Tears of Angel (The Sequel)-In His Point of View

Parang sinusuntok ng ilang beses ang puso ko. Ang sumasakit ang lalamunan ko sa pagpipigil umiyak.

I stand i front of her at pinayungan siya.

She stopped crying and slowly looked up at me. Her face is as white as a ghost. Her wet hair are scattered all over her face. Nakikita ko pa ang pamumula ng pisngi at ilong niya dahil sa kakaiyak.

Parang may sumuntok ulit sa sikmura ko. I spoke trying hard not to choke.

"Are you trying to kill yourself?"  Galit ako. Galit ako dahil sa ginagawa niya sa sarili niya. Galit ako kasi hindi ko siya kayang paligayahin sa mga oras na to. Galit ako kasi wala na akong ginawa kundi ang paiyakin siya.

"Stand up!" Gusto ko siyang matutong mabuhay kahit wala ako. Gusto kong makitang matuto siyang tumayo kahit wala ako. I want her to be strong to be able to live. To be able to stand up on her two feet.

"Johann."  Muntik ko na siyang mayakap dahil sa sinabi niya. I wanted to crushed her to my arms. Pero hindi pwede.

I extended my arms to her. This is the least thing that i could do. "Stand Up!" Hinawakan niya ang kamay ko and I pulled her up.

Namimiss kong mahawakan siya ng ganito. Her soft hands. She wobbled and I held her close. Napapikit ako dahil sa nangyari. I need to control myself for God's sake.

Hindi na ikaw si Johann.

Ikaw na si John at wala ka nang karapatan sa kanya.

"What are you doing with your life? Are you trying to kill yourself?" But instead of answering me? She just smiled. For the last 2 months ngayon ko lang ulit siya nakitang ngumiti ng ganyan. Her peaceful smile.And it warms my heart.

"Johann, I thought you're dead. I missed you so much."  She said sa nanghihinang boses. Unti unti na ding pumipikit ang mga mata niya. She burning with fever.

Before she closed her eyes, nakita ko siyang ngumiti ulit.

I let go of the umbrella and carried her bridal style to my car.

Pinaupo ko siya sa passenger seat then I reclined the seat of my car. Binalot ko na din siya ng jacket ko para mabawasan ang lamig niya. Umikot na ako sa driver's seat and started the car.

I looked at  her but I wasn't able to looked away.

I miss being this close to her.

Hinawakan ko ang kabilang pisngi niya but that wasn't enough.

I leaned towards her and gently brushed my lips with hers.

May tumulong luha sa mga mata ko.

"Be still my heart."