Bölüm 3

192 21 46

Arkamı dönmemle sarsılmam bir olmuş ki hemşireler anında yanımdaydı.

Küçük bir kız..

Yaklaşık 5-6 yaşlarında saçları sapsarı ve pembe tokalıydı.Bana bağıran, bu kız olmalıydı.Gerçek bir insanı andırıyordu görünüşü.Hayalet gibi siyah, yüzü gözü dağılmış o korkunç tiplerden değildi.Bildiğime göre bu hapishane gibi yere 13 yaş altındakileri almıyorlardı.

E o zaman bu kız kimdi?

Tam o sırada beni kolumdan yakaladı Bayan Hilary.Gözlerimi ona çevirdiğimde 'Ne oldu?' dedi. 'Hiçbir şey, sadece bir anda kendimi kötü hissettim' dedim. 'Yere düşecek kadar mı?' dedi. Etrafıma baktığımda yerde boylu boyunca yatıyordum.İnanamadım.Ne zaman yere düşmüştüm?

Kalkmak için çaba gösterirken hemşirelerde odama çıkmama yardım etti.Aklım sürekli o kızdaydı.Sadece 2 saniyeliğine görebilmiştim küçük kızı.Yerden kalkmaya çalışırken hep kızın durduğu yere bakmıştım.Ama kızdan hiçbir eser yoktu.Nereye kaybolmuştu ki?

Tam o anda saatim çaldı gece 12 olmuştu.Uyumam gerekiyordu.Yani doktorlara göre.Saatin alarmını kapattıktan sonra tekrar yatağa doğru ilerlerken camdan birşey gördüm.Camın yanına gittim, gittim, gittim.Perdeyi tam kaldırırken.. Gözlerime inanamıyordum. Bu olamazdı.

Hemşirelerle beraber dışarı çıktığımızda gördüğüm kızı gördüm, aynı yerde duruyordu; hiç kıpırdamadan. Gözlerimi kızdan hiç ayırmadım.Sürekli kıza bakıyordum.Ne yapacağını nasıl davranacağını merak ederek. O anda kızın yanında  birisini farkettim:

BENDIM!! Bu imkansızdı.Üzerimde aynı kıyafetler aynı ayakkabı vardı. Hayatımda böyle bir olay yaşamamıştım.Daha doğrusu böyle bir olay kimse yaşayamazdı.Bu mantıklı değildi.Kızı ve kendimi camdan izlerken hareketsiz olmaları dikkatimi çekti.Ben bugün durduğum yerde kızda hiç kıpırdamadan aynı yerde duruyordu.O akşam birdaha ne kızı nede başkasını pencereden gördüm..

***

Sabah olduğunda değişen bir şey yoktu, benim dışımda.Kendimi çok kötü hissediyodum.Bitkin, çökmüş..

                              *

Buraya yatırılma nedenimi anlamışsınızdır umarım.Ben alkol ve sigara manyağı bir gençtim.Kendime sürekli zarar veriyordum. Tedavi olmam gerektiğini söylüyordu etrafımdakiler.Etrafımda dediğim 2-3 kişi.Bir tanesi çok yakın arkadaşım Violet'ti.Ama uzun zamandan beri konuşmuyoruz.Neyse kısacası kendi isteğimle tedavi olmaya karar verdiğimde kendimi burda bulmuştum.

                                *

Acı içindeydim..Hemen 'Yardım ediin' diye bağırdım.Doktorum Rose yanıma geldi, 'Neyin var?' dedi. Battaniyeyi üzerimden kaldırırken.

Tüm vücudum yara içindeydi. O sırada Bayan Rose korku dolu gözlerle 'Naptın sen Faye' diyebildi sadece..

Ben O DeğilimBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!