MONOLOG

74 6 55
                                              

17.02.21

13.50

MİERA • LOTUS

🕊

Evanescence, Lithium.

Hissettiğimiz duygular, birden fazla cehennem çukurunun içini doldurabilecek büyüklüğe sahiptir; canımız yanar ve göğüs kafesimizin içini saran duygular ayaklanır ateşler içinde.

Yanarız.

Yanar ve kavruluruz dakikalar boyunca; aylar sürer küllerimizin bedenimizi terk ederek yere dökülmesi ve yıllar alır bir poyrazın kara lekeleri zeminden süpürmesi; biz, en gerçek ateşiz ve eğer alev alırsak, içimizde açan çiçekleri yakmaktan başka bir işe yaramayız.

Sert bir rüzgar esti ve uzun, siyah saçlarım yüzüme bir tokat gibi çarptı.

Okuduğum kitabın içinde dolaşan, parmaklarım satırların üzerinde gezinirken harelerimin ağına takılan bu cümle, bir gerçeğin aslında o kadar da sanrı olmadığını hissettirmişti bana, bir zamanlar.

Boş, kimsenin geçmeye tenezzül etmediği bir kaldırım kenarına oturmuş, kütüphanede sinir bozucu bir şekilde gezinip duran görevlinin bana bakmadığı bir an çantama attığım kitaba bakmıştım hissiz gözlerle; soğuktan titreyen parmaklarım düzgün, ipek sayfaları çevirirken durmuştu yirmi altıncı sayfanın üzerinde; parmaklarımın aksine koyu renk harelerim durmadan adım izlerini sürdürüyordu kelimelerin biçimsiz teninde.

Alev.

Ateşten bahsediyordu.

Ateş almış insanlar.

Alev almış insanlar, bir kavanozu dolduracak kadar büyük bir yangına kapılarak kül olmayı hayal etmemişlerdi; üzerinize benzin dökülürse ve kalbiniz o an ateşe verilirse, sönmenizin imkanı olamazdı.

Bir enkazdan kalma moloz yığının altında kıvranan ruhun varlığını hissedebiliyordum ve omzumun üzerinden arkama baktığım zaman yitip giden bir geçmiş görüyordum sadece; geleceği görebilmek mümkün değildi, geçmişi değiştirmenin mümkün olmadığı gibi.

Yağmur taneleri uzun, koyu renk saçlarıma tutundu; rüzgârın uzun parmakları göğüs kafesimin içine uzandı ve bir yürekten farksız şekilde kırık tırnaklarım, içinde binlerce alfabenin ölü bulunduğu avuçlarımın içine saplandığında göğüs kafesimi yukarıya kaldıracak kadar derin bir nefes aldım.

ANDANTİNOHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin