Chapter 11

65 4 0

Jenny Grammar pov

"Pap, gaat het wel?" vraag ik bezorgd als Niall weg is. "Dit is nog niks vergeleken wat ze jou aan gedaan hebben." antwoord hij.

"Met mij gaat het goed, echt waar." zeg ik vast beraden. "Het spijt me dat ik je leven verpest heb. Je bent nog maar veertien en je zal hier voor altijd vast zitten, of hier sterven. Het spijt me." verontschuldig papa zich. "Je hoeft geen sorry te zeggen en mijn leven heb je niet verpest. We komen hier uit, dat weet ik zeker." zeg ik en kijk mijn vader bemoedigend in de ogen.

"Daar zal ik maar niet zo zeker van zijn, meisje." Die Adam gast komt naar me toe gelopen. Ik zeg niks. Adam heeft een mes in zijn handen. Hij loopt op me af. "Zozo Jenny. Hoe gaat het met je meisje?" vraagt Adam, ik klem mijn kaken stevig op elkaar.

"Laat haar met rust!" roept mijn vader. Adam schud zijn hoofd. "Nickie toch." zegt Adam. "Elke keer als jij liegt krijgt zij er een schram bij." de grijns op Adams gezocht is eng en gemeen.

"Dus, hebje nog meer kinderen?!" vraagt Adam. "Nee." antwoordt papa. Adam maakt een diepe snee langs mijn wenkbrauw. Ik bijt op mijn lip om niet te gaan gillen.

"Leugenaar!" roept Adam. "Waar is je andere kind?!" vraagt Adam. "Ik heb niet een ander kind!" zegt papa. Adam zet een snee in mijn arm. "Laat mijn dochter hier buiten!" roept mijn vader.

"Nee pap, het is okay. Het is niet jouw schuld." zeg ik.

Adam moet lachen. "Wat mooi dat je dat gelooft!" lacht hij. Ik kijk mijn vader verward aan.

"Dat hebben Niall en Luke je toch al verteld? Je vader werkt niet voor de president, hij werkt bij de FBI en de CIA. Hij heeft iemand vermoord, een onschuldige man." zegt Adam, hij draait zich om en loopt weg.

"Pap? Is dat waar?" vraag ik voorzichtig. "Jenny, het klopt dat ik werkbij dr FBI en de CIA, maar ik heb geen onschuldige mensen vermoord." antwoord mijn vader. Niet te geloven dat hij al die tijd gelogen heeft.

De tranen springen in mijn ogen. "Je hebt al die tijd gelogen." zeg ik. "Het moest wel, ikkon jullie er niks over vertellen. Dat was te gevaarlijk." zegt papa.

Luke Hemmings pov

"Dat was te magisch." Adam komt lachend de woonkamer binnen. "Wat?" vraagt Niall nieuwsgierig.

"Die Jenny dacht nog steeds dat haar vader voor de president werkte. Je moest haar hoofd zien, ze was helemaal gebroken." lacht Adam, Niall en ik lachen mee. Maar eigenlijk vind ik dit best zielig.

We pakken Jenny haar hele leven af. Ze veertien, twee jaar jonger dan mij en ze zal, als het zo doorgaat, niet lang meer leven...

"Ik ga naar bed." ik sta op en loop naar boven.

Eenmaal boven verwissel ik mijn kleding voor een joggingbroek, ik ga op bed liggen en trek de dekens over me heen.

Ik zucht diep en na een tijdje val ik in een onrustige slaap.

"Oom, ik vind dit zo niet kunnen. We moeten ze vrij laten." zeg ik. Oom Adam kijkt me me met opgetrokken wenkbrauw aan. "Wat zei je daar Luke?" vraagt hij. "Dat we Jenny en haar vader vrij moeten laten." Oom Adam begint te lachen.

"Ik was serieus..." zeg ik, zacht maar toch verstaan baar.

Oom Adam houd op met lachen. "Luke, je bent gevallen. Hard." Oom Adam haalt een pistool te voor schijn en richt hem op mij. "Oom... Dat gaat u toch niet echt doen..?" vraag ik voorzichtig. "Ik heb geen keuze jongen, vaarwel." hij haalt de trekker over.

Net voordat de kogel me raakt schrik ik wakker.

Hide & Seek|| Niall Horan & Luke HemmingsLees dit verhaal GRATIS!