36: Blake: Wensen op een engeltjesbrug

4.6K 306 14

36: Blake: Wensen op een engeltjesbrug

Hij staarde haar perplex aan. Voor een moment was hij verstijfd, totdat zijn gevoel het overnam en hij naar haar toe liep. Hij trok haar in zijn armen en hield haar tegen zich aan. Geen van beide zei iets.

Ze liepen het plein op met de enorme fontein. Blake duwde zijn zonnebril op zijn neus en liep de fontein voorbij.
‘Hey ik wil kijken,’ mopperde Bailee.
‘Wacht even, cupcake. Om de hoek zit de astronomische klok. Zullen we daar eerst kijken?’ Ze keek hem vragend aan. ‘Ik ben hier geweest in het laatste jaar van de middelbare school,’ verklaarde hij.
Bailee begon te grinniken. ‘Het leek me al zo vreemd dat je opeens richtingsgevoel had gekregen.’
Hij kneep zachtjes in haar zij waardoor ze een gilletje slaakte. ‘Misschien heb ik wel richtingsgevoel, maar vond ik het leuker om jou het uit te laten zoeken?’ probeerde hij.
‘En dat geloof je zelf,’ giechelde ze. Deze keer deed hij hetzelfde met haar andere zij en ze slaakte weer een gilletje. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan. Haar lichaam schokte van het lachen en het zorgde ervoor dat Blake zich op slag een stuk vrolijker voelde. Hij tilde haar op en droeg haar zonder problemen naar de astronomische klok. Zodra ze ervoor stonden zette hij haar neer en draaide haar de juiste kant op. Onbewust had hij zijn arm over haar schouder liggen en zijn hand met de hare verstrengeld. Hij wees met beide handen naar de klok. ‘Let op,’ fluisterde hij in haar oor, toen hij iets voorover boog. ‘Het is bijna-’
‘Blake,’ onderbrak Bailee hem, ‘het is bijna twaalf uur en ik wil die wisseling zien. Daarna kijken we uitgebreid naar die klok oké?’
Hij slaakte een diepe zucht, maar stemde toe. De wisseling vond hij vrij saai. Bovendien had hij de klok altijd erg mooi gevonden. Het ding zat prachtig in elkaar. Maar hij ging er voor zorgen dat ze zeker terug gingen, zodra die stomme wisseling voorbij was.

Hij sjokte met Bailee mee en ging achter haar staan, naast de lijn waar ze achter moesten blijven.
Blake viste zijn pakje sigaretten uit zijn zak en haalde er een uit. Hij zocht in zijn zakken naar de aansteker maar vond niets.
‘Heb je een aansteker, Cupcake?’ vroeg hij. Meteen begon ze te rommelen in haar tas en een paar minuten later viste ze een aansteker uit het ding.
‘Man, ik moet een kleinere tas hebben,’ mopperde ze.
Blake zag zich al weer de hele middag door een winkelcentrum slenteren en antwoordde meteen: ‘Nee joh, is toch handig. Zo heb je alles bij je?’ Hij grijnsde plagerig naar haar.

In de verte hoorde Blake de eerste trompetten van de wachters en nam een hijs van zijn sigaret. Hij ergerde zich alweer aan de mannen in die stomme pakjes. Hij herbeleefde de hele schoolreis van het zesde jaar.
‘Oh kijk!’ riep Bailee. ‘Ze hebben echt van die pakjes aan.’

Ze moest er hard om lachen, maar Blake zag er de lol niet van in. Het was lollig geweest toen Bart, een jongen uit zijn toenmalige klas, de oordopjes bij zo’n gast in de oren had gestopt. Natuurlijk niet tijdens de wacht, want dat was een beetje lastig. Het was later, bij het wachtershuisje. Hij grinnikte bij de gedachte en Bai keek hem vrolijk aan. Die dacht waarschijnlijk dat hij grinnikte om de pakjes.
Inmiddels liepen de wachters voor hen langs met luid getoeter. Bailee keek steeds blijer, terwijl hij zich steeds meer ergerde aan het getoeter.
‘Ze staan ook in het raam!’ gilde ze en wees naar het gebouw. Blake legde zijn armen om haar middel en trok haar zachtjes tegen zich aan.
‘Ze staan ook in het raam, Cupcake,’ herhaalde hij. Ondertussen sloot hij zijn ogen en richtte hij zijn gezicht op de zon.

‘Kunnen we nu naar de klok?’ vroeg hij toen de wisseling voorbij was. Blake voelde zich meteen een stuk vrolijker en stond te springen om weg te gaan uit de rij. Het probleem was dat iedereen dat nu bedacht en mensen verdrongen zich om weg te gaan. Bailee draaide zich naar hem om.
‘Wacht even, we kunnen toch nergens heen. Plus is het toch geen heel uur.’
Hij slaakte een diepe zucht. Bailee gaf een kusje op de hoek van zijn mond.
‘Bedankt dat ik mocht kijken, ook al ergerde je dood.’ Ze grinnikte erbij.
‘Ik ergerde me niet dood,’ mopperde hij.
Bailee kietelde hem even in zijn zij. ‘Dat deed je wel, Blakie,’ antwoordde ze, waarna ze hem nog eens kuste.

Roberts #1: My American Apparel Underwear #netties2016#netties2016Lees dit verhaal GRATIS!