I first met you in the hospital

"Ga niet weg," ik hou je hand vast.

"Ga niet weg, blijf hier. Waag het niet om me nu te verlaten. Je gaat het halen." Ik knijp in je hand.

Beep beep beep beep beep

De monitor blijft maar woest piepen.

Beep beep beep beep beep beep beep beep

Ik hoor de sirenes, maar ze komen niet boven de monitor uit. Plotseling remmen we en worden we bijna de ambulance door geslingerd.

De ambulance staat stil en de sirene gaat ook uit.

Ik kneep je hand hard.

"Alsjeblieft, blijf hier. Daniël, alsjeblieft." Ik schreeuwde het nu bijna uit.

Ik keek de man die je aan het reanimeren was aan maar hij was te druk met het tellen.

De deuren van de ambulance gingen open en ik voelde hoe je weg werd getrokken.

Weg uit mijn grip.

"Daniël, Daniël."riep ik je achterna, terwijl je brancard weg reed en nu pas viel me op dat ik had gehuild.

Ik sprong uit de ambulance en rende weer naar je toe, of beter gezegd naar de brancard want wat erop lag leek levenloos.

Ik liep naast je en pakte je hand weer vast.

De ambulance broeders zagen me niet of ze besteedde geen aandacht aan me.

We liepen gang in en gang uit en ik had het gevoel dat we in een doolhof beland waren.

"Daniël blijf hier. Blijf bij me en bij alle andere mensen die van je houden." ik zag dat we nu in een gang waren aangekomen die tot nu als enige leeg is.

"Je bent sterk genoeg om hier doorheen te komen. Het is je vorige keer, al die maanden geleden, ook gelukt!" de tranen kwamen weer op in m'n ogen.

Ik was woest aan het knipperen om ze weg te krijgen maar het had geen zin.

Geluidloos liepen ze over mijn wangen en ik proefde de smaak van de zoute tranen.

Plotseling stond een van de ambulance broeders voor me en hield me tegen.

"Meneer ik moet erdoorheen. Ik moet bij Daniël blijven." zei ik tegen de man.

Ik mocht je nu niet laten gaan, want als ik het wel zou doen weet ik niet hoe ik een leven zonder jou zou moeten leven.

"Mevrouw, het spijt ons zeer maar vanaf hier nemen wij het over. Het spijt ons zeer maar hij is in goede handen." De brancard reed steeds verder weg en mijn laatste hoop verdween ook naarmate de afstand groter werd.

"Daniël! Daniël!" krijste ik zo hard dat het mijn eigen oren pijn doet.

"Laat mij er doorheen! Nu, alsjeblieft." Schreeuwde ik keihard.

Ik voelde dat mensen m'n armen vast pakten en ze waren veel sterker dan mij maar toch probeerde ik los te komen.

"DANIEL!" schreeuwde ik zo hard als ik kon en toen was hij weg.

De brancard reed de hoek om en jij verdween uit mijn gezichtsveld.

Ik begon woest om me heen te slaan, wat nutteloos was aangezien mijn armen achter mijn rug vast werden gehouden.

De ambulance broeder knikte naar de mensen achter mij en rende toen terug naar de brancard en ook hij verdween uit mijn gezichtsveld.

Ik probeerde nog steeds woest om me los te wringen maar het was allemaal kansloos.

"Daniël," riep ik de brancard nog achterna en daarna was het enigste wat je hoorde de echo van mijn schreeuw en mijn gesnik.

Daniël.