Sonbahar

288 20 4

Bir günde 4 mevsime şahit olmuş
gözlerinin sonbaharındaydım.
Yağmur damlalarına karışıyordu
Gözyaşların.
Kara bulutlar vardı üstümüzde.
Onlarda üzülmüş olmalıydılarki
Böylesine ağlıyorlardı...
Yapışmıştı gömleğim üstüme,
Aşkının beni sardığı gibi.
Sokak bomboştu...
Sessiz kaldırımlar ve yanıp sönen o sokak lambası vardı sadece.
Ve biz.
Aslında biz diye birşeyde yoktu,
Sen ve ben vardık.
Biz olmayı beceremeyecek kadar,
Bitkin ve yorgun bedenler.
Belkide cesetler demeliyim, Bilemiyorum.
Yaşayan ölü gibiydik ikimizde.
Gözlerinin kahvesine sıkışmıştı bedenim,
Buğuların arkasında kalmıştım,
Boğulmuştum belkide biraz,
Nefessiz kalmıştım.
Bir çıkışı yok gibiydi,
hapsolmuştum orada.
Ayıramazdım ki gözlerimi senden,
Çekip gidemezdim öylece,
Kıyıya çıkamazdım anlıcağın...
Huzurlu bir ölüm gibiydi,
Belkide orda ölmeliydim.
Anlamı olmalıydı yaşamı terkedişimin.
Belki ölünce kıyıya vururdu bedenim.
Bir damla gözyaşınla...
Yanağından süzülüverirdim,
Boşluğa!
Ama ben korktum boğulmaktan, yapadım.
O gün o yağmurda o boş sokakta,
Döndüm arkamı sana.
O doğru düzgün yanmayan,
sokak lambası gibi,
yarı yolda bıraktım seni.
Umarım yokluğumda üşümemişsindir..

Zihnimde!Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!