Ik voel mijn ketting om mijn nek snijden en mijn tanden op elkaar klapperen als ik de Titaan uitren. Ik heb geen gedag kunnen zeggen tegen mijn familie, tegen mijn vrienden, maar ik weet ook niet of ik het dan droog zou hebben gehouden. Ares kijkt naar me, terwijl we over de lege vlakte van de dode woestijn rennen, maar ik durf niet terug te kijken, bang voor wat het met me zal doen. Ik zal hem niet meer aan kunnen raken zo meteen, niet meer kunnen zoenen. Natuurlijk voel ik me tot hem aangetrokken, zeker nadat we hebben gezoend, maar ik moet nu sterk zijn.

Het rennen vermoeit me niet, in tegendeel, het geeft me juist energie en dat is raar, gezien dat het rennen mijn energie zou moeten afpakken. Ares naast me heeft er ook geen moeite mee. In de weken dat hij hier is geweest, is zijn conditie behoorlijk verbeterd. Ik merk dat ik wel sneller kan rennen, maar ik neem de moeite er niet voor. De tas op mijn rug is zwaarder dan normaal en de ketting die de hele tijd om mijn nek beweegt is irritant, maar het geeft me een bepaalde houvast.

Ik probeer vooral niet aan de ziekte te denken, aan wat we allemaal zullen zien. Ares heeft een kaart uit zijn hoofd moeten leren, dus ik volg hem maar. Voor mijn gevoel gaan we naar het zuiden, maar tegenwoordig gaat mijn gevoel overal naartoe. Het is raar te bedenken dat boven in mijn tas vijfentwintig flesjes met een ziekte liggen en als die zouden breken, niet alleen ik, maar ook Ares dodelijk ziek zouden worden. Dan moeten we zeker naar de andere ziekte toe.

We rennen al voor een uur of twee en ik weet dat we nog de hele dag moeten rennen, misschien wel langer. Ze zouden nooit de Titaan dicht bij een zieke buurt bouwen, zo slim is men ook wel. Wij zullen een van de eerste gezonde mensen zijn die door de zieke mensen worden opgenomen. Men durft daar niet meer te komen, zo bang zijn ze voor de ziekte. De ziekte die ik nu ook zal krijgen.

De nacht komt steeds dichterbij en laat haar komst weten door de hemel te laten schemeren. Ares verlaagt zijn snelheid en staat uiteindelijk stil. ‘We gaan slapen,’ besluit hij en hij ploft op de grond. ‘Je hebt morgen nog heel wat te doen en daar moet je wel voor uitgerust zijn.’

Ik geef toe en laat me op de grond vallen. Ares geeft me een boterham met kaas en ik eet hem gulzig op. Meer krijg ik niet – Ares moet al zijn eten sparen voor in het zieke dorp, want hij kan daar niets van hen eten. Anders krijgt ook hij de ziekte en dat willen we niet. Ares gaat met zijn hoofd op zijn tas liggen en kijkt omhoog naar de heldere lucht. Het is volle maan, maar de maan is steeds dichterbij aan het komen. Vanuit boeken heb ik geleerd dat vroeger de maan als je hem in je vingers legde, één centimeter was, maar nu is hij twee centimeter. Ik weet dat ik me daar zorgen over zou moeten maken, maar er is al zo veel met de aarde gebeurd dat dit er ook nog wel bij kan.

‘Wist je dat er vroeger meer sterren waren?’ zegt Ares, zijn stem zacht. Ik ga naast hem liggen en kijk naar boven. De sterren zijn prachtig, het zijn flikkerende kleine lichtjes. Vroeger had ik nep sterren tegen mijn muur aan hangen, maar die gingen eraf toen ik negen was, omdat ik ouder wilde lijken dan dat ik was.

 ‘Ja,’ fluister ik en ik breng mijn hand omhoog en laat het door de sterren glijden. ‘Prachtig, vind je niet?’

‘Ja,’ glimlacht Ares. Ik laat mijn hand zakken en draai mijn gezicht naar hem om. ‘Je bent mooi in dit licht,’ zegt hij en hij legt zijn hand onder mijn kin.

‘Dank je,’ zeg ik en ik laat de trillingen die door mijn lichaam gaan vloeien. ‘Ares, ga ik dood?’

‘Nee,’ fluistert hij lachend, maar de lach klinkt bedroefd in de stilte van de schijnende sterren. ‘Zo ver laat ik het nooit gaan. Je zult genezen, we moeten alleen een manier vinden hoe.’

‘Wat zou je doen als ik zou sterven? Maakt niet uit hoe.’

‘Ik weet het niet, Samantha.’ De manier waarop mijn naam over zijn lippen glijd, maakt me blij en tegelijkertijd droevig. Door de ziekte zal ik nooit meer zo naar hem kunnen kijken. We hebben deze laatste nacht, de laatste nacht dat we van elkaar mogen houden. ‘Ik zou gek worden.’

VirusLees dit verhaal GRATIS!