24: Blake: Krokodillentranen en nesteldrang

4.6K 343 29

24. Blake: Krokodillentranen en nesteldrang

Hij zag hoe ze zich verbeet en wilde haar troosten of beschermen. Hij wist niet wat, maar iets waardoor ze zich niet zo wanhopig zou voelen. In plaats daarvan keek hij hulpeloos toe hoe ze zichzelf inwendig uitschold. Hij had inmiddels de handgreep van de deur zo strak vast dat zijn knokkels wit zagen. Ze reed de stad uit als een dolleman en het was een wonder dat ze nog geen ongeluk had veroorzaakt.

Bij de eerste de beste parkeerplaats die hij langs de snelweg zag, gilde hij: 'Neem de afslag!' Gelukkig deed ze zonder verdere vragen wat hij vroeg en ze nam de afrit.

Zodra ze stil stonden stapte hij uit en slaakte een zucht van opluchting. Bailee zat nog steeds in de auto en had haar handen verslagen in haar schoot laten vallen. Blake liep om de auto heen en opende haar portier. Haar grijze ogen waren als grote hertenkijkers op hem gericht. Hij pakte haar handen vast en trok haar uit de bestuurdersstoel. Bailee leunde tegen de auto aan, zodra hij haar uit de auto had gehaald. Zijn vingers streken langs haar wang.

'Haal eens even diep adem.' Hij keek haar diep in haar ogen alsof hij naar binnen probeerde te kijken. Zodra ze een teug adem nam, hoorde hij hem haperen. Blake trok Bailee in een beweging tegen zich aan. Hij hoorde hoe ze begon te snikken.

‘Hey, doe eens rustig,’ zei hij terwijl hij haar troostend over haar rug aaide. ‘Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat je mee naar huis moet?’ Hij grinnikte in de hoop dat het onderwerp wat luchtiger werd.

‘Maar pap en mam zullen zeker woedend zijn en misschien-’ Haar stem stierf weg.

‘En misschien niets. Dat is het mooie van ouders,’ zei Blake, ‘die houden onvoorwaardelijk van je.’ Ze duwde haar neus weer in zijn shirt. Hij wreef over haar achterhoofd en drukte een kus op haar haar.

‘Kun je nu weer gewoon normaal rijden of moet ik mijn betere rijkunsten uit de kast halen?’ Blake hield Bailee een stukje van zich af. Er verscheen een glimlach door de tranen heen. Zijn vingers veegden de laatste tranen weg.

‘Ik denk dat ik wel weer gewoon normaal kan rijden,’ zei ze.

Tijdens het rijden, luisterden ze naar de radio en waren voornamelijk stil. Opeens herkende Blake de tonen van een liedje van Avril Lavigne. Hij draaide de radio harder.

‘Oh dit heb ik zoveel geluisterd!’ gilde hij enthousiast.

“Chill out, what your yelling for!” zong Bailee met een gek stemmetje en maakte er overdreven bewegingen bij, terwijl ze haar gezicht in een gekke grijns had getrokken. Blake moest lachen.

Bij het refrein deed hij enthousiast mee. “Why’d you have to go and make things so complicated?” Hij hield zijn handen in een overdreven vragende houding naast zijn hoofd, terwijl hij zijn ogen wijd opende. Bailee viel uit haar rol toen ze hem aankeek en schoot daarbij in de lach. Blake ging daarentegen gewoon door, met een gek stemmetje.

Ze reden Milaan binnen toen Bailee zei: ‘Ik denk dat we een ander hotel moeten zoeken dan gepland in verband met mijn ouders.’

‘Prima,’ antwoordde Blake simpelweg. ‘Sowieso is het wel handig om nu een hotel te kiezen, aangezien we eigenlijk nog een nacht in Marseille zouden blijven.’ Al wat Bailee daarop deed was knikken.

Ze zochten een hotel waar ze makkelijk konden parkeren en liepen er naar binnen. Blake liet Bailee weer het woord doen. Ze praatte veel makkelijker in het Engels dan hij, maar dat was ook niet meer dan logisch. Binnen een mum van tijd draaide ze zich om met een sleutel in haar hand.

Roberts #1: My American Apparel Underwear #netties2016#netties2016Lees dit verhaal GRATIS!