Bijles of je leven!

Kort, maar here you are!

(omg, ik ga echt dubbelen dit jaar doordat ik blijf schrijven, terwijl ik moet leren. Maar het leren is zoooo saaii! :'( urgh)

Veel leesplezier!

VIDEO: JOE BROOKS - SUPERMAN

_____________________________

21_ Superman

Het is nu officieel: Aiden houdt van haar!

Hij houdt echt van haar!

Nog nooit heeft iemand hem zo’n prachtige cadeau gekocht. Nog nooit! Tot vandaag…

Hij kan nog steeds niet geloven dat Brooke hem een gitaar heeft gekocht. Hij kan niet geloven dat ze zoveel geld aan hem zou uitgeven.

‘Brooke,’ fluistert hij, terwijl hij de gitaar in zijn handen houdt en het ongelovig aanstaart. ‘Ik kan dit niet aannemen.’

Brooke grijnst. Dit is precies de reactie die ze van hem verwachtte. Zijn reactie is zelfs beter dan ze had verwacht. ‘Doe niet zo gek. Ik heb ‘m voor jou gekocht, dus natuurlijk kun je het aannemen!’

Aiden schudt zijn hoofd. Hij kan het nog steeds niet geloven. De gitaar is prachtig, zelfs beter dan zijn vorige.

Hij slikt en kijkt voor de eerste keer op naar Brooke.

‘Waarom?’ vraagt hij haar zachtjes.

Brooke heft haar schouders op. ‘Waarom niet?’

Hij blijft haar aanstaren.

Ja, dit is het dan.

Aiden houdt van haar. En hij voelt inderdaad iets, in zijn hart. Het lijkt alsof het uit zijn borstkas wilt springen.

Dan legt hij de gitaar zachtjes neer in de zetel en loopt naar Brooke toe. Er verschijnt een scheve, dankbare glimlach op zijn gezicht wanneer hij vlak voor haar staat. En dan, dan slaat hij zijn armen stevig om haar heen. Hij omhelst haar zo stevig, dat Brooke bijna geen adem meer krijgt.

‘Dank je,’ fluistert hij in haar hals.

‘Graag gedaan,’ zegt ze dan, bijna ademloos. ‘Maar wil je me nu loslaten, ik krijg geen lucht.’

Langzaam en met moeite laat hij haar uiteindelijk los.

Ze voelde zo goed in zijn armen. Hij wou haar niet meer loslaten.

Hij kijkt haar weer aan met een glimlach en hij zal er zeker als een idioot hebben uitgezien, zo dom naar haar staan lachen, maar het kan hem niet schelen.

‘Kom op,’ zegt Brooke dan plots. ‘Speel iets.’

Aiden kijkt haar verbaasd aan. ‘Nu?’

‘Nee, volgend jaar,’ zegt Brooke sarcastisch terwijl ze naar de gitaar toeloopt en hem oppakt om hem naar Aiden te geven. ‘Natuurlijk nu.’

Hij pakt de gitaar van haar aan. Aiden weet het niet zo goed. Hij heeft nog nooit voor iemand, buiten Mary, gespeeld.

‘Niemand heeft me ooit horen spelen,’ zegt hij onzeker.

Dit keer kijkt Brooke hem verbaasd aan.

‘Nou, dan voel ik me vereerd,’ zegt Brooke en ze gaat op de rand van de koffietafel zitten, vlak tegenover Aiden die nu in de zetel zit.

Aiden probeert eerst een paar noten uit, en dan begint hij te spelen. De muziek is prachtig. En plots, tot Brookes verbazing, begint hij te zingen. Met open mond luistert Brooke naar Aiden. Die stem had ze totaal niet verwacht!

Het is prachtig. En het liedje is één van haar lievelings!

{A.N.: check video, hier rechts -->}

There are no words

To paint a picture of you girl

Your eyes, those curves

It’s like you're from some other world

You walk my way

O God, it’s so frustrating

So while I disappear when you come near

It makes me feel so small while I blow my lines

Most every time, like I got no chance at all

If I could be a superman

I’d fly you to the stars and back again

‘Cause every time you touch my hand

And feel my powers running through your veins

But I can only write this song

And tell you that I’m not that strong

‘Cause I’m no superman

I hope you like me as I am

Aiden kijkt Brooke even aan, en moet even glimlachen om de verbazing die op haar gezicht te zien is. En ze heeft geen idee hoeveel hij dit liedje meent…

It ain’t no lie, I have to tell you how I feel

Each time I try

It gets a little more unreal