black ocean, hyunho. ✓

ocean eyes.

Kafamı gri bar masasından kaldırdığım an
yine benim çift siyah okyanuslarım ile karşılaşıyorum.

O kadar çok bakıyorum ki o siyah okyanusa,
en sonunda çok derinlere inip kaybolmaktan, yok olmaktan korkuyorum.

Sonunu merak ediyorum bu okyanusun,
bu bütün okyanuslardan farklı bir renk taşıyan okyanusun sonu nereye varıyor?
Deli gibi merak ediyorum.

Sende siyahlarını, benim siyahlarımdan çekmiyorsun.

Acaba sende mi benim düşündüğüm gibi düşünüyorsun okyanusum?

Çok soğukta kaldığı için yaralar oluşmuş ve kurumuş kanlar içinde olan elimi sana uzatıyorum.
Her şeye rağmen..

Gözlerin o kadar güzel ki başka hiçbir şeye bakmak istemiyor, hatta bütün ömrüm boyunca onları izlemek istiyorum.

Uzattığım elimi hiçbir zaman geri çevirmedin.
Yine çevirmiyorsun ve bana göre küçük olan parmaklarını parmaklarıma kenetliyorsun.

Beni seviyorsun, bunu biliyorum.
Dudaklarından bu cümleyi duymasam bile bana nasıl davrandığını, nasıl baktığını görebiliyorum.

Ellerin ellerime kenetliyken oturduğum yerden kalkıp kucağına geçiyorum.

Hyung, senin kucağın benim en güvenli yerim,
ve yine senin kolların en huzurlu yerim oluyor.

Herkesin kıskanacağı o gülümsemeyi yüzüne takıyorsun. Bu gülümseme bana özel.
Başka hiç kimseye böyle gülümsemiyorsun.

Kucağında ki yerimi aldığımda sana sıkıca sarılıyorum. Beni hiç bekletmeden parmakların ince belimi buluyor. Hafif hafif dokunuşlar yaparak belimi okşuyorsun.

Gerçekten de burası benim evim gibi hissettiriyor.

Kulağına seni sevdiğimi söylüyorum.
Belimde olan ellerini çekip, sakince yüzüme koyuyorsun.

Hiç beklemediğim anda beni öpünce ne yapacağımı bilemiyorum. Zaten sen de karşılık beklemiyorsun,
çünkü cevabımı çok biliyorsun.

"Ben de seni seviyorum Hyunjin.
Hemde okyanuslardan bile daha derin sana hissettiğim bu duygu. Bazen kafamı karıştırıp beni derinlere doğru çekse bile devam edeceğim seni sevmeye. Her zaman Hyunjin, her zaman. "

Bu güzel sözlerle gözlerim doluyor.
Anında tekrar sarılıyorsun bana.

Kötü zamanlar geçiriyorum.
Bunu en iyi sen anlıyorsun hâliyle.

Ailemden uzakta yaşamak beni çokça yıpratıyor.
Ailemin ölümünü hâlâ atlatabilmiş değilim.

"Benim ailem olmak ister misin?"
diye soruyorum sana.

Bu sefer görüyorum ki; siyah okyanusum dediğim yerlerden yaşlar dökülüyor.

Ellerimi hemen yüzüne getirip göz yaşlarını siliyorum. Daha sonra yüzünün her yerine küçük küçük öpücükler konduruyorum.

"Ben senin hep ailendim Hwang.
Şimdi sen benim ailem olmalısın.
Lee olmaya ne dersin?"

Dediğin cümle gülümsememe sebep oluyor.

"Benim ruhum çoktan Lee oldu.
Bedenimi de Lee yapmak ister misin?"

Dediğim şey ile gözlerin kocaman oluyor.
Direkt elinle belime hafifçe vuruyorsun.

"Terbiyesizleşme Hyun. "
Bunu derken gülüyorsun.
Bu yüzden seni ciddiye alamıyorum.
Bu nedenle ben de gülüyorum.

Beni kucağından indirip, ceketlerimizi astığımız yerden koşar adım gidip alıyorsun.

Bardan çıkıp üniversite için tuttuğumuz eve ilerliyoruz. Ev arkadaşım iken, sevgilim oluyorsun.
Hatta bir sevgiliden daha fazlasısın benim için.
Evet, kesinlikle daha fazlasısın.

Gerçekleri söylemem gerekiyorsa, her şeyim oluyorsun sen sevgilim.

Eve geldiğimizde bir bardak su içip odamıza geçiyoruz. Daha önceden birleştirdiğimiz iki yatak her zamankinden daha rahat gözüküyor gözüme.

Üzerimizi değiştirip yatıyoruz.
Beni hemen göğsüne yatırıyorsun.
Kalp atışını dinlemek, en keyif aldığım şarkı gibi geliyor bana.

Saçlarımı öperken beni sevdiğini fısıldıyorsun;
ama bana değil de geceye anlatıyorsun.

Tekrar bir tebessüm oluşuyor yüzümde.
Yanağına uzanıp minik bir öpücük konduruyorum. Ardından;

Seni sevdiğimi söyleyip, kapatıyorum gözlerimi.

Her zaman olduğu gibi, siyah okyanusların süslüyor düşlerimi.

hyunho benim için çok ayrı bir yere sahip.
gerçekten çok seviyorum.. ♡