21

303 33 4

'O-oke' hij zei het op zo'n manier dat ik bang werd voor wat hij zou zeggen.

Hij keek me gepijnigd aan 'ik ben die Delano...'

Ik keek hem niet begrijpend aan, ik weet dat hij Delano is 'ik weet toch toch dat jij Delano bent..?' ik lachte verlegen, wat bedoelde hij?

Hij liep naar me toe 'ik ben de Delano die dood is gegaan toen we drie waren'

Ik keek hem met grote ogen aan, alle elfjes waaren ineens gedoofd, ik was diep beledigt ik liep achteruit en keek hem vuil aan met tranen in mijn ogen 'dat is niet leuk Delano, ik heb je net iets heel persoonlijks toe vertrouwt. Dan is het niet leuk als daar mee gaat spotten...'

Hij maakte een beweging met zijn armen alsof hij me bij mn middel wilde pakken, en liep nog dichter naar me toe. Ik strompelde achteruit en viel toen.

Ik weet dat dit niet het goede moment was om in lachen uit te barsten, maar dat deed ik wel. Hij kwam lachend naast me zitten, en trok zijn shirt tot net over zijn navel. Aan de rechterkant van zijn navel, zat een grote moedervlek. Delano, de gene die dood was gegaan, had er precies zo een gehad.

Met grote ogen keek ik naar de moedervlek, en met mijn hand streelde ik het. Een traan liep langs mijn wang naar beneden, en met zijn duim veegte Delano hem weg.

In het licht van het vuur keken we elkaar aan, maar na een tijdje keek ik weer weg. Ik was gekwetst, gekwetst dat hij zo lang had gedaan alsof hij dood was.

'hoe?' ik wist dat hij wist waar ik het over had want hij zuchte diep 'waarom?'

Hij pakte mijn hand en wreef over de bovenkant heen.

'de koning vond dat toen jij en ik klein waaren, dat iemand je moest beschermen. Ik was al vrij ver in de training dus besloot hij dat ik je beste vriend moest worden, dus stuurde hij me naar jou wereld. Maar ik moest je beschermen tegen de Nenomed, en die kwamen niet achter je aan,en zolang je hier zou wonen, voor je veiligheid, mocht je met niemand van je echte afkomst geconfronteerd worden. Dus besloot hij dat ik ook weg moest.

Ik kon natuurlijk niet zomaar verdwijnen, dus had hij een plan bedacht.

De man op de motor was ook iemand van deze wereld, toen hij snel langs reed, stopte hij een mes in mijn rug. Een schijndood mes om precies te zijn.

De koning dacht, hij heeft daar geen familie dus waarom zouden we moeilijk doen. Maar jij wilde de begrafenis regelen.

Toen hadden we geluk dat een schijndood mes er voor zorgt dat je voor een paar dagen schijndood bent. En dan heb je geen adem, eten, drinken of wat dan ook nodig.

Toen ik begraven was groeven de mensen van hier, me weer uit. En toen mocht je me gewoon nooit meer zien, totdat de noos aan de man kwam hier, en de voorspellingen uit kwamen.

Ik moest je ophalen, de draak zoeken, je weer weg brengen en dat zonder dat je er achter zou komen dat ik, dat wij, elkaar al kende.

Maar toen lieten mn hormonen me in de steek...'

Ik keek naar de grond en ik voelde het bloed naar mn wangen stromen, ik hoopte dat hij het door het licht niet kon zien.

'laten we nu maar gewoon gaan slapen...' begon hij 'anders laten we Grump morgen in de steek' hij grinnikte. Dat bleef raar, ik zag nog altijd de harteloze Delano voor me, maar blijkbaar hadden we een verleden.

Ik wilde nog een ding weten 'waarom ben je dan al sinds je me heb mee genomen al zo gevoelloos?'

Een ondeugende glimlach sierde zijn lippen 'dat heeft al een veel langer geleden, en het komt ook deels omdat je me niet herkende' hij keek naar de grond.

Ik legte mijn hoofd op zijn schouder, en sloot mijn ogen 'het spijt me'

Sorry als het hftsk een beetje kort is en ik hoop dat iedereen het nog kan volgen ;]
xsamx
Read
Comment
Vote

De laatste draak (voltooid) Lees dit verhaal GRATIS!