Ang Seatmate kong Ninja

Thank you soooo much for the constant support, guys. Napakainspiational po kapag alam ko po na may nagbabasa ng ginawa ko. Kahit ganu pa po kayo kaunti o kung ghost reader po kayo, super naaapreciate ko po ang effort nyo. THANK YOU PO ul8. :D

CHIYO’S POV

(In Japanese)

Nagising ako ng wala sa oras. Nung tinignan ko ang oras sa alarm clock, mga 4 pa ng umaga. Gusto ko pang matulog, pero nawalan na ako ng gana. Nag-unat muna ako at nag-exercise ng konti. May biglang kumatok sa pinto.

“Chiyo-chan. Are you awake? What’s with all the noise?” sabi nung boses

“Ah, gomen. I was just exercising.” sabi ko

“Oh, souka*. Can you please keep it down. Gusto mo na ba kumain? Magluluto na ako if you want.” sabi nya ulit (*Is that so)

“Uhm, okay. Arigatou.” sagot ko

Bigla naman bumukas ang pinto ko. Si Sumire pala yun. Nakapantulog pa sya. Kulay blue ito at umabot ang haba sa kanyang sakong.at

“Oh my! How do you do that?” sigaw nya na punong-puno ng pamamangha

Nakita nya ako na naka-split sa sahig habang nag memeditate.

“Uhm, I do this all the time.” sagot ko sa kanya

“Wow. Ituro mo saken yan sa susunod ah. Sige. Magluluto na ako. Anu ba gusto mong kainin?”

Maaga rin pala nagigising si Sumire. Pero siguro dahil yun sa maingay kong pag-eensayo. Lumabas na ako ng kwarto tapos nakita ko sya na paikot-ikot na naman. Naliligaw na naman ‘to. Paano kaya sila nakakatapos ng isang araw ng hindi naliligaw ang isa sa kanila. Paano pa kaya sa school nya? Oo nga pala, pumapasok kaya sya sa school?

“Sumire, let me bring you to the kitchen.” sabi ko sa kanya

“Uhm, hai. Sumimasen.” sagot nya sa akin

Ang lawak ng working area kung san nandun ang kusina. Para syang kusina ng chef. Kumpleto pa sya sa gamit. Naninibago ako sa mga gamit nila sa kusina. Ibang-iba sa bahay namin. Ang bahay namin. Bigla kong naaalala ang mga araw kapag nagluluto si okaa-san sa kusina at kapag sinusubukan kumuha ni Shuhei-niisan ng pagkain ng patago. Gusto kong umiyak, pero hindi ito ang oras para umiyak ako. Hindi ko man maibabalik ang mga araw na yun, itutuloy ko pa rin ang pinangako ko sa kanila.

Tinapik ako ni Sumire. Tinuro nya sa akin ang refrigerator.

“Tignan mo dun kung anu ang gusto mong kainin. Meron jang miso*. I’ll make you some soup if you want. Meron din dyang itlog. Sabihin mo lang kung anu ang gusto mong kainin, okay?” sabi nya sa akin (*fermented soybeans used to make soups and fish dishes)

“Arigatou,Sumire. I’d like some miso soup if you don’t mind.” sagot ko

Sinabi sa akin ni Sumire na maligo na ako. Tinuro nya kung panu gamitin ang heater at iba pang gamit sa banyo. Naligo muna ako habang nagluluto sya. Napakalaki rin ng banyo nila. Iba rin ang amoy ng mainit na tubig. Marami akong pinaninibaguhan, pero parte na yang ng pagpunta ko sa ibang bansa. Pagkatapos kong maligo, dumeretso ako sa kwarto ko at binuksan ang closet. Kinuha ko ang uniform na isusuot ko. Hindi ko pa rin nasusukat yun matapos ayusin ni Sumire ang size nun. Nagkasya naman sya. Nakakapanibago rin ang haba ng palda. Matapos kong magbihis, dumeretso ako sa kusina. Tapos ng magluto si Sumire.

“WOW!. It suits you a lot! Sabi ko na tamang-tama lang ang pagkakatahi ko. HAHAHA. Tara na kumain.” sabi nya, sobrang saya ng makita ako sa uniform

“Hai. Itadakimasu*. Mmm. It’s very good, Sumire. Magaling ka pala magluto.” sabi ko sa kanya (*Let’s enjoy the food)

“Well, Arigatou. Anyway, you better hurry. You’ll be late for school. Siguraduhin mong dala mo lahat, okay?” sabi nya sa akin

“Uh, okay. Thanks for the food. Is Takazawa-san up yet?” tanung ko sa kanya

“Yup. He’s in the living room. He’ll take you to your school today with Karen.” sabi nya sa akin