Vorige Pagina of 2Volgende pagina

Not so boring as it looks like.

spinner.gif

Hee allemaal,

Dit is mijn eerste verhaal dat ik er op zet. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. En ik wou effe melden dat ik normaal nooit over vampiers schrijf. Maar ja als ik één keer een verhaal in mijn hoofd heb moet het er uit. Ik ben niet anti-vampier ofzo. Maar toch effe melden dacht ik.

Zouden jullie alsjeblllllllieft willen zeggen of je het leuk vind????

 

 

Not so boring as it looks like.

Donderdag 9 februari 2012.

 

Lief dagboek,

Waarschijnlijk klinkt dit raar en dan bedoel ik: zelfs voor mij raar. Alles is veranderd sinds ik de laatste keer in jou heb geschreven. En met alles bedoel ik dan ook echt alles. Haha dubbel op ik schreef twee keer: en dan bedoel ik.. :) Maar ik dwaal af en dat was niet de bedoeling. Eeh, ja hoe ga ik dit vertellen? Ik denk dat ik maar begin met alles dat het zelfde is gebleven: ik praat nog steeds te veel over mezelf, ik hou nog steeds van lezen en verhalen schrijven. En als je dat niet meerekent dan ben ik heel erg veranderd. Ik het meisje dat altijd bijzonder wilde zijn, nou ja laat ik maar zeggen dat ik ongeveer mijn zin heb gekregen… Oké iets te veel puntjes naar mijn smaak maar het is ook niet leuk om het spannendste als eerst te vertellen.

Eeh, even de draad kwijt .. oh ja.

Het meisje dat houd van boek lezen en lui zijn, het meisje dat niet houd van sport. Het meisje dat boeken las over vampiers, weerwolven en onmogelijke krachten. Nou dat meisje is er nog wel maar wel heel anders. Ik maak nu deel uit van wat mij altijd geweldig en ik had gelijk het is geweldig! Anders, ik heb het in al mijn vorige dagboeken geschreven, waarom ben ik niet anders. Ik las boeken en werd er door beïnvloed, zoals met dat boek over Casters, de hoofdpersoon schreef gedichten in boekjes, ik deed het ook. Ging het over vampiers… dan wenste ik dat ik er één was. Alleen de weerwolven lieten me vrijwel koud.. koud, vrij toepasselijk. Voor een buitenstaander lijkt dit vast wartaal en daarom is het ook alleen voor mij bedoelt. Nou ja, ik stop maar weer eens, heb namelijk nog een drukke nacht voor de boeg.

 

Snel loop ik de trap af en daar zitten ze allemaal: mijn complete nieuwe familie. Ik ga bij ze aan tafel zitten en kijk ze allemaal even aan. Na ongeveer een halve seconden staat onze “vader” op. ‘Oké, ik wou al bijna zeggen eet smakelijk maar aangezien we zelf het eten nog moeten gaan halen… Nou ja in ieder geval, ik wou vanavond in tweeën splitsen: Isobel en Amy met mij mee en dus gaan automatisch Blake, Jordan en Laura in de andere groep.’ Er klonk een diep gegrom uit de keel van Jordan en iedereen keek in een flits naar hem. ‘Wat is er Jordan? Niet blij met je jachtpartners?’ ‘Dat boeit me niet zo veel, maar ik denk niet dat het me lukt om ze hier te brengen daarvoor heb ik veel te veel dorst!’ Justin (ook wel zogenaamd onze vader) keek even gepikeerd. ‘Oké dan mag iedereen er eentje voordat we thuis zijn om de ergste dorst te stillen omdat we anders nog ruzie krijgen als we terug komen en ik kan het nu even niet gebruiken dat we een anders huis moeten gaan zoeken.’ Yes denk ik, en iedereen is het met me eens want ik hoor opgewonden gefluister. Gefluister dat voor een mens niet verstaanbaar zou zijn geweest maar ik versta het prima. ‘Oké, Blake, Jordan en Laura ga maar, we zien elkaar hier weer over een half uur.’ Binnen een seconden nadat Justin is uitgesproken zijn ze allemaal weg. Ik kijk weer naar Justin, zijn donkerblonde haren, zijn rode ogen en zijn witte, bijna doorschijnende huid. Hij is prachtig en dat is logisch. Hij is ook de oudste, hij heeft de “magische” leeftijd al bereikt 2 jaar geleden. En ik, ik ben nog maar 15 en moet nog 2 en een half jaar wachten voordat ik zover ben: 18 jaar, het stoppen met ouder worden. Opnieuw staar ik naar hem: hij is vrij lang, draagt altijd een spijkerbroek en een sweater, voor altijd 18… En zo knap… Volgens hem ben ik ook knap en dat moet ook wel, maar ik heb mezelf nog niet in de spiegel kunnen zien, aangezien dat nu nog niet mag. Justin onderbreekt mijn gedachten gang door op te staan en ik ben even sacherijnig omdat ik niet langer dan anderhalf seconde naar hem heb kunnen staren. ‘Isobel, Amy, zullen wij ook maar gaan? Ik had bedacht dat we wel naar Dokkum konden gaan, omdat het daar al een poosje heel stil is geweest en het dan niet opvalt als er weer eens een auto-ongeluk gebeurt. En omdat het dicht bij huis is kunnen we van te voren nog wat inkopen kunnen doen. ‘Yes,’ roep ik zonder er bij na te denken. ‘Zo’n zin in Isobel?’ ‘Ja, ik heb een groot tekort aan muziek en aan boeken dus heb wel zin om even te gaan winkelen.’ Justin nam haar blik even op en glimlachte toen even. ‘Oké, is goed hoor. Maar nu gaan we wel weg hoor anders zijn de anderen straks al weer terug.’

Vorige Pagina of 2Volgende pagina

Reacties & recensies (1)

Login or Facebook Sign in with Twitter


library_icon_grey.png Toevoegen share_icon_grey.png Share

Wie lezen dit ook

Aanbevolen