Merhabalar!

Sınavlarım başladığı için bir süre bölüm yazamayacağım haberiniz olsun.

Sınavlarım bittikten sonra görüşmek üzere, o zamana kadar kendinize iyi bakın, ben gene buralarda olacağım bir şey olursa her zaman bana ulaşabilirsiniz.

Bu bölümün ithafı ‘Hanker_var’ a gidiyor.

 

Keyifli Okumalar..

 

 

“Zeynep?”

Adımın söylenmesi ile arkamı hızla dönüyorum. Dergi kapağından fırlamış bir kız görüyorum karşımda. Kahverengi saçları ve iri kahverengi gözleri! Üzerinde ki elbise onun iin tasarlanmışçasına üzerinde kusursuz gözüküyor. Kızı incelemeye devam ederken o kendini tanıtı yor.

“Şey sen beni tanımazsın ama ben şeyim-”

 

“Evet, sizi tanımıyorum.” Diyor ani bir sinirle, niye böyle davrandım ki şimdi? “Adımı nereden biliyorsunuz?”

“Babamdan.” Baban kim kızım senin

“Pardon ama ben hiçbir şey anlamadım!” diyorum, elini bana doğru uzatarak

“Yani babamızdan biliyorum seni, merhaba ben Derin!”

Diyecek, konuşacak, düşünecek bile bir halde bulamıyorum kendimi, içimden gülüyorum sadece, gene yaptı babam yapacağını!

Derin’in eli havada kalıyor, ama ne elini indiriyor ne de yüzündeki gülümseme gidiyor. Hala bir ümit ona karşılık vermemi bekliyor sanki elim ona gitmek istiyor ama duruyorum. İhanete uğramış gibi hissediyorum kendimi, karşımda ki kızı bırakıp gitmek istiyorum.

Belki bu sefer babamın kızı olmamalıyım. Zeynep Yılmaz olmamalıyım.

Sadece Zeynep olmalıyım. Sadece Zeynep..

“Merhaba!” diyorum elimi uzatarak. Derin bir nefes alıp bırakıyor.

“Bir an hiç elini uzatmayacaksın sanmıştım.”

 

“Neden?” diyorum gayet net ve soğuk bir şekilde, ama onun bu kadar samimi davranması bana garip ve sevecen geliyor.

“Ben şey, yani ne bileyim böyle bir anda karşına çıkıyorum ve senin kardeşin olduğunu söylüyorum. Beni tersleyebilirdin hatta-“

 

“Hala bunları yapabilirim. Sana elimi uzatmam ve merhaba demem insanlığımdan dolayı, altında başka bir şey aramamanı tavsiye ederim.”

Neden ona bunları dediğimi bilmiyorum ama içimdeki siniri birine boşaltmak zorundaymışım gibi hissediyorum. Karşımda ki kızın onunla geçirdiği vakitleri kıskanıyorum belki de, belki de tek derdim ne olursa olsun onun kızı olduğumu bilmek..

“Şey haklısın, ben sadece seni merak etmiş ve seninle tanışmak istemiştim ama doğru zaman değil belki de.”

Ya Sen Olmasaydın? (Düzenleniyor)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!