panyo [one shot]

Alam mo yung sobrang sakit kasi bigla ka nalang iniwan ng taong inakala mong makakasama mo sa FOREVER, yung inakala mong makakasama mo sa FAIRYTALE mo, kasi yun ang nararamdaman ko ngayon, ako nga pala si Jenina Montemayor, isang broken 3rd year student, at dahil dyan andito ako ngayon sa bench ng school namin, umiiyak, uwian na namin, pero ayoko pang umuwi, kasi baka maalala ko lang yung masasayang memories naming dalawa, baka maalala kong nag-iisa nalang talaga ako, that no one would dare to care for me… ng may mag-abot sa akin ng panyo, I tried to look at him/her, but my vision was so blurred, that I cannot recognized him/her, pero deep inside I knew, kilala ko sya. “s-salamat”, ako, ng abutin ko yung panyong inaabot nya, hindi sya sumagot pero ramdam kong umupo sya sa tabi ko, at marahang tinatapik-tapik ang likod ko. At dahil dun, mas lalong lumakas ang pag-iyak ko, then after a while, ramdam kong umalis na sya, at naka-alis na sya ng hindi ko man lang naisasauli yung panyo NYA. hahabulin ko na sya, pero ang bilis nyang naka-alis, “s-sandali”, habol ko, pero wala na talaga, tapos ramdam kong may nahulog na papel nung nasagi ko yung inupuan ng lalaki kanina, tiningnan ko, baka may makita akong clue kung sino sya. .Sayang makikilala ko na sana sya, kaso computerized yung nakalagay sa sulat, at dahil dyan, I just found myself, walking and crossing the same street, without HIM, nag-uumpisa na namang tumulo yung luha ko, ng may marinig akong nag-salita, “sa susunod kasi mag-iingat ka”, sabay hatak sa akin, muntik na pala akong masagasaan. “salamat… Michael”, tugon ko, hindi ko alam kung bakit nabanggit ko yung pangalan nya na naman, siguro kasi nasanay na akong sya yung laging nandyan para iligtas ako, and because of that, napa-iyak na naman ako, I don’t care kung nasa gilid akong ng kalsada at pinagtitinginan ng mga tao, this is what I needed most, ang iiyak ang lahat ng sakit na nararamdaman ko ngayon, ng magsalita yung saviour ko, “alam kong gusto mo pang iiyak ang lahat ng sakit, pero please wag naman ditto”, sabi nya, tapos hinila nya ako, then napadpad kami sa isang park, familiar ‘tong park na ito sa akin, una akong napadpad ditto ng tuluyang maghiwalay ang mga magulang, at may isang taong dumamay sa akin noon, hindi ko sya talagang kilala, nagkataong naglalaro lang sya ditto ng mapadpad ako, “how I wish you’re here with me”, di ko napigilang sabihin. “wish granted”, sagot ng lalaking humila sa akin. At napalingon ako, at niyakap ko nalang si Gabriel, yung lalaking nagbigay sa akin ng panyo kanina at taong kanina pa ako dinadamayan. “salamat Gabby, lagi kang nandyan para damayan ako”, tugon ko. “naman, ganyan kita kamahal eh”, sabi ni Gabby. Awtomatikong napakalas ako sa kanya, “pero Gabby…”,tugon ko. “I know, kagagaling mo lang sa break-up, I’m not going to rush you, I would wait for you unil you’re completely ready to commit yourself again…”, tugon naman ni Gabby.

It’s been 5 years simula nung mangyari yun, at 5 years naring nangliligaw si Gabby sa akin, yup hanggang ngayon nangliligaw parin sya, pero ngayon, nakatakda ko na syang sagutin, I’m just rehearsing my lines… matagal-tagal din syang naghintay, andito ako ngayon sa park kung saan inamin nyang mahal nya ako

“it’s been 5 years since the last time you saw me crying, and that’s time when you told me you love and you’re willing to wait for me ‘til I’m completely ready to commit myself again, and I knew from the beginning that this day will come, ‘tong araw na magkakaroon ng panibagong “TAYO”…” sabi ko na medyo napalakas ang boses ko. “talaga?! So ibig sabihin nito, sinasagot mo na ako?”, singit ni Gabby, shocks, narinig nya palang lahat. “k-kanina ka pa dyan?”, tanong ko. “oo, so TAYO na?”, sagot ni Gabby. Napa-tango nalang ako, then he hugged me so tight, the tightiest hug I ever received. I knew I wouldn’t regret my decision.

[ A/N: wala paring maisip na update eh... sorry po]