In His Control (HIATUS)

CHAPTER 1

I’m Honey Lei Miranda, 17 years old. Si Mom nasa Australia at si Dad lumabas, nambabae, ‘di joke lang. ^^ Syempre kasama niya si Mom sa Australia for business purposes. I have two loving brothers. First year college na ko pero…

Hanggang crush lang ako. I’ve never been inlove kahit na sa paligid ko e ganito…

“look oh! Si cute guy dumaan!”  so? Big deal huh?

“You know what kadate ko lang yan kahapon… yieee…”

“tss. It’s normal sissy.” Huh? So if he’s not going to date anyone, then he might be called abnormal? Wait, am I abnormal? >_______< Sucks.

Dahil nakayuko ako at dahil na rin sa sobrang pagkachismosa ko ay…

*BOOOOGGGSSSSSHHHHHH*

Bumangga ako sa isang flat board na hanggang hita ko lang (yung parang kahoy na tinutulak like mini doors. Sorry, di ko alam ang tawag. Haha.)

“Ouch…” sabi ko habang nakapikit and while touching the bumped part of my head.

“Uhh?? Miss? Are you alright?” I heard someone mumble. Ako ba kausap nun?

”Miss?”

This time lumingon na ko with an annoyed facial expression. Like duh? Tingin nya ba nasarapan ako?! He looked at me like he is going to burst into a hard laugh! Oh well, well.

“Ikaw kaya iuntog ko? Tapos tanong ko rin sayo kung ok ka lang?!” I answered him irritatedly.

Nung tumingin ako sa langyang door na yun, lumiko ako sa kanan kasi nung tiningnan ko yung door may nakasulat na “under construction” tapos may arrow to right. Hay, ano ba naming first day to! Ka agang malas. >.< Weird. Kasi parang pinagtitinginan ako ng mga tao dito. Eh? Anong weird dun? Malamang pagtitinginan ka! Nauntog lang naman ako sa flat board na yun e. Argh. Nakakahiya naman. >______<

Nasa third floor na ko when my peripheral vision noticed something… ay hindi someone pala sa gilid ng mata ko. Huh? Sya na naman? Sinusundan ba ko nito? Nah, imposible. Hindi ko na sya pinansin.

Paakyat na ko ng 4th floor nung mapansin ko na nandun pa din sya sa likod ko. Now, I have the guts to ask him. I turned my back at him. Now, I’m facing him and said,

“HEY! WHAT ARE YOU FOLLOWING AT?” napalakas yata pagkasabi ko nun, buti wala ng masyadong tao sa hallway.

“Feeler” huh? Ano daw? Pakitranslate! Hello planet Yekok to Earth. Yoohoo.

Nilagpasan nya lang ako. He left me dumbfounded. Ayt! Ang yaaaaaaaaaaabbbbbbbbbbaaaaaaaaaaaannnng! Feeler pala ha! Grr… kala kung sinong gwapo!!! Ok fine, he’s cute! EW. I can’t imagine saying those words. EW. EW. EW. Nadumihan ata ang dila ko!

Dumiretso na ko ng room ko. Hanggang pagpasok ko, kumukulo pa din ag dugo ko!! Grabe, matututo ata akong maging criminal in just one shot! Ok Lei, inhale “hmmmmmm”, exhale “phew!”

“LEEEEEEEEIIIIII!!!” that’s my bestfriend, Yumi. I smiled at her as greet.   

“That was fake” she pouted. Ang cute ng bestfriend ko!

Naglakad ako para maghanap ng upuan na bakante, meron akong 4 seats na nakita. 2 seats in front, ayoko sa harap e. 1 seat on the back, ayoko rin sa likuran. K fine, ako na ang choosy. Yung last seat na nakita ko is near the window pero occupied na yung seat na katabi ng bintana kasi may bag na, sayang! Dun ko pa naman din gusto! Hmp. Dun na ko umupo sa last choice. Nagtataka siguro kayo kung bakit di ako tumabi kay Lei, ano? Or kung bakit di man lang nya ko pinagreserve ng upuan? Iyon ay dahil ayaw namin katabi ang isa’t isa. Pag kami ang nagsama nyan, uhh… DOOMSDAY?  :D Basta baka magsama ang langit at ang lupa o kaya naman baka mapaaga yung 2012 (kahit 2012 na ngayon?). basta pag kami nagkatabi nyan sa klase. Baka manghinayang ang mga magulang naming na pinag – aral nila kami saisang exclusive school.  XD