Rosalie - Ik wil niet makkelijk lijken

22 0 0
                                    

Ik houd van zwemmen. Van de manier waarop het koele, zachte water me omringt, m'n huid streelt. Het gewichtloze gevoel als ik dobberend op m'n rug naar de sterren kijk. M'n ogen sluit en alleen de ruis van de zee hoor. Of het geluid van vogels, lachende mensen en spelende kinderen. Het werkt rustgevend. Alsof het echte leven zo ver weg is dat het er niet meer toe doet of bestaat. De werkelijkheid als fantasiewereld in plaats van andersom.
Nu is het op een vakantiepark niet hetzelfde als op het strand. Het strandgevoel is heel anders dan dat in het subtropisch zwemparadijs. De geluiden zijn daar harder en het is er veel drukker. De golven zijn nep en alle palmbomen ook. Maar toch verheug ik me elk jaar het meest op het zwembad. De jaren dat we er zijn tenminste.
Het nadeel van water is alleen dat m'n mascara er van uitloopt. Althans, de mascara van E-Line. M'n nieuwe merk. Daarom heb ik ook niets meegenomen deze week. Alleen een oogpotloodje. Die is wel waterproof. En de lippenstift.
Voorlopig gebruik ik alleen make-up van E-Line. Dan kan ik eraan wennen en er iets over vertellen in mijn vlog. Het merk is mijn eerste sponsor.
Alle make-up die ik mee heb, zit deze keer in een kleine etui. Voor mijn doen heel weinig. Hoewel ik Saar wel zag kijken. In haar toilettas zaten alleen dingen als deodorant en een borstel.
Misschien kan ik haar deze week leren hoe ze een oogpotloodje opbrengt. Of een beetje lippenstift. Het zou haar teint wel opfleuren. Ze heeft best een leuk gezicht, maar een bleke huid en een fletse, lichtblonde kleur haar.
Het zou me gezellig lijken. Om met elkaar make-up uit te proberen en te beoordelen wat we ervan vinden. Saar zou haar kritiek vast goed onder woorden kunnen brengen. Ik ben benieuwd of we hetzelfde oordeel zouden hebben.
Van tevoren dacht ik dat we uren zouden bijkletsen. Op bed. Met een doosje chocola erbij. Net als in de film. Zodat we precies zouden weten wat de ander in de afgelopen tijd had meegemaakt voor de avond zou vallen.
Maar de werkelijkheid loopt anders. Sara heeft in een ijl tempo haar spullen uitgestald en haar bed opgemaakt en is nu naar de woonkamer gelopen. Ik zie haar door de opening van de deur eerst wat rondhangen bij haar moeder en nu op de bank zitten met een boek. Saar leest vaak. Niet veel, maar wel vaak. Ze leest in detail en is daarom altijd langzamer dan ik. Maar daardoor onthoudt ze wel meer. Waarschijnlijk haalt ze daarom achten en negens.
Ik had het kunnen stoppen. Maar m'n opmerking was eruit voordat ik het door had. De liefde. Als een vogeltje dat ontsnapte uit z'n kooi, omdat het deurtje openstond. Zo voelde het. Het deurtje was de gelegenheid. En die gelegenheid was Sara's blik. Terwijl ik er helemaal niet over wilde beginnen. M'n moeder zegt ook altijd dat ik niet zo impulsief moet zijn. Maar ik kan het niet helpen.
Alle vragen die ik had willen stellen, waren ineens weggevaagd toen ik Sara vroeg over de liefde. Ik zag haar kijken alsof het haar eerste kennismaking was met het woord. Het verbaasde me niet. Maar ik vond het wel sneu. Ik wil niet degene zijn die die blik veroorzaakt. Wil niet nog meer vervreemding.
Daarna was het als een achtbaan. Snelheid die je overweldigt tijdens een rit die voorbij is voordat je beseft dat je erin zit. En terwijl ik in dat wagentje zat, net tot stilstand gekomen, en de gordel nog niet eens van me afgeduwd, besefte ik dat ik niet had verteld wat ik wilde vertellen en wel had verteld wat ik niet wilde vertellen.
En niet alleen dat. Ik heb van Oscar gemaakt wat hij niet is. Terwijl ik helemaal niet weet wat hij van me is. Ik heb hem maar één keer ontmoet. De neef van een schoolvriendin. Ze vond ons goed bij elkaar passen. En had zonder mijn toestemming een ontmoeting geregeld.
We zagen elkaar in het park. Net als een Tinderdate. Altijd afspreken op een openbare plek waar veel mensen zijn, want je weet nooit wie je uitkiest.
Hij is bijna twintig en vertelde honderduit over de nieuwe startup die hij is begonnen met een vriend. Hij stopte daarvoor met z'n studie. Eerlijk gezegd ben ik vergeten wat voor producten ze ontwikkelen. Iets duurzaams in ieder geval.
Ik was vooral druk bezig hem te bekijken. Z'n uiterlijk in me op te nemen. Zodat ik het me achteraf goed kon herinneren. Ik vroeg me af of zijn afgetrapte schoenen een keuze waren of gewoon onverschilligheid. Z'n jas was in ieder geval nieuw. Een lange, beige trenchcoat. Een beetje vrouwelijk. Met een riem om z'n middel zelfs. Hoewel hij die niet had vastgebonden.
Of misschien was het vooral zijn manier van bewegen die vrouwelijk overkwam. De manier waarop hij met z'n handen gebaarde.
Z'n baard maakte hem dan wel weer mannelijk. Zo wil ik hem ook in m'n hoofd houden. Een interessante en stoere man. Hoewel zijn continue verhaal over z'n beginnende bedrijf me al snel irriteerde. Alsof ie verder geen leven had. M'n vlog kwam even ter sprake, maar hij ging er niet eens op in.
Na twee uur vond ik dat het lang genoeg had geduurd. Je moet hen altijd het idee geven dat je nog meer te doen hebt. Dus kapte ik zijn verhaal af door te zeggen dat ik een andere afspraak had. Hij probeerde me te zoenen. Maar ik vermeed z'n mond en omhelsde hem. Ik wil niet makkelijk lijken.
Hij appte dat hij het leuk had gevonden. En ik appte hetzelfde terug.
Dit was twee dagen geleden. Misschien spreken we nog een keer af, maar dat initiatief moet ik aan hem overlaten, volgens mama. Mannen willen zelf het initiatief houden. Gisteren dacht ik dat hij me nog een keer wilde zien. Maar vandaag weet ik dat niet zo zeker. Ik kan dat niet meer goed inschatten. Sinds vorig jaar lukt dat niet meer. 

Wat wij niet zagenWaar verhalen tot leven komen. Ontdek het nu