part 14

22.2K 2.8K 302
                                    

"မနက္ျဖန္ တစ္ညေလာက္ ဆိုရင္ေတာ့ ကေလးက စိတ္ခ်ရပါၿပီ.."

စစ္နိုင္းက ကေလးကို လိုအပ္တာေတြ စမ္းသပ္စစ္ေဆး ၾကည့္ရႈရင္း ေျပာေတာ့ ကေလးအေဖေရာ အေမေရာကပါ ေက်းဇူးတင္ေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ၾကသည္။ရိုးသာတဲ့ ေတာင္ေပၚသားေတြမလို႔ ေက်းဇူးစကားတို႔ကို နႈတ္မွေဝဆာေနေအာင္ ေျပာမေနေသာ္ျငား အမူအယာတို႔က တေလးတစား ရွိလွတာ သိသာလြန္းလွေလသည္။

"မေန႔ညက လူလည္း အပူေဇာေတြနဲ႔ ဆရာတို႔ကို ေသခ်ာဧည့္ဝတ္ မေက်နိုင္လိုက္တာ ခြင့္လႊတ္ေနာ႔.."

ကေလး၏ အဘြားျဖစ္သူက ဓႏုသံဝဲဝဲျဖင့္ ေျပာရင္းျဖင့္ ျခင္ေထာင္ေတြေစာင္ေတြ တေပြ႕ႀကီးျဖင့္ သူတို႔ထိုင္ေနရာ အိမ္ေရွ႕ခန္းသို႔ ေရာက္လာေလေတာ့သည္။ညတုန္းက ျဖစ္သလိုတိုးေဝွ႔ အိပ္လိုက္ရတာကို အားနာေနပံုရကာ အခုမွပဲ အိပ္ရာအိပ္ခင္းေတြကို ေသခ်ာျပင္ဆင္ ေနရာခ်ေပးေနေလသည္။ေက်းလက္ဖက္က အိမ္ေတြဆိုေတာ့ ဧည့္ခန္းေစာင္ခန္းရယ္လို႔ သီးသန္႔မရွိပဲ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ အျပင္ဖက္ အိမ္ေရွ႕မ်က္နွာစာမွာသာ သူတို႔ကိုေနရာခ်ေပးေလသည္။

"ဆရာေလးတို႔ ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔ နားခ်င္ရင္နားလို႔ ရၿပီေနာ္ ႐ြာမွာက မနက္ဆို ေတာင္ယာေစာေစာဝင္ရေတာ့ ညဆိုလည္း ေစာေစာနားၾကတာပဲ"

အေဒၚႀကီးက ေျပာရင္းျဖင့္ ေနာက္ထပ္အိပ္ရာတစ္ခုကို ထပ္ၿပီးျပင္ေနတာမလို႔ စစ္နိုင္း မ်က္ခံုးတို႔ပင့္သြားရၿပီးမွ...

"အာ အိပ္ရာက တစ္ခုဆိုရၿပီဗ် ကြၽန္ေတာ္တို႔ တူတူအိပ္လိုက္ပါ့မယ္.."

စစ္နိုင္း၏ စကားေၾကာင့္ ေဒါန မ်က္ခံုးတြန္႔သြားရကာ...

"မဟုတ္ဘူး အေဒၚ သပ္သပ္စီပဲ အိပ္မွာ.."

တၿပိဳင္နက္ထဲ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီ ထြက္ေပၚလာေသာ စကားသံေၾကာင့္ အေဒၚႀကီးခမ်ာ အိပ္ရာပဲ ဆက္ခင္းရမလိုလို ျပန္ပဲသိမ္းရေတာ့မလ္ုိလ္ုိျဖင့္ ေဝခြဲမရျဖစ္သြားရေတာ့သည္။

"ဒီေလာက္ေအးတာကို ဘယ္လိုသပ္သပ္စီလဲ အတူအိပ္ရမွာေပါ့"

စစ္နိုင္းကေျပာေတာ့...

Green Eye(complete)Where stories live. Discover now