9. Bölüm

142 12 0

---EYLÜL---

''Uyanıyor! Doktoru çağırın!''

Gözlerim yavaş yavaş açılırken etraftaki sesler baş ağrımın artmasına sebep oluyordu. Neredeydim ben? Gözlerim tamamen açılınca bana endişeyle bakan bir çift gözle karşılaştım.

''Eylül? İyi misin?''  Berk? Ben en son Baran'ın yanında, onun kollarında değil miydim?

''Berk? Baran nerde?''

''Baran mı! Uyanır uyanmaz ilk söylediğin şey Baran mı Eylül! ''  Berk'in sert çıkışı sonucunda iyice kendime gelmiştim. Etrafımızdaki insanlar gözlerini bize dikmiş, bir sonraki sahneyi merakla bekliyorlardı.

''Berk sakin ol hastanedeyiz. Herkes bize bakıyor, sessiz ol.'' Hastanede miyiz?

Gözlerim bu gerçeği doğrulamak için etrafı inceliyordu. Zihnim ise ne olduğunu hatırlamaya çalışıyordu. En son müzik odasından ağlayarak uzaklaşıyordum ve bir anda kendimi Baran'ın kollarında bulmuştum. Şimdi ise acilde kolumda bir serumla yatakta uzanıyordum. Bu ikisi arasındaki bağlantıyı bir türlü kuramıyordum.

''Berk?''

'' Efendim ?''

''Neden burdayım ben?''

''Hatırlamıyor musun?''

''Hatırlasam sana neden sorayım ?''

''O zaman bilmesen daha iyi.'' Berk'in gözlerinde taht kuran pişmanlık beni bir kez daha düşünmeye sevk etse de ne olduğunu yine de hatırlayamamıştım.

''Neyi? Berk!''

''Bunu sana nasıl söyleyeceğimi gerçekten bilmiyorum.''

''Tamam ya söyleme! 2 saate cevap vereceksin şimdi, ben bir şekilde öğrenirim ''diyip yataktan kalktım. Kolumdaki serum uzaklaşmama engel olurken tekrar yatağa oturdum. Bakışlarım tekrar Berk'i bulurken Berk'in yüzünde oluşan sırıtış iyice moralimi bozmuştu. Bu sırada yanıma gelen hemşire kolumdaki serumu çıkarttı. Yüzüme Berk'in yüzündeki sırıtıştan yerleştirip gözlerimi Berk'in gözleriyle buluşturdum. 

''Taburcu olabilirsiniz işlemleriniz tamamlandı Eylül hanım.'' diyen hemşireyle gözlerimi Berk'ten ayırıp ayağa kalktım.

''Teşekkürler.'' yatağın ucundaki sırt çantamı alıp çıkışa doğru yürüdüm.

Otomatik kapı açılırken aklımda kalan tek şey camdaki yansımamdı ve yüzümdeki morluk izi..

---------------

''Eylül bak gerçekten bilerek olmadı. Sen Baran'ın önüne atlamasaydın böyle bir şey olmayacaktı.''

''Şimdi suçlu ben oldum yani Berk! Çok güzel!'' Berk'in bu sözlerinden sonra daha da sinirlenip adımlarımı hızlandırdım.

''Eylül bekle! Ya vallaha bilerek yapmadım. Çok özür dilerim. Ben sana hiç isteyerek öyle bir şey yapar mıyım? Zaten yeterince kötü hissediyorum bir de sen böyle davranma nolur?

''Berk tamam bırak peşimi. Zaten sokakta bu şekilde yürümek yeterince utanç verici. Bir de seninle kavga ederek daha çok dikkat çekiyorum.''

''Olmaz! Ya başına bir şey gelirse? Eve kadar bırakacağım seni.'' Daha ne gelsin başıma! Sayende yüzümde kocaman bir morlukla geziyorum. Hala beni korumaktan bahsediyorsun ! Olduğum yerde durup arkama döndüm ve tüm gücümle bağırdım.

''Berk!''

''Tamam tamam gidiyorum.Eylül bak tekrar özür diliyorum. Affet beni lütfen.'' Bağırışımdan sonra yoldan geçen insanlar daha da dikkatli bir şekilde bizi izlemeye başlamıştı  Olayı daha fazla büyütmemeye karar verip sakin bir şekilde cevap verdim.

''Ya tamam affediyorum. Bırak artık peşimi.''

''Tamam. Dikkatli git. Yarın okulda görüşürüz.''

''Görüşürüz.''

Yüzümü elimle kapatmaya çalışırken bir yandan da evin yolunu bulmaya çalışıyordum. Berk'in anlattığına göre Berk bizi o şekilde görünce çok sinirlenmiş ve Baran'la kavga etmek için yanımıza gelmiş.  Tam Baran'a saldıracakken ben Baran'ın önüne geçince Berk tarafından sert bir yumruk yemiş ve bayılmışım. Sonra da Berk beni hastaneye getirmiş. Ben uyanana kadar da başımda beklemiş .

Peki Baran bey ne yaptı? Hastaneye gelmeyi bırak bir arayıp geçmiş olsun bile demedi. Ben onu kurtarmak için önüne atlayayım, bir de yumruk yiyip bayılayım ve bütün bunlar yetmezmiş gibi uyandığımda yüzümde kocaman bir morluk olsun onun yaptığına bak! Ama ben de Eylül'sem ona bunu ödetirim. Nasıl yaparım bilmiyorum ama şuan önemli olan bu değil. Elbet bir gün elime düşer o şizofren...

----------------


EylülBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!