Kath's POV

It's 12 midnight but I'm still waiting for him. I texted him many times. I've called him already, but still, no sign of my husband, Daniel.

I looked again on my phone. Hoping that he'll text me. Hoping that he will finally said that he won't come. But 30 minutes had passed, still has no sign.

I decided to clean all these stupid stuffs. While cleaning, my tears are exploded. Hindi ito unang pagkakataon na hndi siya nakarating sa dinner na sinasabi ko skanya. Maraming maraming beses na itong naulit. Pero pinapatawad ko sya sa kadahilanang mahal ko sya.

Pagtapos kong magligpit ay umakyat nko ng kwarto. And again, my tears are still falling, exploding. Masakit. Dahil hindi na naman sakin siya umuwi. Alam ko. Alam kong hndi lang ako ang inuuwian niya. But legal kami. Ako ang legal na asawa. Ako ang kasal skanya. At ako ang kasama nya sa harap ng Panginoon noong kami ay nangako.

Nagpalit na ako ng damit. Pagkapalit ko ay nahiga na ako. Pero umiiyak pa rin ako. Hindi niya alam na alam ko na. Pero alam kong hndi sya tanga para hndi niya ito maramdaman. I get my phone on the side table. Checking if he remember me, but unfortunately, NO!

Paano ko nalaman na may iba sya at sa iba umuuwi? Hindi niya alam na meron akong contact sa loob ng office nya. Hindi nya alam na hiningi ko ang number ng guard don at itatawag sken o itetext kung nakalabas na ba ito ng office. And kanina, ganun ang nangyari. Itinawag sa akin na alasais pa lang ng gabi ay lumabas na to. Nagkandapaso paso ako sa kakamadali sa pagluluto dahil sa nalaman kong lumabas na ito. Time passed, pero walang Daniel na dumating. And now, I'm here, crying. Thinking kung anong ginagawa nila nung inuwian nya.

I close my eyes. But when the moment I close my eyes, a tear fall from my eye AGAIN.

---

Another story. HAHA. Wala kong magawa. Besides, nababagabag ako sa kwento na to. Kaya ayan, tinype ko na para tapos na. HAHA.

reaknows :)

I'm Not The Only OneBasahin ang storyang ito ng LIBRE!