Doktor basını sallayıp onu doğruladı sanki bütün kanım çekilmiş gibi hissediyordum.

Arabaya tekrar bindiğimizde cüneyt arabayı çalıştırdı ve bu kez o attı radyoya elini. Yine benim çok sevdiğim şarkılardan olan bir şarkı karşıladı beni.

Kimse senin gibi iz bırakmadı sevince
Acıttığın kalbimle savaşıyorum yeterince
Keşke keşke geriye dönsek sessizce
Ama keşkeler yetmez biliriz ikimiz de

Aşk için, aşk için

Pişman değilim
Anıları bin parçaya böldüm gizlice
Güçsüz değilim
Yüzümü gözyaşımla yıkasam da her gece

Biliyorum yerim hazır küçük kalbinin içinde
Ben yine derinlerde meşgulüm seni sevmekle
Beni sana anlatan haksız her hece
Cümleler içinden geçiyor sinisice

Aşk için, aşk için

Pişman değilim
Anıları bin parçaya böldüm gizlice
Güçsüz değilim
Yüzümü gözyaşımla yıkasam da her gece.

Şarkı bittiğinde eve gelebilmiştik nihayet.

"Eve çık aşkım geliyorum simdi"dedi onu onaylayıp eve girdim.

Yarın üniversiteli bir kız oluyordum. Nasıl olacaktı Cüneytle? Lise kadar rahat olamayacağı bariz ortadaydı.

Düşüncelerimden uzaklaşmama cüneytin zili çalmasi yardım etmişti. Montumu çıkarıp askılığa astım. Kapıyı açtım.

İçeri geçip anahtarı anahtarlığa attı. Sonra salona geçti ve kendini koltuklardan birisine attı.

BENDE YANINA OTURDUM VE KOLUNU KALDIRIP BENİ SARMASINI SAĞLADIM.

"Yarın üniversiteli mi oluyo benim güzel karım?"

"Öyleymis"dedim. Ortama alışamama korkusu vardı bende fazlasıyla.

"Bugün annemler gelicek hayatım. "Dedi. Nasil ya hic birşey hazırlamadım ki ben.

Hemen oturduğum yerden kalktım.

"Bunu bana daha önce nasıl söylemezsin ne yapıcam simdi ben onlara of cüneyt ya"deyip mutfaga girdim.

Yapıcağım yemekleri ve tatlıları düşünürken birden başım döndü. Orda bulunan sandalyeye oturdum. Cüneytin sezmemesi için herşeyi yapıyordum. Şimdi tekrar başımı yiyecekti. Doktora gidelim diye

Biraz dinlendikten sonra iyi olduğuma kanaat getirdigim için yerimden kalktım. O sırada telefonum çaldı. Masada duran telefonumu aldım. 

"Anne?"

"Geldik biz kızım bisey eksik mi bisey yapmaya uğraşma herseyi aldık biz"dedi

"Peki annecigim bisey eksik değil bekliyoruz"dedim. Tekrar salona girdim.

Telefonumu kapatıp koltukta duran yastığı cüneyte fırlattım.

"Oo asi kızları oldum olası sevmişimdir"dedi.

"Benden baska asi kızlarda var demek kalk git sokakta yatıcaksın bu gece"deyip kahkahayı bastım.

O sırada kapı çaldı cüneyt hala gülüyordu kapı sesiyle ayaklandık

Kapıyı açtığımda cüneyt hemen arkamdaydı.

"Hoşgeldiniiiiiz"dememle yanımda bitmesi bir oldu ellerini öptükten sonra onları salona buyur ettik.

Onlar otururken bende çay koymak için mutfağa gittim.

Çayı koyup tekrar onların yanına döndüm.

Yeni Edebiyat ÖğretmenimBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!