De inwijding

30 5 0

Vanavond zou het Sara's inwijding zijn en ze was nog nooit zo nerveus geweest. Haar moeder had haar in grote lijnen verteld wat er allemaal zou gebeuren maar de details had ze Sara niet gezegd. Helena had haar alleen verteld dat ze haar krachten zou moeten tonen, maar niet hoe of zoiets. 'Wat als het misgaat?' Sara zat samen met Anna op haar kamer te praten over de inwijding. 'Alles komt goed. En daarna heb jij ook zo'n coole amulet. Ik zou echt een moord doen om zoiets moois te krijgen.' Zei Anna. 'Maar wat als er iets misgaat? Of als ik val en me verwond. Mijn moeder zij dat je maar een kans krijgt. Als je deze verpest zal je nooit een echte wachter kunnen worden.' Zei Sara zenuwachtig. 'Het komt goed, ik ben de hele tijd bij je. Zolang je hier op aarde blijft natuurlijk.' Grapte Anna. En de twee meiden schoten allebei in de lach. 'Het komt wel goed. Dat beloof ik je.'

De zon was net ondergegaan en dat was het moment. Helena kwam de meiden uit Sara's slaapkamer halen en voor dat ze naar beneden gingen gaf ze Sara eerst een kus op haar voorhoofd. 'Weet je zeker dat je er al klaar voor bent?' Vroeg ze aan haar dochter. 'Ik ben er klaar voor mam. Ik weet het zeker.'

De inwijding gebeurde in de tuin, dus toen ze daar aankwamen was die 'versiert' met kaarsen, en soort van altaar, en overal leken kleine sterren in de lucht te hangen. Sara vroeg zich af wat waren, maar besloot om het maar te laten. Ze moest een mantel aandoen en voor het altaar gaan staan met aan haar weerzijden haar ouders. Voor het altaar stonden vier mensen. Een daarvan was Sara's grootmoeder maar de andere drie herkende ze niet, iedereen had namenlijk zijn kap op. Sara dacht wel dat een ervan de leiding had of zoiets, omdat die een zwarte mantel droeg en de andere twee een rode. Sara vond de hare mooier. Die was mooi wit. In zichzelf was ze de hele tijd aan het hopen dat ze niet zou struikelen omdat ze bang was dat die vuil zou worden. 'Sara.' De zwarte mantel was begonnen te spreken. 'Dit is jouw inwijding. Dit is de avond waarop jij een volleerd wachter zal worden.' Sara was bang, maar het ging beter toen ze Anna zag die zachtjes naar haar lachtte. 'Laten we beginnen.' De zwarte mantel had dit net gezegd of iedereen zette zijn kap af. Ze kon nu zien wie de drie onbekenden waren. De drie onbekenden waren vrouwen. Sara vond dat ze mooi waren. Mooier dan de vrouwen die zij op straat ziet altans. De rode mantels waren mooier, vergeleken met de zwarte mantal. Zij waren jong, ze leken ongeveer twintig jaar oud, in tegenstelling tot de leidster. Die al in de veertig zat, dacht ze. 'Sara, je zal een proef moeten doen. De enige gave die je tot nu toe kent is dingen naar je toe trekken, maar zoals je weet moet een wachter ook andere vaardigheden bezitten. Aan jouw om deze aan aan te tonen.'

Opeens was er een luchtflits en Sara was op een compleet andere plek. Het leek wel een rotswoestijn of zoiets. Planten waren er niet, en toen ze naar boven keek waren er ook geen sterren. Er was gewoon niets. Sara was zo diep in gedachten verzonken dat ze het monster dat op haar afkwam nog net kon ontwijken. 'Wat is dit?' Maar ze had geen tijd om  na te denken want het beest kwam opnieuw op haar af. Het was harig, groot en had een snuit die Sara op geen enkele manier kon beschrijven. Omdat ze geen keus had begon Sara te rennen. Zo hard als ze kon. Het beest kon haar makkelijk volgen, het leek bijna of hij gewoon geen moeite moest doen om haar bij te houden. Sara dacht na, en op een bepaald moment stopte ze met lopen. Ze draaide zich om en besloot te blijven staan. Het beest kwam op haar af maar zij verzetten geen stap. Vlak voordat hij haar zou verpletteren, stopte het beest en begon te snuffelen. Sara keek verbaast maar had het wel zien aankomen. Ze wilde het beest aaien en kwam langzaam met haar hand boven zijn pels. Net als ze hem wilde aanraken, kwam er weer een lichtflits en ze stond weer gewoon in haar achtertuin.

Iedereen keek haar verbaast aan. Niemand kon een woord uitbrengen, tot de zwarte mantel begon te spreken. 'Heel interessant.' 'Sorry, maar wat is interessant?' Vroeg Sara onzeker. 'Dat zal je straks wel merken. Je hebt je proef glansrijk doorstaan en nu is het tijd om je ster naar beneden te halen.' 'Hoe weet ik welke de mijne is?' Vroeg Sara. 'Je zal het weten.' En daarbij zei de zwarte mantel niets meer. Sara probeerde zich te concentreren op haar ster. De gedachte ging van haar hoofd naar haar hart en ze voelde de ster dichterbij komen. Sara deed haar ogen open en zag een lichtpuntje naar beneden komen, en in een paar seconden zweefde die vlak voor haar neus. 'Prachtig, prachtig.' Zij de zwarte mantel. 'Geef me het koort.' Een van de twee rode mantels gaf haar een zwart touw, dat aan het uiteinde aan zichzelf vastgeknoopt zat. De zwarte mantel kwam naar Sara toe en gaf haar het koord. 'Wat moet ik hiermee?' Vroeg Sara. En voor iemand kon antwoorden begon de ster zich in de richting van het touw te bewegen. Sara zag dit en hield het koord omhoog. De ster kwam ernartoe en Sara zag het prachtige lichtpuntje veranderen in een stervormig amulet. 'Prachtig.' Zei ze stil. En opeens voelde ze alle kennis en kracht in zich stromen. Het was net als op haar 15e verjaardag maar dan nog intenser. Opeens werd Sara serieus. 'Mam, pap, waarom hebben jullie het me niet verteld?!'

 

Ik wil de sterren van dichtbij zienLees dit verhaal GRATIS!