Με ένα τίναγμα του καρπού μου το μαχαίρι στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του αρκετές φορές και καρφώνεται κατευθείαν πάνω στον στόχο. Προχωράω προς το σημείο που είναι καρφωμένο και το ξεκαρφώνω. Ένα αχνό χαμόγελο εμφανίζεται στα χείλη μου, όχι από συναισθήματα χαράς. Δεν ξέρω και εγώ η ίδια αν έχω νιώσει ποτέ αυτό το πράγμα στην ζωή μου, αλλά στην σκέψη του ότι ο στόχος ήταν το μεγάλο και άμυαλο κεφάλι του αρχηγού τους. Η εκπαίδευσή μου τελειώνει για σήμερα. Ζητώ άδεια από τον θείο μου να φύγω και μου την δίνει. Αποχωρώ από την παλιά εγκαταλελειμμένη αποθήκη της CIA ,που πλέον χρησιμεύει ως χώρος άσκησής πρακτόρων, και πηγαίνω προς το πάρκινγκ. Η μηχανή μου με περιμένει στο σημείο που την πάρκαρα και εγώ την ελέγχω για τυχόν γρατσουνιές. Ω, Θεέ μου πραγματικά θα έγδερνα εδώ και τώρα το τομάρι όποιου τολμούσε να κάνει και την παραμικρή γρατζουνιά στην μηχανή μου. Ανεβαίνω στην σέλα και την βάζω μπροστά. Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μπορώ να την αποχωριστώ, όταν είμαι πάνω της και τρέχω νιώθω σαν να ξεφεύγω από τα πάντα. Σαν να απομακρύνομαι από οτιδήποτε δυσάρεστο υπάρχει. Αυξάνω ταχύτητα και προσπερνάω με επικίνδυνες μανούβρες τους οδηγούς μπροστά μου. Είναι σαν να μην υπάρχει αύριο γιατί πραγματικά δεν με ενδιαφέρει αν πεθάνω και αυτή τη στιγμή ακόμη. Έχω μάθει να μην φοβάμαι τον θάνατο έτσι κι αλλιώς για αυτό εκπαιδεύτηκα. Αναγνωρίζω το δρόμο που διάνυσα και σταματάω σιγά-σιγά να τρέχω. Παρκάρω ακριβώς στην είσοδο και βγάζω από πάνω μου το κράνος αφήνοντας τα μαύρα μου μαλλιά να ανεμίσουν. Πιάνω τα κλειδιά από την τσέπη και ανεβαίνω τα σκαλοπάτια. Ξεκλειδώνω και μπαίνω μέσα <<σπίτι μου σπιτάκι μου>> σκέφτομαι και βουλιάζω μέσα στο καναπέ μπροστά από την τηλεόραση. Το στομάχι μου κάνει ενοχλητικούς θορύβους καθώς έχω να φάω από χθες και τώρα ήδη μεσημέριασε. Ώρες-ώρες μου λείπει η συγκατοίκηση με τον θείο μου, κάθε φορά που γύριζα από την προπόνηση πάντα έβρισκα ένα πιάτο φαΐ στον πάγκο της κουζίνας. Βέβαια και εγώ ξέρω να μαγειρεύω και μάλιστα πολύ καλά. Στην εκπαίδευση μαθαίνεις κάθε είδους γνώση που μπορεί να σου χρειαστεί σε κάποια αποστολή, το θέμα είναι όμως ότι δεν έχω την ψυχική και σωματική αντοχή να κάτσω να μαγειρέψω οπότε και η πίτσα είναι μια χαρά.

Είναι αργά το απόγευμα πλέον, ο ήλιος αρχίζει να δύει και η νύχτα απλώνεται αργά πάνω από την πόλη. Παρατηρώ τα αστέρια που αρχίζουν να αχνοφαίνονται στον ουρανό και ο νους μου φέρνει εικόνες τις μητέρας μου. Αναπολώ για αρκετή ώρα τις χαμένες στα βάθη του χρόνου αναμνήσεις και κοιτώ την σελήνη. Είναι τόσο γαλήνια εκεί πάνω ψηλά. Μπορεί να είναι μόνη της εκεί και να ξεχωρίζει όμως λάμπει πιο πολύ από όλα τα αστέρια που είναι μαζεμένα τριγύρω με το καθένα να έχει συντροφιά το άλλο. Μπορεί να μην μοιάζει καθόλου με τα υπόλοιπα αστέρια όμως πάντα φωτίζει πιο πολύ από εκείνα. Ένα κύμα ανάμεικτων συναισθημάτων έρχεται και με βγάζει από τις σκέψεις μου και η ματιά μου πέφτει στο βιβλίο που είχα αφήσει μισό-τελειωμένο πάνω στο τραπέζι πριν κάτι ημέρες. Ξαπλώνω στον καναπέ και αρχίζω να διαβάζω ταξιδεύοντας σε κόσμους μακρινούς με την ψυχή μου να μπαίνει σε άλλα σώματα με διαφορετικές καταγωγές και ιδέες. Έτσι με παίρνει ο ύπνος.

Καθώς ξημερώνει οι αχτίνες του ήλιου διαπερνούν με βίαιο τρόπο τα βλέφαρά μου αναγκάζοντας με να ξυπνήσω. Άλλη μια μέρα σχολείου. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να πηγαίνω σε αυτή τη βαρετή αποστήθιση γνώσεων που ουσιαστικά δεν σου διδάσκει τίποτα παρά μόνο κάνει το μυαλό των παιδιών πουρέ προκαλώντας τους άγχος και μόνιμα προβλήματα στην μέση. Ούτως ή άλλως εγώ αυτά που μας διδάσκουν τώρα τα έχω μάθει από την ηλικία των δέκα ετών. Ναι μεν είμαι μια εκπαιδευμένη δολοφόνος με όλα τα εφόδια να αντεπεξέλθω στην μάχη αλλά που θα μου χρησίμευαν οι γνώσεις μου αν δεν είχα μυαλό να τις χρησιμοποιήσω; Άλλωστε αν ξεχωρίσεις σε μια κοινωνία τον πολεμιστή από τον διανοούμενο θα καταλήξεις να έχεις ανόητους στρατιώτες και δειλούς ηγέτες όπως είπε και ο William Francis Butler. Αφήνω αυτές τις σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού μου και αρχίζω να ετοιμάζομαι για το σχολείο, αλλά πρώτα λέω να επισκεφτώ τον θείο μου σήμερα οι ανώτεροι μου θα μου αναθέσουν την πρώτη μου αποστολή. Όχι κάτι εξαιρετικά μεγάλο ίσα-ίσα απλά για να δούνε τι αξίζω.

Είναι ακόμα νωρίς και έχω περίπου μιάμιση ώρα μπροστά μου μέχρι το χτύπημα του κουδουνιού.Είναι ωραία να οδηγείς το πρωί, δεν έχει κίνησή και νομίζειςότι ο δρόμος όλος σου ανήκει. Οδηγούσα για αρκετή ώρα πάνω στην μοτοσικλέτα. Δυστυχώς για εμένα ο θείος μου δεν μένει τόσο κοντα όσα θα ήθελα να ήταν. Χτυπάω το κουδούνι και περιμένω λίγη ώρα μέχρι να μου ανοίξει ένας αρκετά μεγαλόσωμος άντρας κάνοντας μου νόημα να περάσω με ένα αγριεμένο ύφος να σχηματίζεται στο πρόσωπό του. Λες και δεν θα περνούσα αν δεν με άφηνε. Δηλαδή ποιος νομίζει ότι είναι; Τέτοιους τύπους εγώ τους τρώω κάθε μέρα για πρωινό! Τον κοιτάω με ένα εξίσου παγερό βλέμμα και μπαίνω μέσα στο σπίτι του θείου μου. 

Glory roadΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!