25 💒

17.4K 1.5K 198
                                    

Keyifli okumalar

"Evim, evim güzel evim." diye evden içeri girdim. İçeri girene kadar ne özlediğimi bilmiyordum.

Şu an eve taşınmak için geldiğimizi düşününce, içim kötü oluyordu.

Tuğkan abiler kendi evine gitmişti.  Araz ise bize gelmişti. Yani zorla getirmiştim. Sonuçta birkaç gün sonra ayrılacaktık.

Eşyalarımı toplarken yanımda olmasını istemiştim.

Eşyalarımı toplamayı düşündükçe deliriyordum ayrıca. Valiz hazırlamak bile benim için ölümken, odamı toplamayı hayal edemiyordum.

"Birer kahve içeriz, değil mi?" diye sordu annem. "Harika olur Nilcim."

Annemde gülümseyip mutfağa geçti. Bizde kendimizi salondaki koltuğa attık. Anında Araz'ın göğsüne yattım. O beni kendine çekti.

"Valizime seni de koyabilir miyim?"

"O kadar büyük bir valiz olduğunu sanmıyorum."

Kaşlarımı çattım ve kafamı kaldırdım. "Gelmek istemiyorum deseydin daha iyi olurdu."

Gözlerini devirdi. "Tamam, bugün alıngan günündesin. Sustum."

Alakası yoktu. Uçakta, ilk başta benim yanıma oturmadı diye tavır almış olabilirdim. Sonuç olarak Tuğkan abinin göğsünde uyumuştum ama yine de yanıma oturmalıydı.

"O gün yaklaşıyor değil mi?"

Reglimden bahsediyordu. O gün herkesin bence korkulu rüyasıydı. Çünkü, o günlerim aşırı ağrılı geçiriyordu. Hastaneye gitsem bile fayda etmiyordu. Biraz da duygusal ve alıngan olabiliyordum. Ama birazcık.

"Galiba." dedim ama emin de değildim. Çok düzenli geldiği söylenemezdi.

"Ben o zaman çikolataları hazırlayayım."

Sadece çikolata yesem iyiydi, yaklaştığı zaman aşırı aç oluyordum. Belkide Mardin'de bu kadar yemenin sebebi buydu. Tabi ya.

"Yanımda kalsan yeter."

Başımın üstünü öptü. "Valiz işini düşünmeye başlıyorum." Sırıttım. Kesinlikle.

Annem elinde üstü kupa dolu tepsi ile girdi. Annem tepsiyi orta sehpaya koyup, diğer yanıma oturdu. "Afiyet olsun."

Geri çekildim ve hem Araz'ı hem annemi kolumun altına aldım. "Çok seviyorum sizi."

Ve biraz sevgi pıtırcığı gibi dolaşırdım.

*

"Bu kadar eşyanın olması hiç normal değil."

Bu duruma normalde karşı çıkmam gerekiyordu ama o kadar haklıydı ki.

Üç valiz sadece yazlık şeylerdi. Kışlıklar neyseki hurçtaydı. Onları da ayırmak istemiyordum.

Burada yine de birkaç kıyafet bırakmıştım ama bir şey değişmiyordu.

Sonuç olarak saat gece on iki olsa bile bitmişti ama bende bitmiştim. Sadece akşam yemeğinde ara vermiştik. Sonrasında yavaşta olsa hep toplanmıştık.

Takılarım ve makyaj malzemelerimin olduğu bir kutu yapmıştım. Ayakkabı ve çantam için ayrı, benim için anlamlı olan eşyalar için ise ayrı hazırlamıştım.

Odam çıplak görünüyordu. Bu beni çok üzdü. Tabiki hâlâ eşya vardı ama eskisi gibi değildi.

Oflayıp yatağa attım kendimi. Araz da yanıma geldi. "Araz, sanırım ölüyorum." Güldü ve kendini yanıma attı.

Peri KızıHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin