'Να παρει!Εγω φταίω για οτι συνεβει στον Φίλιππο!Αν δεν ειχα πει στον Κριστοφερ πως τον λενε,δεν θα τον έβρισκε και τωρα θα ηταν μια χαρα',ελεγε η Εύα στον εαυτό της και πηγαινε πανω κατω στο διάδρομο, περιμενωντας νεα για την κατάσταση του Φίλιππου.Εχει περασει καμια ωρα απο την στιγμη που ηρθε στο νοσοκομείο και αφου μίλησε με τον άνθρωπο που τον εφερε ως εδω,εκεινος μετα απο λιγο έφυγε, λέγοντας πως θα περασει αυριο για να ρωτήσει για την κατάσταση του.Και ετσι η Εύα έμεινε μονη της με τις σκέψεις της και τις ενοχές να την κατακλύζουν.

"Είστε συγγενείς του;"άκουσε καποια στιγμη μια γυναικεία φωνή να λεει και γύρισε προς το μέρος της.Ειδε μια νοσοκόμα να στέκεται μπροστα της και τοτε καταλαβε πως απευθύνεται σε αυτην.

"Ναι.Πειτε μου πως ειναι;"ρωτησε η Εύα με αγωνία.

"Αυτη την στιγμη κοιμάται.Ειχε πολλα χτυπήματα στο πρόσωπο,το οποιο αυτην την στιγμη εχει φουσκώσει σε καποια σημεία και εχει μελανιασει.Επισης εχει σοβαρα χτυπήματα στα πλευρά που παρα τρίχα την γλίτωσε απο χειροτερα και τελος υπαρχουν και καποια χτυπήματα στην πλάτη,στο σημείο της σπονδυλικής στυλης που ισως τον ενοχλήσουν τις πρώτες μερες όταν περπατάει.Θα χρειαστεί να μείνει λιγες μερες στο νοσοκομείο μεχρι να του δώσουμε εξιτήριο."

"Ωραια,σας ευχαριστω πολυ!Μπορω να μπω να τον δω;"

"Μπορείτε αν και οπως σας ειπα κοιμάται!"

"Ευχαριστω!"ειπε η Εύα και με αυτο προχώρησε προς το δωμάτιο που τον έχουν για να μπει.Πηρε μια βαθιά ανασα για να μπορέσει να αντιμετωπίσει αυτο που θα αντικρίσει και τοποθέτησε το χερι της στο κρυο πόμολο της πόρτας.Ανοιξε και μπήκε μεσα οσο πιο αθόρυβα μπορούσε για να μην τον ξυπνήσει.Τον ειδε εκει ξαπλωμένο να κοιμάται γαλήνια κατω απο το φως του φεγγαριού που χάριζε ενα μικρό φως απο την ανοιχτή κουρτίνα.Πλησιασε διστακτικά και πηρε μια κόφτη ανασα οταν ειδε ποσο χτυπημένος ηταν.'Θεε μου!Εγω φταίω γι αυτο!',ψυθίρισε και ενα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της.

Μια εβδομάδα πριν το γαμο.
Η Ευα μπήκε στην καφετέρια και έψαξε με τα ματια της την Εβελίνα.Μολις την εντόπισε πήγε γρήγορα προς τα εκει και την αγκάλιασε,και το ιδιο έκανε και εκεινη.

"Μου ελειψες!"της είπε οταν έφυγε απο την αγκαλια της και κάθισε στην καρέκλα απέναντι της.Ειχε να την δει πέντε μερες.Μιλαγαν βέβαια στο τηλεφωνο αλλα δεν βρεθήκαν καθόλου.

Ενας ερωτας εκει που δεν το περιμένεις!Διαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!