20. Blake: Historische gebouwen en ontkenningsfases

4.8K 328 18

20. Blake: Historische gebouwen en ontkenningsfases

Hij voelde een vinger over zijn rug glijden. Het kriebelde, maar hij wilde zijn ogen nog niet open doen. Blake wist dat Bailee wakker was en het zou behoorlijk raar worden als hij zijn ogen opendeed. Hij was namelijk wakker geworden met Bailee in zijn armen en ze kreeg zichzelf niet onder hem uitgewurmd. Hij wilde van dit moment genieten, zeker nadat ze gisteren zo ongemakkelijk naast elkaar waren gaan liggen.

 Ditmaal prikte de vinger in zijn arm. ‘Blake,’ fluisterde Bailee, ‘word wakker.’ Hij reageerde niet op haar, maar bleef met zijn wang tegen haar schouder liggen. ‘Het jeukt zo,’ hoorde hij Bailee toen jammeren. Met een zucht deed hij zijn ogen open en deed alsof hij haar van schrik losliet.

‘Sorry,’ zei hij zacht. Hij kreeg het niet stamelend over zijn lippen, dus hoopte hij maar dat Bailee niets gemerkt had. Bailee sprong uit bed en begon heen en weer te hinkelen door de kamer. Ondertussen krabte ze verwoed aan haar been.

‘Het jeukt zo!’ jammerde ze weer. Blake wreef over zijn gezicht. Hij ging rechtop in bed zitten en keek naar Bailee. ‘Is zalf een optie?’

‘Een optie? Weet ik veel,’ gilde ze. ‘Ik weet dat ik iets moet hebben, want ik word gek!’ Blake knipperde een paar keer met zijn ogen. Zuchtend stapte hij uit bed en ging op zoek naar zijn broek, die gewoon over de stoel bleek te hangen. Hij stapte in de pijpen en zei: ‘Ik ga op zoek naar iets tegen de jeuk.’ Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en liep richting de deur terwijl hij ondertussen in zijn schoenen stapte.
‘Neem ook wat tegen de hoofdpijn mee,’ mompelde Bailee. Blake grinnikte en trok de deur open.
‘Komt eraan, mevrouw lichtgewicht.’

 Blake slenterde het hotel uit, op zoek naar een apotheek of iets dergelijks. Hij was de straat nog niet uit of hij zag het groene oplichtende bordje met de kruis. Hij liep meteen naar binnen. Gelukkig was het niet druk en was hij meteen aan de beurt.

De mevrouw achter de balie vroeg of ze hem kon helpen. 'Yes. My friend has a jellyfish bite?’ vroeg hij in een gebrekkige zin. Maar hij had geen idee waar hij precies naar moest vragen.

‘Jellyfish?’ vroeg de vrouw achter de balie nog eens en hij knikte. Ze liep even weg en kwam daarop terug met een tube. ‘Dit moet ze erop smeren,’ zei ze tegen hem en hij knikte. ‘Was dat het?’

Blake schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik heb ook nog paracetamol nodig.’ De dame knikte weer en legde een doosje bij de tube.

 Nadat hij had afgerekend, liep hij terug met de spullen. Hij neuriëde dat liedje waar Bailee om had gevraagd, aangezien hij het niet uit zijn hoofd kreeg. Het bleef maar in zijn hoofd hangen en het begon hem behoorlijk te irriteren.

Neuriënd kwam hij door de deur van de hotelkamer, waar Bailee inmiddels in de rode plek op haar been kneep.

‘Knijpen helpt zoveel beter tegen de jeuk,’ verklaarde ze aan Blake, die gaf haar de tube aan. ‘Hier. Smeren maar,’ zei hij grijnzend. Ze keek hem dankbaar aan en draaide de dop van de tube.

‘Ah,’ zuchtte ze opgelucht. Blake keek naar haar been, waar nu een witte waas overheen zat.

Roberts #1: My American Apparel Underwear #netties2016#netties2016Lees dit verhaal GRATIS!