Chapter 03

111 7 2

Jenny Grammar pov

Langzaam open ik mijn ogen. "Faith?" ik ga recht op zitten en kijk op me heen.

Ik ben helemaal niet thuis. Ik kijk om me heen, ik lig op de grond in een saaie kleurloze kamer. Het is er koud, heel koud.

"Waar ben ik?" mompel ik, ik sta op en probeer naar de trap te lopen maar halverwege de kamer kan ik niet verder. Ik kijk naar mijn voeten er zit een ketting om mijn linker enkel.

"Help!! Help!!" roep ik, zo hard ik kan. "Help!!!"

Ik hoor een deur open gaan. "Hallo?" ik probeer te kijken wie er is maar zie niks. "Hallo!! Kan iemand me helpen?!?!" roep ik.

Ik hoor iemand lachen, dan komen er twee gestaltes van de trap gelopen.

"Help me." De jongens moeten hard lachen. "Wat is er zo grappig?" vraag ik. Een van de jongens heeft een mes in zijn handen. Ik dijns bang achteruit. De jongens lopen naar me toe, ik voel een koude oppervlakte tegen mijn rug. Goed gedaan Jenny!

"Wie zijn jullie?" vraag ik, mijn angst proberen te verbergen. "Doet er niet toe" zegt Luke bot. "Komen jullie me helpen?" vraag ik. "Zien we eruit alsof we je gaan helpen?" vraagt de ene met het mes in handen.

"Nou ik had gehoopt van wel." mompel ik. De jongen maakt met her mes een grote, diepe snee in mijn wang. Het doet verschrikkelijk pijn!

"Wat heb ik jullie ooit aangedaan?" vraag ik, na een tijdje stilte. "Jij was niet degene die iets deed. Het was je vader." vertelt Luke. "Mijn vader werkt voor de president. Wat kan hij jullie hebben aangedaan?" vraag ik verward. De jongens moeten hard lachen. "Je weet van niets!" zegt die met het mes. "Je vader werkt bij de FBI en CIA, niet voor de president!" roept die andere. "Ik geloof jullie niet, jullie liegen!" boos kijk ik de jongens aan.

"Je moet zelf maar weten of je ons gelooft, weet wel dat wij nooit liegen." de jongens draaien zich om en lopen weg.

Ik denk na, ze kunnen gelijk hebben. Papa deed vaak geheime dingen en praatte nooit veel over werk. Maar dan nog steeds snap ik niet wat hij hun heeft aan kunnen doen, ik bedoel het is niet dat mijn vader hun ouders vermoord heeft ofzo, toch?

Luke Hemmings pov

Niall en ik lopen weer naar boven. "Ze is echt zo dom." grijns ik. "Echt he, komen jullie me helpen?" Niall doet haar naar, ik moet keihard lachen. We gaan naar de woonkamer.

"En hoe ging het met ons prinsesje?" vraagt onze Oom Adam. "Ze wist niet eens dat haar vader bij de FBI en CIA werkte." lacht Niall. "Dit gaat nog wat worden." Adam moet ook zacht lachen. Ik ga op de bank zitten en pak mijn telefoon.

Niall zet de tv aan, hij staat op het nieuws. "14 jarig meisje is verdwenen." zegt de man. Ik kijk even op, er komt een foto van Jenny in beeld. "Het meisje genaamd Jenny Grammar speelde gister middag verstoppertje, toen ze haar niet neer konden vinden zijn haar ouders naar de politie gegaan."

Oom Adam moet lachen, Niall en ik grinniken ook even.

"Ze zullen haar nooit meer zien." Oom Adam staat op en loopt de woonkamer uit. Waarschijnlijk gaat hij ook even een kijkje nemen bij Jenny.

Toen onze vader dood was en onze(mijn) moeder er vandoor was gegaan kwam onze oom naar ons toe om ons te helpen/verzorgen.

Hij heeft het plan gemaakt om wraak te nemen op James Grammar. Simpel weg door zijn enige dochter te ontvoeren.

En dan komt over een paar weken deel 2 van ons plan....

Ik hoor wat geschreeuw vanuit de kelder, niet veel later komt oom Adam de woonkamer weer in gelopen. Hij heeft een paar spetters bloed op zijn shirt zou hij...

"Oom, wat heeft u gedaan?" vraagt Niall. "Haar laten boeten." antwoordt hij.

Niall en ik wisselen een paar blikken uit. Ik ben toch wel nieuwsgierig wat Oom Adam gedaan heeft, blijkbaar ben ik niet de enigste want Niall staat ook op.

Samen lopen we naar de kelder. Jenny ligt op de grond met een grote plas bloed om zich heen. Een aantal sneeën zitten op haar lichaam.

"Wow, hij heeft niet zuinig gedaan." mompel ik, Niall maakt een Mmm geluidje.

Toen oom Adam ons zijn plan vertelde wist ik niet dat hij dit bedoelde....

Hide & Seek|| Niall Horan & Luke HemmingsLees dit verhaal GRATIS!