1. BÖLÜM: GÖRÜCÜ

150K 6.3K 1.4K
                                    

Keyifli okumalar ❤️

Satır araları yorumlarınızı bekliyorum.

Yıldıza dokunmayı unutmayın 😊❤️

***

"Alev kızım bir delilik etme" diyerek kapının önünde beni sakinleştirmeye çalışan Fahriye teyzeyle kafamı bu sefer iki yana kesin bir şekilde salladım.

"Yok bu sefer müsamaha göstermeyeceğim, yeter Fahriye teyze..." dedim kendimi açıklamak istercesine ellerimide sallayarak "yeter, bıktım... Hayatımı zindan etmediği yetmiyormuş gibi eve gelen her görücüye beni vermeye çalışıyor..." kendi kendime güldüm "vermiyor daha doğrusu kim başlık parası fazla veriyorsa satmaya kalkıyor" dedim. Gözümden de aynı anda iki damla yaş süzüldü. Annem, babam ölmüştü. Ben küçükken amcam ve yengemler sahip çıkmıştı... Amcam bir kaç yıl önce vefat etmesiyle yengem hayatımı mahvetmeye yeminli gibi her günü mü acaba bugün başıma neler gelecek diye beklemekten bıkmıştım.

Mahallenin sarhoşu Feriti resmen başıma bela etmişti. Bir kaç kez gelip isteselerde, ailesiyle birlikte tuttuğum gibi kapının önüne koymuştum. Ne kadar dik başlı olursam olayım bu evden başka gidecek yerimde yoktu. Katlanıyordum. Lise sona kadar okumuştum, işim gücüm yoktu. Gitsem nereye gidecektim. Lise diploması olan birini kim işe alırdı ki? Hele de bu zamanda?

Yengem bir gün ben karşı çıksamda ne yapıp edip gönderecekti ve ben o günün gelmemesi için savaşıyordum. Gücüm tükeniyordu ama pes edersem yıkılırdım.

"Kızım bir bekle, bak..." dedi, sanki söylemekte tereddüt etti ama gözlerimde ki şiddeti gördüğünde konuşmasına kaldığı yerden devam etti "bu böyle kapı önünde konuşulacak konu değil ama işte, biri var" diyerek yutkundu.

"Anlamadım" dedim, şuan ne demek istediğini anlamamıştım aklım sadece şuan eve kimin görücü geldiğindeydi.

"Adana'da evlenmek isteyen biri var, valla mert adam ben kefilim..." diyerek tekrar tepkimi kontrol ederek devam etti "bak 24 yaşındasın yarın öbür gün bu yengen seni ne yapıp edip sarhoş Ferit'e verir" dedi.

"Ben seni zorlamak istemiyorum kızım ama öyle kestirip atma bir düşün derim" diyerek kolumu sıvazladı.

"Bilmiyorum..." diye mırıldandım. "neyse ben gideyim, bakalım bugün kim kapının önüne koyulmak için gelmiş" diyerek tekrar kendi kendimi alevlendirip arkamdan Fahriye teyzenin sakin ol, nidalarını duymazdan gelip hızlı hızlı yokuşu çıkmaya başladım.

Hayır yengemin eve kabul ettiği görücüler iyi insanlar olsa zaten bu evden kurtulmak için en azından değerlendiririm ama yengem eliyle bulmuş gibi eve sadece iti kopuğu görücü olarak kabul ediyordu. Evlensemde rahat etmemi istemiyordu bunu gözündeki o kinde ve nefrette görebiliyordum.

Bu yaşıma kadar o'na saygısızlık yapmasamda küçüklüğümden belli beni itip kakarak büyütmüş yük olduğumu her fırsatta dile getirmişti.

Tabi artık karşısında çocuk Alev olmadığı için beni bir an önce evlendirmek istiyordu.

"Kız evleniyormuşsun" diyerek camdan bağıran dedikoducu memnune teyzeyle göz devirdim "bende ki görücüyü sana gönderiyorum şimdi 4. koca olarak alırsın" dedim, evlenip evlenip boşanıyordu. Şimdi de yeni koca istiyordu.

"Senin kadar taze değiliz bakmazlar bize" diyerek çekirdeğini çitleyip camdan aşağıya attı.

Göz devirerek cevap vermeden yoluma seri adımlarla devam ettim. Bu mahallede Fahriye teyzeden başka kimse beni anlamıyordu. Milletin derdi benim yaşım olmuştu, neymiş evde kalırmışım. Ne yapacaksınız kardeşim evde kalsam, size ne... Hepsi geri kafalıydı.

DEMHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin