part 3

23.5K 3.4K 465
                                    

"ေန႔လည္စာ ေရာက္ၿပီလား ကိုကို..."

"အခုပဲ လာပို႔သြားတယ္ ဒုကၡရွာလို႔ ညီရယ္ ေနာက္ဆိုရင္ တကူးတကေတြ မလုပ္ပါနဲ႔..."

"တကူးတက ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ကိုကို႔ရဲ႕ မနက္က ႀကီးပုက ငါးရံံ႕အူေတြ ဝယ္ခဲ့ေတာ့ ကိုကိုႀကိဳက္တက္တာ သတိရလို႔ေလ.."

ရွင္းခန္႔က ေျပာေတာ့ စစ္နိုင္း ဖုန္းကို ဘက္ေျပာင္းကိုင္ရင္းျဖင့္ မွန္တံခါးအနီးသို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ မရွိဘဲ ေလ်ွာက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။အရင္ရက္ေတြကဆို ရွင္းခန္႔က ေန႔လည္စာခ်ိန္အမွီ ဆိုင္ကေန ေပါက္ခ်လာတက္သည္။ဒီေန႔ေတာ့ အလုပ္နည္းနည္းမ်ား၍ ေန႔လည္စာ အတူ မစားနိုင္ေတာ့ဟုဆိုကာ စစ္နိုင္းအတြက္ ေန႔လည္စာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ေဆးရံုသို႔အေရာက္ စီစဥ္ ပို႔ေဆာင္ေပးေလသည္။

"ကိုယ္က ေဆးရံု ကန္တင္းမွာစားလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ညီရယ္ ေနာက္ဆ္ို တကူးတကေတြ မလုပ္နဲ႔ ဝန္ပိုတယ္.."

စစ္နိုင္းေျပာေတာ့....

"ကိုကိုကေနာ္ ေစတနာနဲ႔ စားေစခ်င္လို႔ ပို႔ေပးတာကို လူကို စိတ္မေကာင္းေအာင္ ေျပာျပန္ၿပီ"

ဖုန္းထဲကေန ထြက္လာတဲ့ အသံေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးအရ ရွင္းခန္႔တို႔ နႈတ္ခမ္းေလးေတြ စုလံုးကာ မ်က္ေမွာင္ေလး တြန္႔ေနေတာ့မွာကို စစ္နိုင္း ေတြးမိလိုက္ၿပီးမွ ၿပံဳးမိကာ....

"ဟုတ္ပါၿပီကြာ ကိုယ္က ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ညီအလုပ္ရႈပ္မွာ စိုးတာပါ.."

"ရႈပ္စရာလား ဖုန္းေလးဆက္ၿပီး ၫႊန္ၾကားယံုေလးကို..."

ဖုန္းထဲမွ စူပြပြ ကေလးဆန္ဆန္ အသံေလးေၾကာင့္ စစ္နိုင္း မ်က္နွာမွာ ႏူးညံံ႕ျခင္းအရိပ္ေတြ မစဲေတာ့။ရွင္းခန္႔က ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲက ႏူးညံ႕ေအးေဆးတဲ့ ေကာင္ေလး။ယခု အသက္၂၄စြန္းစြန္းမွာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လုပ္ငန္းေတြကို ဦးစီးဦး႐ြက္ ျပဳေနတာေတာင္မွ မာန္ေတြမာနေတြျဖင့္ ထည္ေနတာမ်ိဳးမရွိ။ဟိုးယခင္ကအတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆးသာ။သူ႔ကိုဆိုလည္း ငယ္စဥ္တုန္းကအတိုင္း ခင္တြယ္ေနတက္တာ အေျပာင္းအလဲမရွိ။

အေျပာင္းအလဲ မရွိဘူးဆိုလို႔ မဆီမဆိုင္ စူးရဲရန္လိုေနတက္တဲ့ အစိမ္းေရာင္ မ်က္ဝန္းေတြကို ျဖတ္ကနဲ သတိရမိေသးသည္။ေဒါနလည္း ဘာမ်ားေျပာင္းလဲလို႔လဲ။ငယ္ငယ္တုန္းကလိုမ်ိဳး ယခုအခ်ိန္အထိ ရန္လို ရိုင္းစိုင္းေနဆဲပဲကို။

Green Eye(complete)Where stories live. Discover now