Love and Memoirs (Ongoing)

(MELANIE'S POV)

Pagkatapos ng walk-out scene ko, panay pa rin ang sunod ng Yesu na ‘to sakin. Ano bang kailangan nito sakin?! Mabilis akong naglalakad papuntang classroom pero tumigil ako saglit at nabunggo siya sakin sa sobrang kakasunod.

“Aray! Ano ba yan? Titigil na lang bigla eh!” reklamo niya

“Wow, ‘Aray!’ *ginaya ko yung tono niya* daw oh? Masakit na kaagad yun?”

“Eh sa yun yung initial reaction ko eh!”

“Bakit mo nga pala ako kilala? I don’t even know you.” Tinaasan niya ako ng kilay. Aba, kalalaking tao niyan ah? “Err, *fake cough* Before, I mean.”

“I cannot tell you. That is a certified information,” he smirked.

“So makukulong ka pag sinabi mo sakin?”

“Higit pa dun ang kahahantungan ko pag sinabi ko sa’yo yun.”

“Alright.” I continue walking, sinusundan niya pa rin ako. Kung ayaw niyang sabihin, e di wag. Wala namang mawawala sakin kung di ko malalaman e. But I am so darn curious! Well, I am not even famous for him to know me.

Bago ako pumasok sa classroom, dumaan muna ako sa lockers’ area. Kukunin ko muna yung mga gamit ko para sa mga susunod na subjects.

Lakad.....

Lakad.....

Lakad.....

Yun! Nakita ko na rin yung locker ko! Bakit ba biglang naiba ayos ng mga to?

“Ganda ng number ng locker mo ha?” Nagtaka naman ako sa sinabi niya. Anung maganda sa 143?

“Anung meron diyan sa number na yan?”

“143, meaning ‘I love you’?”

“Eh numbers lang yan, paano nagka-meaning ng ‘I love you diyan?”

“Because ‘I’ has 1 letter, and ‘Love’ has 4, and ‘You’ has 3?”

“Ganun? So pwede ring 143 ang ‘I hate you’?”

“Uhh, I guess so? But traditionally, it means ‘I love you’.”

“Stop saying that words, please? It’s so disgusting.”

“What’s wrong with ‘I love you'?” he smiled.

“So kailangan talagang pina-ulit-ulit pa?”

“Masama?”

“Oo!”

“Bakit? Dahil wala pang nagsasabi sayo ng mga katagang yun?”

“Di ko kailangang may magsabi pa sakin niyan.”

“WAHAHAHAHAHA! Bitter?”

“Bitter? As in yung mapait?”

“Oo!”

“At paano naman ako naging mapait! Bakit natikman mo na ba ako?!” Nanlaki ang mga mata niya sa narinig niya. Bakit? May nasabi ba ‘kong mali?

“Ah- ano?”

“What?”

“What I mean is, yung pagiging bitter sa isang tao.”

“Ah, so you mean yung pakikitungo?”

“Exactly! Bitter ka sa boyfriend mo noh?”

“Wala akong boyfriend!”

“Ah! So kung wala kang boyfriend, bitter ka kasi broken-hearted ka?”

“Mr. Cruz, di ka na nakakatuwa. Unang araw mo pa lang dito, nang-iinterview ka na kaagad? Yan ba ang ipinasok mo dito? Siguro Broadcast Communication ang balak mong kunin sa College. At kung sakali man, tiyak na tuwang-tuwa ka sa pangungulit ng kung anu-ano mang tanong mo sa kung sinu-sino man na trip mo. At saka bakit ka ba dikit nang dikit sakin? Close tayo? Close tayo? Feeling ka ah?”

“Sakit mo naman magsalita.”

“I could say whatever I wanted to say,” sabi ko habang kinukuha ang mga gamit ko.

“Yah, right. Ikaw nga pala si Melanie Gabriel. Bakit pa ko magtataka?” pagkasabi niya nun, sabay sarado ko naman sa locker ko.

“Wow. So marami ka na palang alam sakin. Hoy Mr. Cruz! *pinagtuturo ko siya* Kilala mo lang ako sa pangalan! Di mo ko kilala. At kung paano mo man ako nakikila or nadiscover kung saan man, you knew me in the wrong way,” after that, nilampasan ko na siya.