတာ့မွာ.."

ေဒါနေျပာေတာ့ ဟန္နီက နားလည္စြာ ေခါင္းညိ္တ္ျပသည္။ၿပီးမွ သူမ၏မူပိုင္ ၾကင္နာတက္ေသာ အၿပံဳးေႏြးေႏြးျဖင့္

"မာမီက အခုပဲ မမအမ်ိဳးသားနဲ႔ အိမ္ျပန္လိုက္သြားမွာေတာ့မွာမို႔လို႔
မျပန္နဲ႔အံုးေလ လာပါ အထဲမွာဝင္ထိုင္ပါအံုး..."

မမဟန္နီက လက္ေမာင္းကိုပါ အတင္းဆြဲ၍ေခၚေနတာေၾကာင့္ ေဒါနမျငင္းဆန္နိုင္ေတာ့ပဲ အခန္းထဲသို႔ လိုက္ပါခဲ့ရ၏။အခန္းအထဲသို႔ေရာက္ေတာ့ ဟန္စစ္နိုင္း၏အေမက အတန္ငယ္မိွန္ေဖ်ာ့ေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ေဒါနအား ေဝ့ၾကည့္လာတာကလြဲလို႔ ဘာမွမေျပာေပ။မမဟန္နီဆီသို႔သာ ဦးတည္၍...

"မာမီ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးရင္ ျပန္လာခဲ့မယ္ ခဏပဲ သမီး..."

"မဟုတ္တာ ဒီည သမီးေစာင့္အိပ္မွာပါ ရက္ဆက္ျဖစ္ေနေတာ့ မာမီလည္းအရမ္းပင္ပန္းေနၿပီေလ အနားယူလိုက္ပါအံုး ေတာ္ၾကာ မာမီပါလဲသြားလိမ့္မယ္ ဒီကိုမပူပါနဲ႔ သမီးတစ္ေယာက္လံုး ရွိပါတယ္။မနက္ျဖန္က် ဒယ္ဒီလည္းလာမွာပဲ..."

Green Eye(complete)Where stories live. Discover now