Tear Here

Author's Note: Hi Momo! :) Haha, thanks for reading my stories kahit di ko alam kung ano dun. XD

I dedicate this chapter to you. :) Hehe, pero syempre, basahin mo muna yung prologue. XD

*Courtney’s POV

Its already 6:00AM and I just got home here in the Philippines from Spain, man, I’m sleepy. And now, I’m unpacking my things and let the maid do all the work here in my room. Hmm.. ano ba kakainin ko ngayon?

 *ring ring ring!!!*

Sinagot ko ang phone sa pangatlo nitong ring and didn’t bother who’s calling..

“Yeah? =_=”

“Courtney Antoinette Dela Fuente!!!”

Mabilis kong nilayo sa tainga ko ang cellphone saka ito binalik nang huminto na sa pagsigaw ang nasa kabilang linya. Ngumiti ako pero slight lang.

“Enzo. :)” sabi ko.

“Por qué nodijoqueregresó ala pala?" (Ba’t di mo sinabi na nakauwi ka na pala?)  nagtatampong tanong ni Enzo.

“Musta na?” di ko pinansin tanong niya.

“Hindi mo pa sinasagot tanong ko. Ahh, eto miss ka na. ^___^” excited na sabi ni Enzo.

Nai-imagine ko na kung paano siya ngumiti.

“Mira, acabo de llegar a casa y en medio de desempacar mis cosas“ (Look, I just got home and in the midst of unpacking my stuff..) pangiting sinabi ko kay Enzo.

“Ahehe... sorry naman. Nga pala, kita tayo sa Magic Café.” Di man lang niya ko tinanong kung gusto ko pumunta, it’s a demand. Tsk.

“Errr... sorry, pagod pa ako. Bukas na lang. Ge.” Still, even if it’s a demand, pagod ako and I’m taking my beauty sleep haha.

I ended the call before he can even answer. Humiga ako sa kama ko saka pumikit. Sayang, dapat pala pumayag na ako para nalibre niya ko ng pagkain. Nakalimutan ko na nagugutom na pala ako. Pano niya nga pala nalaman na nakauwi na ako? Siguro dahil kay kuya. Haist... tinamad na ko tanggalin mga gamit ko sa maleta, guess I’ll leave it also to our maid.  Kakain na lang ako mamaya. Iidlip lang muna ako.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

*Enzo’s POV

“Errr... sorry, pagod pa ako. Bukas na lang. Ge???” Wala man lang babye??

Magsasalita pa sana ako kaya lang in-end niya na kaagad ang call. Tsss... ano ba naman yan! Hinagis ko na lang yung CP ko sa sofa saka naupo.

“Ano na bud?”

Tinanong ako ng isa sa mga bandmates ko. Si Russel Villa Real, ang lead guitarist namin.

Nakasandal siya sa sofa, mukhang tamad kung tignan. Playboy and a simpleton that’s the exact words to describe him! ^__^V

“Wala. Ayaw niyang makipagkita. Pagod kasi eh. Hayaan na muna natin siya. Makikipagkita na lang ako sa kanya bukas.”

“Tsss... ano ba yan bud. Kung kalian sobrang kailangan natin. Ibang tao na lang kaya?” with a disappointed tone from Russell

“Hindi bud, wag na. Promise, magaling na drummer si Courtney. You won’t regret having her. ^__^V” pagmamayabang na sabi ko

Nag-quit na kasi yung drummer namin, last three days pa. Eh may concert pa naman din kami next week. Si Courtney ang una kong naisip na pwedeng pumalit. Magaling kasi siya eh. Kaya lang nasa ibang bansa. Kaya nga nang malaman ko sa kuya ni Courtney na nakauwi na raw siya. Mabilis ko itong tinawagan. Pero ayun nga, pagod raw at ayaw pang makipagkita. Ang tagal na nga naming hindi nagkita. Tinamad pa siya. Para bang hindi niya ako na-miss? Tsk.

“Siguraduhin mo lang. Malapit na ang concert natin. We badly need a drummer. Bakit naman kasi nag-quit pa yung drummer natin eh.”

Naiinis na sabi pa ng isa sa ka-bandmate ko. Si Rovic Soriano, yung lead vocalist.