ZÜMRÜT DİYARI

>>1. Bölüm<<

Gün aymadan, gece ışığa teslim olmadan kaçış yok.

"Zamanın uzak diyarlarında, camdan kalbi olan zümrütler var idi.
Bu zümrütler geceye ışık, gönüle derman olurlarmış. Ta ki insanoğlu bu diyarı keşfedene dek.
Bir anda diyarı toz dumana kattılar.
Akla sır erdiremiyorlardı kim nerden buldu bu diyarı, Zümrüt Diyar'ını.."

"Ellison seni küçük fare neredesin çabuk çık ortaya!"

Yetimhane görevlisi Bayan Wood  sinirlenmişe benziyordu. Ne alıp veremediği vardı bu çocuklarla anlam dahi vermiyordu  Ellison.
Derhal giyinme dolabından çıkıp elindeki defteri ve el fenerini dolaba elbiselerin arasına yerleştirdi acele ile. Bayan Wood bir daha hikayeye yazdığını görmek istemiyordu. Neymiş boş işmiş hikaye yazmak.

"Buradayım Bayan Wood, bir şey mi istemiştiniz?"

Bayan Wood  koridorda o kibirli bakışlarıyla etrafı süzdükten sonra tek kaşını kaldırıp odaya girdi

"Demek buradasın, sana demedim mi? Çamaşırlar yıkanacak bu ne densizliktir!
Derhal çamaşırhaneye! Bu ay fatura yüksek gelirse tüm çamaşırları sana yükleyeceğim. Bunu istemezsin değil mi küçük? "

Sert bir ses tonu ile söylediklerini dile getirdikten sonra her zaman ki o kibirli bakışını attı ve odadan çıktı.
Ellison uzun bir nefes aldıktan sonra yanaklarını şişirdi hemen ardından   çamaşırhanenin yolunu tuttu.

..

Çamaşırları yıkadıktan sonra yetimhanenin o altın kuralına uyarak sıcacık yatağına girdi tam 21:00' da.

Çok yorulmuştu bugün. Hemen uykuya dalmak istiyordu Ellison. Gözlerini yumdu ve ailesinin yanında olduğunu hayal etmeye başladı. 15 yaşında bir kızdı ve halen ailesinin bir gün onu bıraktığı gibi geri alacağına inanıyordu.

Hayaline devam ederken bir ses işitti ama umursamadı kızlardan geldiğini düşündü. Odada toplam 8 kızla beraber yatıyordu. Ama hiçbiri sesi duyup da kıpırdamamıştı bile. Uyku halinde olduğu için umursamadı.

Ardından aynı sesin daha gürültüsünü bir kez daha duydu. Bu sefer endişelendi yatağında doğruldu onu neyin karşılayacağını bilmeden, telaşla etrafa göz gezdirdi. Ses hala devam ediyordu.
Ses dolap-tan geliyordu, Ellison Bayan
Wood' u çağırmayı düşündü lakin o yaşlı huysuz asla gelmez diye içinden geçirdi.

Yazma kitabı vardı dolabın içinde kendi deyimi ile gece ışığına evet! Evet kitabına bu ismi vermişti. Ayağa kalktı yavaş ama ürkek adımlar ile dolaba yaklaştı. Korkuyordu. Dolabın kulpunu tuttu ve kendine doğru yavaşça çekti.
Gözlerini sıkı bir şekilde yumarak

"lütfen, lütfen ürkünç bir şey olmasın lütfen." diye söylendi evet ürkünç değildi ama gerçek olamayacak kadar ürkütücüydü. Gözlerini açtı ve karşında hiç beklemeyeceği durum ile karşı karşıya kaldı. Hayalinde hep kurduğu o  Zümrüt Diyar' ı camdan, zümrütten yapılma kişiler vardı. Daha doğrusu Porselen Kız..
Ah! Tam bir uyku sersemi olduğunu iyice düşünmeye başladı. Böyle bir şeyin gerçekleşmesi için deli olması gerekiyordu.
Ama bunlar çok gerçekçiydi. Dolabın kapağını hızla kapatacağı an

"Dur Ellison! Bizler Zümrüt Diyar' ından geliyoruz. Bizlere yardım etmen lazım. Bu hikayeyi baştan olarak sen yazdın. Şimdi de sen bitirmek zorundasın."

Tatlı ama bi o kadar da endişeli olan ses kulağından süzülüp beyin hücrelerine kadar ulaştı ardından hemen kapıyı kapatıp yatağına battaniyenin altına girdi uyumaya çalıştı. 'Kesinlikle kafayı sıyırdığını düşünüyordu Ellison, Bayan Wood haklıydı çok düşünmemeli, çok yazmamalıydı. Bunlar gerçek değil tamamen halisünasyon' diye içinden geçirdi.

İlgi alaka gösteririseniz çok memnun olurum.
Jüpiter <3