18.

3.4K 165 23

18.

Het was dood stil. Ik bewoog iets en voelde iets zachts onder me en op me liggen. Ik wilde m'n ogen nog niet open doen dus bleef liggen en hield ze dicht. Ik probeerde te luisteren naar geluiden maar die waren er simpelweg niet. Ik kon door mijn oogleden heen zien dat het donker was.

Waar ben ik?.

Ik vond het maar niks, welke plek is nou zo stil?. Ik schoof mijn handen over het oppervlak heen en weer om te voelen waar ik op lag. Het voelde aan als een matras. Ben ik thuis?. Heb ik alles gedroomd?. Nee dat kan niet, zelfs al was ik thuis dan had ik geluiden gehoord.

Auto's die over de weg voor ons huis rijden. Vogels die fluiten in de bomen. Een wc die doorgetrokken word of de verwarming die begint te werken omdat hij is aangezet. Dit klopt niet en ik vond het maar niks.

Ondertussen was ik erachter dat wat op me lag een deken was. Een hele zachte warme deken en daar was ik wel heel erg blij mee. Misschien ben ik ergens waar ik veilig ben, waar ik verzorgd ben. Waarom moest ik ook alweer verzorgd worden en ik dacht na. Het was even zwart maar uiteindelijk kwam mijn laatste trip in alle hevigheid weer terug.

Snel afscheid nemen van Fearghus vanwege de pijl. De pijl die me geraakt had en me enorm veel pijn bezorgde. De aanvallen die ik kreeg en me enorm uitputte. Het laatste wat ik nog wist was dat ik mijn eten eruit had gegooid omdat ik misselijk was. Alles daarna was zwart, ik wist niks.

Ik opende mijn ogen langzaam en ze leken wel van lood. Het was donker waar ik lag dus ik zag niet veel. Ik bleef even voor me uit staren totdat m'n ogen begonnen te wennen aan het donker. Ik zag dat ik in een enorm bed lag. Een hemelbed nog wel.

Ik kwam langzaam overeind en zag nu ook waarom het zo donker was. De gordijnen van het hemelbed waren dicht getrokken en die waren van een mooie donkerblauwe stof. Daar kwam dus bijna geen licht doorheen als de zon zou schijnen.

Het bed was van hout en de pilaren waren rond en mooi bewerkt. Ik draaide me om en zag het hoofdeinde. Het was ook van hout en de bovenkant was mooi gekruld het had groeven erin staan die de krullen volgde. Ik keek nu naar de kleren die ik aanhad en zag dat ik een nachtjapon aan had van een best wel dunne stof. Erg warm zag hij er niet uit, volgens mij kan je er bijna door heen kijken ook.

Langzaam trok ik aan de linkerkant het gordijn iets open en zag een klein beetje licht door de enorme gordijnen die voor een raam hingen. Die hadden een lichtbruine kleur. De muren waren licht creme en ook behoorlijk hoog. Ik trok het gordijn van het bed nog iets verder open en stapte uit bed. Ik rilde want dat was nog best fris zo zonder deken.

Ik keek om me heen en zag dat ik ook in een best grote kamer stond. Alles was van een hele lichte kleur. Ik liep richting de gordijnen en trok die langzaam open. De zon scheen en ik keek uit op een soort van plein. Aan beide kanten van het raam waar ik voor stond, die overigens gigantisch was, stonden twee bomen. De grond was van gras en ik zag een pad die beneden voor mijn raam liep. Blijkbaar was er beneden ergens een deur en kon je dit pad volgen.

Voor me iets verderop stond een redelijke hoge muur maar omdat ik op de eerste verdieping zat, leek het, kon ik er iets over heen kijken. Daarachter stonden er weer meer bomen verspreid en zag ik wat elfen heen en weer lopen. Paarden met karren, elfen die met manden liepen en ga zo maar door.

Nog wat verder naar achteren zag ik huizen. Huizen die ik niet echt gewend was. Deze leken halverwege de bomen te zitten. Soort van boomhutten maar dan een stuk groter. Alsof een huis zwanger is en besloten heeft hun buiken in houten huizen te veranderen. Heel vreemd. Ik keek er met ontzag naar totdat iemand wat van achter me zij en ik op schrok.

'Dus je bent eindelijk wakker' hoorde ik een vrouw zeggen. Ik had me snel om gedraaid en stond klaar om me te verdedigen als ik moest. Je kan maar nooit voorzichtig genoeg zijn volgens mij.

Andere WereldLees dit verhaal GRATIS!