Sara - Denken maakt me rustig

24 1 0
                                    

"Dertien, lieverd, niet twaalf."
Ik kijk achterom naar de tafel en zie natuurlijk meteen dat er maar twaalf borden staan. Dat is makkelijk, met zes borden aan elke kant.
"Ik weet het. Een ongelukkig aantal," antwoordt mama serieus.
Och ja, natuurlijk. Daar zal ze zeker de hele week last van hebben. Een ongelukkig aantal. Waarschijnlijk is dat volgens haar dan een voorteken. Van wat dan ook. Iets vervelends in ieder geval.
Terwijl ik het bestek uit de lade haal, tel ik eerst goed hoeveel ik in m'n handen heb voordat ik terugloop naar de tafel. Het is ook niet onlogisch dat ik er eentje naast zit. De laatste tijd begin ik eraan te wennen om hem niet altijd mee te tellen.
Messen, vorken en lepels. Een hele hand vol. Ik kan het nauwelijks dragen. Als ik me omdraai om naar de tafel te lopen, laat ik de lepels bijna uit m'n handen vallen.
"Voorzichtig! Wacht, ik help wel even." Het lijkt net alsof Roos binnen een seconde voor me staat en ze neemt een deel van het bestek van me over. Ze gaat me voor en dekt de tafel verder. Ze legt de messen verkeerd om. Die moeten met het snijgedeelte naar binnen. Dat leerde mama me jaren geleden. Het zijn ouderwetse regels. Nutteloos misschien zelfs. Maar ik vind het prettig als alles klopt. Ik draai zo onopvallend mogelijk de messen om. Toch zie ik dat Rosalie even opkijkt.
Ze glimlacht. "Altijd zo precies," zegt ze.
Dat klopt. Als dat niet zo zou zijn, dan zouden mijn cijfers een stuk lager zijn. En dat kan ik niet gebruiken.
"Wat heb je gemaakt, Syl?" hoor ik mama vragen aan Sylvia, Pelles moeder.
"Niets bijzonders. Gewoon veel lasagne," antwoordt Sylvia. Zij is meestal degene die kookt voor de eerste avond.
"En jij?" vraagt Sylvia aan mama. Mama maakt graag toetjes. Vroeger tenminste.
Ze schudt haar hoofd. Ik zie dat ze haar blik naar de grond richt. "Gekocht deze keer. IJs en tiramisu."
"Heerlijk," antwoordt Sylvia en wrijft mam over haar schouder. Mama glimlacht even. Dezelfde lach die ze heeft als ze 's middags om tien over twaalf pas haar bed uit komt en ziet dat Rens en ik de lunchtafel hebben gedekt en de vaatwasser hebben uitgeruimd. Een mix van schuld en opluchting.
"Maar Saar, hoe gaat het nou verder?" Rosalie legt de laatste vork op tafel, loopt naar het aanrecht en trekt een paar lades open. Op de pittige manier waarop ze altijd beweegt. Alsof ze overal thuis is.
"Dat heb je al gevraagd."
Ik zie Roos kijken. Met grote hertenogen en dalende mondhoeken. Dat was niet zo aardig. Maar wat moet ik anders zeggen? Wat wil ze horen? Ik heb haar al verteld over m'n cijfers. Verder valt er niet zoveel te melden. Niks bijzonders tenminste.
"Wat voor boek lees je?"
"Sonny Boy," antwoord ik, "lekker makkelijk."
"Voor de verandering?" Roos loopt terug naar de tafel met onderzetters voor de pannen. We hebben alleen geen pannen, maar ovenschalen. En een paar kommen met salades, zie ik. Dus schuif ik de onderzetters naar elkaar toe, zodat de ovenschotels erop passen. Rosalie zet bijna in een beweging glazen en bekers op tafel en gaat dan op een stoel zitten. Ze kijkt me aan. Geïnteresseerd. Of eerder indringend. Ik begrijp het niet. Alsof ik een onverwachte mondeling heb en niet weet waarover ik word overhoord. Dat is me nog nooit overkomen. Maar ik droom er weleens van. Ik snap niet dat mensen dat laten gebeuren.
'Het geeft gewoon een kick,' zei Pieter een keer. Een klasgenoot die niet dom is, maar zich wel zo gedraagt. Een belachelijke reden. Want je staat alleen maar voor schut.
Ik zie Rens door de schuifpui binnen komen lopen met papa. Aan zijn bezwete t-shirt te zien hebben ze getennist. Vroeger hield hij haar makkelijk bij. Maar dat is lang geleden. Rens traint zoveel dat pap geen schijn van kans heeft. Het zou me nu alleen niks verbazen als ze hem weer heeft laten winnen. Dat deed ze twee weken geleden ook. Gewoon. Dan maakt hij ook weer eens iets leuks mee. Of lacht hij tenminste. Net zoals laatst met mijn gemiddelde eindcijfer. Toen lachte hij. Ik denk dat hij wel trots op ons is. Dan heeft hij tenminste iets goeds gedaan. En vergeet hij even zijn mislukte huwelijk. In ieder geval beter dan mama het vergeet. Maar zij is er tenminste nog. Ook al is het alleen met haar lichaam.
Ineens ontstaat er meer kabaal in het huis. Door de voordeur komen Pelle en Est binnenlopen. Est heeft een baardje. Of een stoppelbaardje. In ieder geval meer dan hij eerst had.
"Hey!" roept Roos en loopt naar hen toe. Ze omhelst beide jongens tegelijk. Vlak daarvoor zie ik Est grinnikend naar haar blouse kijken. Die is zeker hip. Laatste mode. Ik weet het niet. Ik volg die vloggers niet. Pelle kijkt naar Rosalies knieën. Op een rare manier. Hij snapt het vast ook niet. Anders zou z'n haar niet blauw zijn.
Ik koop altijd dezelfde shirts online. Soms doet mama dat nog. Of deed. De laatste tijd zit ze alleen maar naar oude fotoboeken te staren. En aan tafel met koppen koffie appjes te lezen op haar telefoon. Soms moet ze dan huilen. Ik snap niet waarom. Omdat ze iets leest wat ze niet leuk vindt? Of juist omdat ze het wel leuk vindt? In ieder geval is het zinloos om ze elke dag opnieuw te lezen. Er staat toch niet ineens iets anders.
Laatst zei ik dat. Toen antwoordde ze: 'jij denkt altijd hetzelfde als je vader.' Ik haalde toen m'n schouders op. Dat klopt wel, denk ik. Ik vind het goed om over dingen na te denken. Denken maakt me rustig. Ik vind het prettig als dingen kloppen. En papa denk ik ook. Alleen zei mama het niet op een positieve toon. Ze zei het alsof het iets slechts was. Iets waarvoor ik me zou moeten schamen. Iets waar ze vooral last van heeft. En dat begrijp ik niet.

Wat wij niet zagenWaar verhalen tot leven komen. Ontdek het nu