Πρόλογος

6K 318 45

Η ομίχλη στηρίζεται απαλά στις κορυφές των βουνών όπως ένα ύφασμα ριγμένο πάνω από ένα μαξιλάρι. Ο ήλιος προσπαθεί να αναδυθεί μέσα από τα σύννεφα καθώς ταξιδεύω. Οι συχνές βροχοπτώσεις έχουν επιδράσει θετικά στη βλάστηση, αν και λίγο πριν από το χειμώνα, όλα είναι καταπράσινα και το γρασίδι μας συνοδεύει σε όλη τη διαδρομή. Σύντομα θα καλυφθούν από χιόνι. Υπάρχουν τόσες πολλές κοιλάδες και λαγκάδια, όλα είναι πανέμορφα. Αυτή είναι η αρχαία γη των Κελτών και μπορώ να αισθανθώ την παρουσία τους στο χώμα. Η ασύλληπτη εικόνα αυτής της ορεινής έκτασης, γνωστής ως Χάϊλαντς της Σκωτίας, είναι απλώς μαγευτική. Οι Χαϊλάντερς είναι εκείνοι που θεωρούν τους εαυτούς τους, τους πιο γνήσιους Σκωτσέζους. Αναρωτιέμαι αν ο πατέρας μου ήταν περήφανος Χαϊλάντερ, αν ήταν άνδρας που ακολουθούσε τις αξίες, τα έθιμα, τις παραδόσεις. Μάλλον δε θα μάθω ποτέ... Ωστόσο μελέτησα αρκετά πριν αποφασίσω να έρθω και ομολογώ πως είμαι γοητευμένη, ποτέ δεν είχα αφοσιωθεί σε έναν ευρωπαϊκό πολιτισμό, πέρα από τον ελληνικό και το ρωμαϊκό με τόσο εξονυχιστικό τρόπο. Ήξερα τις ρίζες μου, παρ' όλα αυτά δε μελέτησα ποτέ σχετικά βιβλία, κείμενα ή οτιδήποτε. Το αποδίδω στο πείσμα και το θυμό που είχα μέσα μου εξαιτίας του.

Όταν επιτέλους πλησιάζουμε στην εκκλησία, κοιτάζω έξω από το παράθυρο και θαυμάζω τα τραγανά, χάλκινα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα και λικνίζονται απαλά από το φθινοπωρινό άνεμο. Πληρώνω τον οδηγό του ταξί και βγαίνω για να βαδίσω πάνω στο γρασίδι, που είναι υγρό από την πρωινή πάχνη, έως την εκκλησία. Τα φύλλα που έχουν πέσει, δημιουργούν μια θάλασσα από χρώματα της φωτιάς, που θρυμματίζεται στο πέρασμα μου. Οι γυμνοί σκελετοί των δέντρων τρέμουν από το φθινοπωρινό άνεμο και μερικά αποξηραμένα φύλλα με ακολουθούν στο δρομάκι. Καταπνίγω τη θλίψη και αγνοώ το βαρύ αίσθημα που καταπλακώνει το στήθος μου. Έξαφνα, και για πρώτη φορά μέσα στη μέρα, ένας κρύος φθινοπωρινός άνεμος εισβάλλει στα πνευμόνια μου και παγώνει τα σωθικά μου και τα συναισθήματα μου. Περπατάω με έντονο ρυθμό και το κεφάλι σκυμμένο πέρα από την είσοδο της εκκλησίας σαν μια σιλουέτα του εαυτού μου, ευχόμενη να ήμουν πραγματικά άυλη όπως οι σκιές, έτσι ίσως να μην ένοιωθα τα σωθικά μου τόσο παραμορφωμένα. Στέκομαι πίσω από ένα στασίδι της εκκλησίας και τα μεγάλα καταπιεσμένα δάκρυα μου αρχίζουν να ρέουν στο πρόσωπο μου. Τα νοιώθω ζεστά πάνω στο δέρμα μου και είναι μια ευχάριστη αίσθηση. Ρουφάω τη μύτη μου και τα σκουπίζω όπως - όπως με τις άκρες των δαχτύλων μου. Ευχαριστημένη με τις ηλιαχτίδες που φωτίζουν το πρόσωπο μου, δεν τολμάω να βγάλω τα γυαλιά μου, αντιθέτως παραμένω σιωπηλή αναμένοντας τη νεκρώσιμη ακολουθία.

The AssignmentΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!