Bölüm 26: Hoşça Vakit Geçirmek

143 21 0

-Sanders-

"Jess! Jess kalk!"

Gözlerimi yavaşça  açıp üzerime eğilmiş pamuk şekeri kılıklı kıza baktım. "Ne var. Uyuma-"

"Zaten uyumaktan başka bir halt yediğin yok. Kalk işte be."

"Üstümden kalkarsan denerim."

Üstümden çekildi. Bu manyak tipler arasına düşmüştüm işte. Kolumun üstüne yatmış kızı uyandırmamaya özen göstererek kolumu kendime çektim, sonra da doğruldum.

"Ne?"

Hope'un yanında aynı Claire gibi kulakları olan irice bir kız dikiliyordu. "Kim o?"

Parmağımla işaret ettim. Açıkça konuşursak biraz şaşırmıştım. Neden ben de bilmiyorum. Belki uyku sersemliği.

"Noire."

Noire. Bu kadar kısa sürede hallolmuştu demek. Daha üç dört saat önce başka birşeydi.

Ayağa kalktım. "Noire ha?"

Siyah saçlı kız başını salladı. Konuşulanı anlayabiliyordu demek. İlginç.

"Nasıl?" Hope sanki kızı kendi insana dönüştürmüş gibi gururla göğsünü kabartmış sırıtıyordu.

"Güzel de niye kaldırdın beni?" Üstümü düzelttim. "Uyanınca da gösterebilirdin."

"Sıkıldım."

Etrafa baktım ve hak verdim. Herkes uyuyordu. Ben olsam ben de sıkılırdım.

"Eee ne yapalım o zaman?"

"Bilmem?"

"Bilsen şaşardım zaten." Kafamı kaşıdım. "Doktor nerde?"

"Odasında."

Uykulu uykulu hafiften tökezleyerek kapısına doğru yürüdüm. "Arc müsait misin?"

"Bilmem. Neden gelip kendin görmüyorsun?"

"Komik değilsin."

"Tamam be. Müsaitim. Oldu mu?"

Kapıyı hızla açtım. "Oldu."

Adam masasına ayaklarını uzatmış çizgi roman okuyordu. "Ne oldu?"

"Hiç. Hope ve Noire sıkılmış."

"Ne yapabilirim majesteleri?"

"Bilmiyorum, buraya en yakın soytarı sensin. Eğlendir beni, köle."

Güldü. "Tamam o zaman kapıyı kapat." Gömleğini çıkarmaya başladı.

"Gerçekten çok komik, James. Çok."

"Ne yapayım damarlarımda var." Deli gibi kıkırdayarak düğmelerini geri ilikledi.

"Zekayla mizah anlayışı arasındaki bağlantı hakkında birşey okumuştum."

"Her kelimesi doğru bebeğim."

Gözlerimi devirdim. Gerçekten çok bayat. "Sadede gel mizahi moloz yığını."

"Edward yan tarafta. Gidin ona söyleyin size biraz etrafı gezdirsin." Çizgi romanına geri döndü. "İşim var."

"Aman ne iş." Girdiğim gibi çıktım.  Burdan birşey çıkmazdı.

"Eee?" Kız merakla sordu.

"Edward'dan rica edecekmişiz, bizi gezdirecekmiş."

Gözleri bir an garip bir şekilde parladı. Mutluluk veya heyecandan değil. Neyden dolayı olduğunu bilmiyorum.

Proje E.D.E.N. [Son]Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!