Destined Hearts~

Zoe's POV

"AT SINO BA ANG TUMAWAG DITO SA BAHAY?! AKO BA HA?! HA?! BWSIT!" Nagsigawan na kami sa telepono! Pssh. Di ko namalayan pero bigla na lang akong nagalit sa kanya. That dude really piss me off!

"Feeling mo naman tatawagan talaga kita? Pssh. Sira Ulo!" He COLDLY SAID AGAIN! HE'S ANNOYING! REALLY. Everytime na ibababa ko yung phone, he will say something that'll really piss me off and got me hooked again to shout at him! 

"Hey! This bastard! My head is not broken!!" Argh. I dunno why but I'm really annoyed with this man. I just have this feeling that makes me shout and shout at him. DI KO MABABA YUNG PHONE. BAKIT?! Gusto ko kayang makipag-asaran sa kanya?

"Sira na talaga." No. NOT! 

"Ugh! I hate you! Stop bugging me!" I said. To the top of my lungs. Argh. ANNOYING FREAK

UGHH! That dude. That stupid dude. So rude! Definitely not my type. Napaka talaga walang respeto. SUNGIT! Mr. Cold lang ang peg niya?!

"K." Then, binaba na niya yung phone! Men! Ako dapat ang gagawa nun sa kanya. NOT HIM to ME. Argh. Now I'm annoyed and pissed. Really pissed. I don't know what's the point of him calling me. I mean US! He called to annoy me?

WOW. JUST WOW!

Dahil asar pa ako sa pambubwisit niya, kumain muna ako. Kumain ako ng chocolates sa ref nina Raine. Dude, ang daming ferrero tsaka toblerone sa ref. Sinong di matetempt?! 

Di ko talaga maintindihan ang sarili ko. Di ko alam. Kasi, nagpapaasar ako sa lalaking yun imbes na iignore ko na lang. Nagiging masokista na ba ako? Oh gosh!!! 

Habang nanginginain ako ng chocolates sa may kitchen counter, biglang dumating si Raine at kumuha ng tubig ng galing sa ref. Ok. Ang tahimik niya talaga since kahapon. I think she really has a problem. I need to talk to her.

"Any problem Raine?"

"Huh? Ako? Hehe. Wala! Bored lang ako. Yun lang yun! XD" Pilit ang ngiti. Alam ko.

"Kilala kita, pilit yang ngiti mo. Just spill it." Huminga siya ng malalim at medyo nawirduhan naman ako sa tanong niya sa akin.

“Zoe, m—may naaalala ka ba kung anong nangyari nung, nawala si Tita?" 

Raine's POV

“Zoe, m—may naaalala ka ba nung, nawala si Tita?” There! I finally asked it! I need an answer, a REAL answer form my cousin. I need to know.

Nag-isip muna siya ng medyo matagal.

"Sige, hehe. Weird ba tanong ko? Wag mo na lang sagu—"

“Yung totoo ba? Wala. Ang sabi ni Daddy sa akin, namatay daw si Mommy ng dahil sa sakit sa puso when I was 10. Pero ang di ko ma-explain, WALA AKONG MAALALA. NI KATITING na alaala wala. Weird diba? Well, I should trust dad. medyo bata pa naman ako nun eh.”

"Di ko maalala kung saang hospital o kung saan man kinuha si Mama. I really don't remember. Imposible diba dapat yun? I was ten already back then. Dapat naaalala ko, pero wala eh. Nothing. Di naman ako nagka-amnesia diba?" Patuloy niya. Nakita kong nalungkot yung mukha niya. 

"Kahit anong pilit, wala akong maalala about sa time na yun. I trust my dad. Siya ang nagsabi sa akin ng sakit na yun, I'm gonna believe him." Paano kung di totoo? Paano kung... Mali ang pinaniniwalaan mo?

"Pano kung di pala yun ang dahilan? Paano kung pinatay siya" I asked. She's shocked.

"Then, gaganti ako. Pipilitin kong alalahanin. Gaganti ako para kay mama. Kahit sino pa yun." Wala ba talaga siyang naaalala? Huh? 

Naalala ko yung narinig ko...

"Di ako nagsisisi na sinandya ko yun. Naparami pa ang pera ko."

"Kuya, what have you done?!"

"I'm not Zoe's real father." 

"What?"

"I killed them both." 

Now. Am I gonna tell her? Or keep it to myself to avoid hurting her?