Królewska Oficyna + wywiady Archaiczna Klechda

Królewski Wywiad z @Valakiria

Po świątecznej przerwie powracamy z kolejnym wywiadem! Katarzyna Valakiria Tkaczyk to niezwykła autorka, pisząca głównie w gatunku fantasy. Jej dzieła ukazały się między innymi na Węgrzech, niedługo będzie miale też swój debiut w Polsce. Nasze Królestwo przyznało Katarzynie Emblemat Beletrystyczny Laur. Serdecznie gratulujemy i zapraszamy na rozmowę!

Data przeprowadzenia wywiadu: 13.01.2021 rok
Data publikacji wywiadu: 01.02.2021 rok

Pojawienie się białego puchu wprawia wszystkich mieszkańców Królestwa w zachwyt. Niemal każdy załatwia swoje sprawy z ogromnym uśmiechem na twarzy. Niejeden czuje również tęsknotę do wcześniejszych lat, kiedy to jeszcze śnieg stanowił nieodłączną część zimy.

Okna Królewskiej Oficyny dają przepiękny widok na pałac spowity bielą. Uroku dodają wolno opadające płatki śniegu, zaraz osiadające na białych już gałązkach. W pomieszczeniu wciąż wiszą świąteczne ozdoby, stojąca w rogu choinka roztacza wokół siebie przyjemny zapach igliwia. Ściany mienią się pod wpływem kolorowych światełek rozwieszonych w całym pokoju. Bryllie Brynnie przeszukuje drzewko w poszukiwaniu poukrywanych smakołyków. Co jakiś czas widać jej rudą kitę wyróżniającą się pośród ozdób zawieszonych na świątecznym drzewku. Za to ptaszek wesoło ćwierka, naśladując melodię jednej z usłyszanych piosenek.

Miss z uśmiechem na twarzy podchodzi do stoliczka i stawia na nim dwa kubki wypełnione po brzegi gorącą czekoladą. Zasiada na fotelu naprzeciwko Królewskiego Gościa i z ekscytacją rzuca ostatnie spojrzenie na swoje notatki. Po chwili skupia swoją uwagę na dzisiejszej rozmówczyni i rozpoczyna:

— Witam Cię bardzo serdecznie w naszych skromnych progach! Mam nadzieję, że podróż do Królestwa minęła Ci bez żadnych problemów.

— Tak, obyło się bez kłopotów, dziękuję. — Valakiria rozgląda się ciekawie po Królewskiej Oficynie, na dłużej zatrzymując wzrok na perskich dzwonkach zawieszonych u powały. Kołysane lekkim wiatrem, który wpadł równo z jej przybyciem, brzmią tajemniczo i kojąco. — To dla mnie prawdziwy zaszczyt — dodaje z uśmiechem, upijając łyk czekolady.

Angie zerka na regały pełne Ksiąg i po chwili zastanowienia zadaje pierwsze pytanie:

— Na swoim koncie masz osiem opublikowanych pozycji oraz (Prze)myślnik. Jest to naprawdę okazały wynik, szczególnie że niektóre z nich dostępne są już nie na samym Wattpadzie, natomiast Iskra znajduje się w procesie wydawniczym. Skąd czerpiesz energię na tworzenie swoich dzieł?

Organizatorka obraca w palcach zdobione pióro i z zaciekawieniem czeka na odpowiedź. Bryllie przerywa swoje poszukiwania i z ukrycia przygląda się Królewskiemu Gościowi.

— Trudno mi powiedzieć. — Valakiria zamyśla się na chwilę. — To nie tak, że zawsze tryskam energią, już prędzej pomysłami, ale — uśmiecha się pogodnie — ja to chyba za bardzo lubię, wiesz? Za bardzo kocham pisać, żeby tak po prostu odpuścić. No i uwielbiam świadomość, że to, co tworzę, może być dla kogoś ważne, może zagrzewać do boju, nieść nadzieję... albo po prostu rozjaśniać szare dni. To bardzo ważne.

Angie kiwa głową, mile zaskoczona odpowiedzią.

— Niejednokrotnie podkreślasz, że wena nie istnieje, a natchnienia są w większości wynikiem nawyków pisarskich. Masz jakąś radę dla wszystkich, którzy chcą się zastosować do tej myśli?

Wiewiórka schodzi ostrożnie z choinki i powolutku podchodzi do Valakirii. Wskakuje na stolik i nie przestaje przyglądać się kobiecie. Organizatorka, widząc zachowanie rudzielca, uśmiecha się i zastanawia nad kolejnym ruchem Bryllie. Valakiria milczy, obserwując zwierzątko. Dopiero po dłuższej chwili ostrożnie przechyla się, wyciągając rękę w jego kierunku. W palcach trzyma orzeszek, oderwany od jednego z ciastek. Wiewiórka niepewnie strzyże uszami. Nie wydaje się przekonana, ale kobieta ani drgnie, wciąż tkwiąc w tej samej, niewygodnej pozycji. W końcu Brynnie podchodzi, zabiera przysmak, nawet pozwala musnąć palcami puchate futerko i z powrotem odskakuje na swoje miejsce.