Loner

Christmas is finally coming. Magiging masaya ba itong pasko na ito?

Today is the month of November and each house you'll pass by has a Christmas decor. Yung amin kase sobrang dilim pa. Hindi mo talaga mararamdaman ang pasko samin. Parang araw araw November dahil sa sobrang tahimik at madalas sarado.

I am Aika. I am known as the quiet and intimidating neighbor. Mag isa lang ako sa bahay. Sa tuwing lalabas ako ng bahay nabibigla na lang mga kapitbahay naming kase akala nila may dayo dahil nga hindi ako kilala. Hindi naman kase ako naglalalabas ng bahay. I have social anxiety and I am dealing with depression. Lagi na lang ako nasa loob ng bahay at naglulugmok. I have no one to talk to not until I met Jess. I met her when I was about to end my life. It was the month of October when I met her at the rooftop. I was ready to jump when she suddenly came out of nowhere.

"Life sucks, isn't it?" Napalingon ako sa direksyon nya. Maamo ang mukha nya at kasing height at edad ko lang siya. Bigla siyang tumabi sakin at umimik ulit.

"Pwede ba kitang yayaing maglakad lakad sa plaza para makapag palamig?" Sinabi nya sakin ng mahinahon at sabay ngumiti sakin na para bang nakakagaan sa pakiramdam. Tumango ako at sabay kaming bumaba. Kahit dun ko lang sya nakilala ay sinundan ko pa din sya dahil wala na akong magawa sa buhay.

Simula nung gabing makilala ko sya naging close kami agad at nandyan sya lagi kapag may problema ako. Pero nabago yun nang mawalan ako ng malay sa bahay ko dahil sa sobrang pagod. Kasabay sa pagbagsak ko ang mga plato at baso dahil nahagip ko ang lalagyan nito nung ako ay natumba.

Everything was dark. Only the faint sound of sirens and unknown voices of people can be heard. Narinig pala ng mga kapitbahay ang bagsakan sa bahay namin kaya nag alala sila at nagtangkang pumasok para malaman kung ok lang baa ko pero Nakita na lang nila ako sa sahig na napapaligiran ng mga bubog na nabasag.

Nagising ako pero hindi pamilyar ang lugar sakin. It was really bright and for a second, I thought I was in heaven. Tumitingin pa din ako sa paligid habang nakahiga. Sobrang labo ng paningin ko pero Nakita ko na may pumasok mula sa pinto. Tinutukan nya ng flashlight ang mata ko at bigla siyang umimik.

"Pakisundan ng ilaw ng flashlight." Ginawa ko nga ito at unti unting umaayos ang paningin ko.

"Nasan po ako?" tanong ko sa kanya.

"Nasa Hospital ka Aika. Tumawag ang mga kapitbahay mo dahil Nakita ka daw nila naka hilata sa sahig at puro bubog ang paligid. Pwede baa ko magtanong ng ilang info about sayo?"

"sige po". Kumuha sya ng ballpen sa kanyang bulsa at inihanda ang listahan.

"Meron ka bang kasama sa bahay o kaya ay malapit na kaanak na pwedeng pumunta sayo?" Isang tao lang ang pumasok sa isip ko.

"Si Jess po. Siya po ang matalik kong kaibigan. Wala po akong magulang." Nag sabihin ko iyon ay tumango sya at nagtanong ulit.

"Maaari ko bang malaman ang Buong pangalan ni Jess at contact no. niya. Dun ko lang naisip na hindi ko alam ang buong pangalan ni Jess at wala akong kahit anong contact sa kanya. Wala din akong alam tungkol sa kanya. Hindi ko sya kailanman tinawagan dahil kapag nagkakaproblema ako ay nadating agad sya at pinakikinggan ako. Hindi ko man lang din alam kung san siya nakatira.

"Iha. Si Jess ba ay lagi mong kasama at nakakausap?" tanong niya sakin. Tumango naman ako. Napabuntong hininga naman sya at muling nagsalita.

"alam mo bang 3 days ka ng natutulog dito sa Hospital?" Nagulat namaman ako sa sinabi niya. "Meron ka bang problema or lam mo ba na may depression ka?" Hindi ako makasagot sa mga tinatanong niya dahil lito ako sa sitwasyon.

"Nakausap naming ang isa sa mga kapitbahay mo na tumawag samin nung Nakita ka nila. Sabi nila madalas ka daw may kinakausap pero wala naming tao sa paligid. Minsan kapag aalis o uuwi ka ay para bad aw nakikipag kwentuhan ka sa hangin." Unti unti kong narerealize ang mga nangyayari.

"You have hallucinations Aika. I think it is because of your depression. At sapag oobserba ko sa iyo ay nagseself harm ka. I think you need help Aika." I was too stunned to speak.

Nag agree ako na tumanggap ng therapy. Simula nung araw na iyon hindi ko nan ga Nakita si Jess. She was just my hallucination. The therapy didn't help me. After knowing everything that happened to me while I was thinking Jess exist, I became more ang more depressed. Nagmukha akong siraulo sa harap ng mga tao.

I stopped taking therapy and faked the doctors that I was ok. Lalo kong kinulong ang sarili ko sa loob ng bahay. I started seeing things that didn't exist.

It was already December. I started decorating my house for the first time. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at nag decorate ako ng bahay. Nagsabit ako ng mga Christmas decor sa aking bahay at hawak ko na ang huling disenyo. Isang matibay na tali na nakasabit sa kisame. Isasabit ko na ang isang disenyo na minsay diko nagustuhan. Nang maisabit ko ito ay unti unting nandidilim ang paningin. Nakita ko si Jess sa harap ko at nakangiti. Ngumiti din ako sa kanya hanggang sa bumagsak na ang upuan na kanina ko pang sinisipa. Kala ko dito na matatapos ang aking paghihirap at kalungkutan. Hindi pala...

Isang lugar ang napuntahan ko. Sobrang daming taong nagsisigawan at nakikiusap na tulungan sila. I realize where was I.

I am in the place where I thought I wouldn't be. Kasalanan nga pala ang nagawa ko...

Aika Hill

Cause of death: Suicide

This story is only fictional and not true. I hope that when you are dealing with depression someone or something would make you feel better. Remember, Suicide is not the best choice. Cheer up.