Başlangıç

15 0 0

Olayların başladığı tarih '' 20 Eylül 2014 '' . Bu tarih hayatımda ne çok değişiklik yapıcakmışta haberim yokmuş. Yalnızlık, bunalım, depresyon hepsi evet hepsi bu tarihten sonra başladı. Bundan önce de pek normal bir hayatım olmayabilir fakat bu tarihten sonra hayatımın daha berbat olduğuna eminim. 

  Sabah uyanmamın tek sebebi odaya giren güneş ışıklarıydı. Kim açtı bu perdeyi?! Kim olabilir tabiki de Nergis Hanım... Ne anlıyordu beni sabahın köründe uyandırmaktan ?! Sanırım bunu hiçbir zaman anlam veremiycem. Zaten hayatımın berbat olmasında büyük bir rolü var. Evet annemi tam 2 sene önce  kaybettim, acıları ilk günkü kadar olmasada devam ediyor. Annem olsaydı böyle mi yapardı ? Gelip saçlarımla oynayıp, yüzümü sevip, öpücüklere boğarak uyandırırdı beni... Canım annem ne de çok özledim seni  bir bilsen.. Babam bu kadınla evlendikten sonra Hatun teyzede gitmişti zaten onuda çok özledim, yardımcımızdan daha çok 2. annem gibiydi.. 

 Yatağımdan sıçrama nedenim nalet olası kavgaları. Bıktım artık kavgalarından. Fazlasıya.. 

'' Senin biricik kızın daha uyanmadı, ben karnım burnumda size kahvaltı hazırlamak zorundamıyım ! Kocaman kız oldu biraz bana yardımcı olması gerek artık '' 

'' Off Nergis gene başlama. Sanki sen hazırlıyorsun kahvaltıyı. Kızlara söyle yapsınlar bir şeyler. Bıktım artık bıktım sabah sabah dırdırından '' 

Ne zaman biticekti bu kavgaları. Nergis daha 3 aylık hamile hareketlerine bakarsak dışardan gören biri doğurcak sanar. Zaten çekilmezdi iyiyce çekilmez yaptı bu kadını hamilelik. Hamile olduğunu ilk duyduğumda şaşırmıştım. Çünkü babam benimle evlenmeden önce çocuk yapmayacağına söz vermişti. 

'' Oooo. prensesimiz uyanmış. Günaydın Nehir Hanım''

'' Odama pat diye girip, sabahın köründe perdeleri açma diye kaç kere uyaracağım seni ! '' 

 Cidden sinirlenmiştim. Kaç kere güzelce uyardım ama yok aynı haraketlere sırf beni evden kaçırmak için devam ediyor.

'' Bana bağırma ! '' diye karşılık verdi. Tabi sonrasında ağlayarak babamın yanında aldı soluğu. Üvey Anneciğğğğiim (!) 

'' Nehir'' diye babamın bağrışına sıçradım.

''Geliyorum'' diye karşılık verdim ne de olca alışkındım artık her sabah aynı kavga.

Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadıktan sonra saçlarımı topladım ve aşağı indim arkadaşlarım bana fiziğin çok güzel derler ama son zamanlarda bu sözleri duyamıyorum. Nergis Hanım yüzünden arkadaşlarımı bile çağıramaz oldum. 

'' Efendim baba'' dedim. Baba kelimesinin üstüne basarak. 

''Nergis yemek odasına geçip kahvaltına başla, biz Nehirle konuşup geliriz '' diye hafif bir kızgınlık olan sesiyle söyledi. Nergis sırıtarak giderken, babam bana dönüp ''Yanıma otur'' dedi. Babamın bu huyunu seviyordum. Nergis'in yanında bana kızmaz ya da küçük düşürmezdi oda biliyor o kadının ne olduğunu. 

'' Nehir, tamam kabul ediyorum Nergisi sevmiyorsun, hatta ondan nefret ediyor olabilirsin ama ona birazcık iyi davransan karnındaki bebek için can taşıyor o en azından onun için'' dedi. Garipsedim Nergis'i ağlattıktan sonra babam bana bu kadar sakin konuşması ve saçlarımı okşaması beni cidden çok şaşırttı. '' Peki.'' dedim sadece daha sonra kalkıp yemek odasına geçtik. 

 Sıkıcı bir kahvaltının ardından odama çıkıp hazırlanmaya başladım. Bugün kuaföre gidip biraz bakım yaptırmak istiyorum sonra da kısa bir alışveriş. Üzerime buz mavisi şortum ve beyaz bol bir tshirt giydikten sonra hafif bir makyaj yapıp ayağımada en sevdiğim sandaletlerimi geçiri verdim. Saçlarımı hafif dalgalı yapıp bütün uzunluğuyla belimden aşağı süzülüp gitti. Arabamın anahtarını aldıktan sonra çantamıda alıp evden çıktım.. 

_____


Bu daha bir başlangıç sadece nehirin hayatını biraz tanımanız için ufak bir giriş yaptım.  Okuyanlardan yorum yapmalarını rica ediyorum :) 

SadeBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!