Niggurath Yshotha

Yshotha

Toen ze kwam onder het licht van de ochtend hemel, de echo's dansten voor mij.

Wachten en vroeg me af als ze over als een terugkeer zou de factor van de rebounds te breken tegen de marmeren formulieren binnen een ingewikkeld vlechtwerk van de tempel.

De lucht gehouden lichtpuntjes tegen de structuur, met drie open cirkels gebruikt als middelpunt herinneringen van zowel dag en nacht. De marmeren was niet gemaakt door de mens, maar doorstaan ​​de ingrediënten van een uitheemse soorten veel geavanceerder dan thoe die volgen in het leven geroepen. Deze gemaakt zelf.

Haar donkere ogen gehouden ten gunste van het moment als de antwoorden kwam naar voren in begroeten het verleden. Een verdorde stroom stond als tranen droop uit over de muren, nooit het bereiken van de basis. Zelfs het druppelt in de meest perfecte druppels afgevoerd tussen de dimensies. Het geluid stak om de afstand samen met een flikkering van groen-hued licht te dekken. Deze werd de basis voor haar wederopstanding.

Ik volgde de deuropening in de sluiting, duiken onder de verpletterende goed in blijven onder het zegel. Mijn voetstappen van de laatste echte gevoelens gehouden in herinnering aan de buitenkant. Het voelde leeg als voorheen. Voordat de tijd was opgeheven de vloek in een magische golf van plezier. Voordat de dingen zo solide brak vrij om beide dimensies te houden. Ik keek niet meer in te hebben gevonden deze macht. Voor het bestaan ​​ervan kon niet worden ontkomen in Doom of rustige mengen zoveel kon hopen. Ik vrij binnen de grenzen mijn stage in rust.

Deze keek naar wendingen blijven om te beginnen, maar nooit zo groot was de stroom het overwinnen van de invoer tussen zeven plaatsen. Drie van die ze bantered tegen zonder los te laten. Onvolledig, hield ze op deze. Onvolledig, ze viel tussen hen. Volledig, ze genoot van de kennis die in hun tijd, ingeprent in vrijheid.

Schmeelko