«One way or another I'm gonna find you»


A n n a l i e s e

Ο καιρός στο Λονδίνο μένει ο ίδιος τις τελευταίες τέσσερις ημέρες. Τσουχτερό κρύο, συννεφιασμένα ουράνια και συνεχείς καταιγίδες αντιμετωπίζει όποιος βγει έξω από το σπίτι του. Μόλις τελείωσα την βάρδια μου και είμαι έτοιμη για ξεκούραση, αν και ξέρω πως έχω αρκετές δουλειές να κάνω και στο σπίτι μου και να ξενυχτίσω, κάνοντας αυτό που περισσότερο λατρεύω.

Ξεκλειδώνοντας την πόρτα του διαμερίσματος μου, γλιστράω γρήγορα μέσα πετώντας το δερμάτινο τζάκετ στο καλόγερο στα δεξιά μου πριν προχωρήσω στην άλλη άκρη του χολ, ανοίγω την θέρμανση και παίρνω μια βαθιά ανάσα ξεκούρασης.

«Lizzie!» φωνάζω και η μικρή άσπρη φουντωτή μου ‘μπαλίτσα’ τρέχει προς το μέρος μου, γαβγίζει χαρούμενα και ανεβαίνει στον καναπέ δίπλα μου πηδώντας αμέσως πάνω στα πόδια μου.

«Σου έλειψε η μανούλα;» την χαϊδεύω γρήγορα στο κεφαλάκι της, όπως της αρέσει γελώντας με την αντίδραση της. Κλείνει τα μάτια και κουνάει την μύτη της γρήγορα πέρα δώθε.

«Στην μανούλα πάντως έλειψες!» της κλείνω το μάτι, φιλώντας το αριστερό αυτάκι της. Βασικά, είναι η μόνη μου παρέα εδώ στον Λονδίνο. Από τότε που έφυγα από την Ελλάδα για να έρθω σε αυτήν την καλύτερη θέση εργασίας εδώ στο Λονδίνο, η μικρή μου Lizzie, είναι η μόνη μου φίλη, βασικά.. έχω και τον Chop, μα εκείνος είναι ο gay κολλητός μου.

Μου λείπει η οικογένεια μου. Μου λείπει η πατρίδα μου. Οι τελευταίοι έξι μήνες κυλάνε καλά αλλά η νοσταλγία δεν φεύγει από μέσα μου. Ε, δεν είναι και λίγο να φεύγεις στα είκοσι σου, αστραπιαία από την μία μέρα στην άλλη, από τον τόπο που έζησες και μεγάλωσες. Ο ήχος του γουργουρίσματος της κοιλιάς μου διακόπτει τις σκέψεις μου.

«Τι να φτιάξω;» ψάχνω μες το ψυγείο, μα τίποτα.

«Τι λες για πίτσα, Lizzie;» κοιτάω το σκυλάκι μου, που έχει γύρει το κεφάλι του και με χαζεύει περιμένοντας, δίχως όμως να πάρω απάντηση, ούτε γάβγισμα. Περίεργο.

Πληκτρολογώ γρήγορα τον αριθμό της συνηθισμένης πιτσαρίας που παραγγέλνω και η πρόσχαρη φωνή της Mary ακούγεται μέσα από το ακουστικό.

«Picket, 24 ώρες ανοιχτά, λέγεται παρακαλώ!!» η φωνή της με κάνει να χαμογελάσω, όπως πάντα.

«Γεια σου Mary, Annaliese εδώ..» μουρμουρίζω ενώ η Lizzie κάνει σβούρες γύρω από τα πόδια μου.

Wattpad StoryΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!