Ağlamak Rahatlatır.

14 1 0

Daha fazla dayanamadım ve ağlamaya başladım.

- Iyi misin ? Sesi endişeli çıkıyordu.

+ Değilim. Dedim fısıldayarak.

Ben hala ağlamaya devam ediyordum. Bir anda kendimi güçlü kolların arasında buldum. Rüzgar beni kucağına almıştı. Hiç ses çıkarmadım , çıkaramadım. Kelimeler ağzımdan çıkmıyordu.
Neydi bu şimdi ? Allahın bana yaşamaktan vazgeçme deme şekli miydi ? Beni dikkatlice arabasına yerleştirdi. Arabanın etrafından dolaşıp sürücü koltuğuna geçti ve sürmeye başladı. Sessizliği bozan ben oldum.

- Nereye gidiyoruz ?

+ Nereye istersen.

- Ben evime gitmek istiyorum. Dedim soğuk bir şekilde.

- Ağlamak rahatlatır. Dedi. Haklıydı. İçimde hala fırtınalar kopuyordu. Belli etmemek için kendimi sıktım. O kadar çok uykum vardı ki daha fazla dayanamadım uyumadan önceki son söylediğim şey

" AĞLAMAK RAHATLATIR " oldu. Kendimi uykunun huzurlu kollarına bıraktım.

***

RÜZGAR IN AĞZINDAN

Neye uğradığımı şaşırmıştım. Sınıfta katır gibi bana soğuk çıkan ve bir o kadar havalı aynı zamanda dünyalar güzeli olan kız yanımda bebekler gibi ağladı. Bende daha fazla üstüne gitmek istemedim. Sonuçta birisi kalbini fena halde kırmış. Aslında ben bile kendime oldukça şaşırdım. Çünkü ben böyle birisi değildim. Şu ana kadar kimseyi sevmedim. Ama kızları da öyle tek gecelik kullanacak kadar da düşmedim.  Ben aşık olmam. Aşık oldurturum. Ama Meltem de diğer kızlardan farklı birşeyler vardı. Bilmiyorum..
Meltem ' i en iyisi benim evime götürmekti. Onu bu halde çaresiz bir şekilde bırakamazdım.

PAPATYA KADINIBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!