4 elementen, 1 missie

spinner.gif
*POV Sora*

Ik dook vol op mijn broertje en grijnsde toen hij kreunde door mijn gewicht.
'Sora, ga van me af!' klonk het gedempt onder mijn borst.
Ik rolde van hem af en hielp hem overeind.
'Ach, arm kind. Kom hier, dan krijg je een knuffel!'
Ik trok mijn broertje tegen mij aan en gaf hem een verstikkende knuffel. Hij worstelde om los te komen. Per ongeluk sloeg hij in mijn gezicht. Boos duwde ik hem weg, waardoor hij de muur knalde. Ik pakte hem vast en sloeg hem in zijn gezicht, steeds harder. Mijn vader kwam binnen.
'Oké, genoeg gestoeid jongens!'
De rode waas voor mijn ogen verdween.
'Sora, wil jij het vuur aanmaken?'
Ik knikte en ging naar buiten. In de hoek van de oude, vervallen tuin hadden mijn broertje en ik een grote stapel brandhout verzameld. Ik pakte een stapel hout in mijn armen en liep naar de kampvuurkuil in het midden van de tuin. Snel bouwde ik het kampvuur en wachtte daarna op mijn vader met het eten. Ik staarde in de vlammen. Ik keek naar de heldere kleuren en hoe de vlammen aan de stukjes hout likten. Mijn vader en broertje kwamen en zwijgend aten we het eten op.
'Moet je niet op zoek naar een vrouw, Sora?'
Verbaast keek ik mijn vader aan.
'Ik zag je vanochtend nog met dat meisje, Luna.' pestte mijn broer.
Ik moest blozen en hoopte dat ze het niet zagen door het vuur. Maar mijn broertje had me door.
'Sora is verliefd! Sora is verliefd!'
'Is dat zo, vind je haar leuk?' vroeg mijn vader.
'Ja!' snauwde ik en liep weg.
'Sora, kom terug! Zo erg is het nu ook weer niet!'
Ik luisterde niet en liep door. Ik kon er ook niets aan doen dat ik woedeuitbarstingen had. Mijn moeder zei vroeger altijd dat het geen woedeuitbarstingen waren, maar dat er een groot vuur in me raasde dat er af en toe uit moest. De gedachte aan mijn moeder maakte me verdrietig. Het was alweer 7 jaar geleden dat ze was vermoord. Haar lichaam is nooit terug gevonden en de moordenaar liep nog steeds rond. Ik slenterde door het dorp. Het was het soort dorp waar de oude, krakkemikkige huisjes kriskras door elkaar stonden. Het soort dorp waar niets gebeurde en waar iedereen elkaar kende. Ik liep langs het huis van Luna. Het licht was uit, dus was ze vast gaan slapen. Ik ging weer terug naar huis. De tuin was leeg en het vuur smeulde zachtjes. Ik pakte een stuk hout en legde dat op het vuur. Het was donker en het begon koud te worden. Ik kroop dichter bij het vuur en keek naar de sterren aan de hemel. Plots zag ik een fel licht in mijn ooghoek. Ik keek op en zag een grote rode vlek met hoge snelheid op me afkomen. Nog voordat ik weg kon vluchten, sloeg de vlek met zoveel kracht in mijn borst dat ik naar achteren vloog. Ik knalde met mijn hoofd tegen de muur en bleef daar bewusteloos liggen.

Reacties & recensies (4)

Login or Facebook Sign in with Twitter


library_icon_grey.png Toevoegen share_icon_grey.png Share

Wie lezen dit ook

Aanbevolen