Chapter 1: Crush (pt.II ft. falling)

142 1 0


"Bessy, you know what... Binusted ko si joshua." Sabi ni kianna, habang naluluhang nag kukwento.

"Huh?!.. Eh, eh.. Eh, bat... Bakit naman?" Pauta utal na sagot ko kay kianna.

"Narealize ko kasi na, hanggang crush ko lang sya. Hindi ko sya mahal. Mas mahal ko si luiz."

"Si... Si luiz? Yung bestfriend ni joshua?"

"Yuup, bessy. Sya nga. At kame na."

"Huh? Pa... Pano? Kelan pa?!"

"Last week lang bessy."

"Wait... Alam ba'to ni joshua?"

"Yes, bessy. Alam nya. Inamin namin ni luiz na kame na nga. Kahapon lang namin ipinagtapat kay joshua na kame na nga. Bessy, i was scared... Galit na galit sya. Muntik na silang mag pang abot ni luiz, pero nag walk out na lang sya" sabi ni kianna na halatang halatang takot na takot dahil sa maputla nyang mga labi at nanginginig na boses.

*end of throwback...

And ako? What about my reaction that time? Funny to say, pero di ko talaga alam kung matutuwa ba ako by that time kasi nalaman ni joshua na may na mamagitan between sa bestfriend ko at sa bestfriend nya. And my part din sakin na naaawa ako kay kianna. Mahahalata mo kasi sa mukha nya yung takot na baka balikan sila ni joshua.

But i believe, nung mga panahon na yun eh hindi kayang mag higanti ni joshua. There are times na mas sinasamahan ko na nun si joshua kesa sa bestfriend ko. Syempre, may part sakin na isa natong take advantage para mapalapit sakin si joshua. Yeah, you can call me selfish, hypocrite. Pero kung ikaw din naman siguro ang nasa ganitong sitwasyon, gagawin mo din to right?  Pero may part din kasi sakin na nalulungkot dahil sa ginawa nila sa kanya.

I know na, nung mga panahon na yun eh talagang mahal ni joshua si kianna. Kaya hanggang pagpapantasya nalang ako sa kanya non.

Then, while im walking on my way home. I saw a track infront of our house. I thought  nakipark lang to sa tapat ng bahay namin. Pero nung nakita ko yung mga lalaki na binubuhat papasok ng track yung mga gamit namin, di na ako nag dalawang isip at napaharipas ng takbo papunta kay mommy.

*Throwback...

"Mom?!! What's happening?!! Bakit nila kinukuha mga gamit natin??? San nila to dadalhin??" Sabi ko kay mama, habang nagtataka pa din sa mga ng yayari.

"Binenta ko na lahat ng gamit natin alex." Mom replied.

"Ba... Bat naman mom?!!" Habang naka kunot ang noon.

"Chill ka lang alex. Your dad call me last time. At sabi nya, dun na daw tayo titira sa Japan kasama sya."

"WHAT?!!! Mom?!!! Pano yung studies ko?!! Mom, you cant do that."

"Yes i can! At wala ka ng magagawa kung di ang sundin kami ng daddy mo! Bukas na ang alis natin. And you have this day to say goodbye to your friends!"

"But mom..." Di ko na natapos yung sasabihin ko dahil biglang bumagsak yung mga luha ko.

Bakit ganun? Kung kelan nagiging ok na yung pagkakaibigan namin ni josh, tsaka pa mangyayari to?

*NextDay...

"Hey! Alexa! Get up! Prepare yourself now! Aalis na tayo!" Sabi ni mommy habang niyuyugyog ako para magising.

Haaaaay, ano pa nga bang magagawa ko? Edi bumangon na ako para mag ayos ng sarili ko. :/ kung pwede lang na wag ng gumising para lang di kami matuloy ginawa ko na eh. Yeah, i want to see my dad. Pero, diba dapat sya ang bumalik saamin, at hindi kami?

I prepare my things, yung mga gamit ko naka impake na kagabi pa. Yung ibang gamit nalang ang inaayos ko. I take a bath, and so on.

Papalabas na sana ako ng kwarto ko pero tumigal ng kusa yung mga paa ko.

"Mamimiss kita... Ikaw yung naging saksi sakin ng napakahabang panahon. Ingatan ka sana ng gagamit sayo" and after i say that, bumaba na ko at lumabas ng bahay para makasakay na sa kotse.

While on car, i saw a boy standing behind the tree. And inisip kong si joshua yun, but i was wrong. Sa di ko maipaliwanag na dahilan, bigla nalang bumagsak yung mga luha ko. Sobrang sakit sa dibdib, ang daming alaala yung maiiwan ko. Lalo na yung mga araw na palagi kaming magkasama ni joshua.

*EndOfThrowBack...

I study in japan for almost 3 years. Naging maayos naman ang pagtira namin sa japan. Pero matagal tagal din ako bago naka pag adjust sa bago kong school sa japan. Although pilipino school naman ang pinasukan ko dun, pero bilang lang sa mga pilipino student sun ang naging kaibigan ko. May mga times pa nga na sobra ko ng namimiss nun yung mga kaibigan ko sa pilipinas kaya naman naisipan namin na gumawa ng skype.

Everytime na uuwi sila ng school nakikipag skype sila sakin. Pero, nalulungkot pa din ako di dahil sa miss na miss ko na sila ng sobra kung di dahil hindi sya nagpapakita sa harap ng camera. Yup, sa loob ng 3 years na yun hindi ko sya nakita or nakausap via skype or facebook. Sobra akong nalungkot nun kaya naman everytime na may new picture sya na ipinopost sa facebook iniisip ko na pinost nya yun para naman makita ko sya.

Sa loob ng 3 years na yun, may mga ilang japanese and pilipino na ng ligaw sakin. Pero lahat sila binasted ko para lang kay joshua. Yup, ang pathetic ko ang layo layo ko sa kanya pero sobra sobra ang pagmamahal ko sakanya. And one day, may na basa ako sa timeline nya "Joshua Raymond is in a Relationship with..."

~~~~~~~

A/N: hi guys, sorry ngayun lang nakapag update ah. may konting problema kasi sa watty ko na kaylangang ayusin. pero ok na ulit sya :) sorry din kung palaging bitin ah! hahaha! gusto ko kasi na mapaisip kayo sa susunod na mga mangyayari eh :) yun lang. feel free to read my story. :) -Ashleyyy.

My ClarityBasahin ang storyang ito ng LIBRE!